Το βαθύ κράτος στις ΗΠΑ

Η φιλοπόλεμη στροφή του Ντόναλντ Τραμπ με τον βομβαρδισμό της Συρίας έδειξε τη σύμπλευσή του με το “βαθύ κράτος” των ΗΠΑ και χαιρετίστηκε ως ένδειξη ωριμότητας…

Όταν ένας πρόεδρος αλλοπρόσαλλος, που δεν ασχολείται καθόλου να μάθει όσα δεν γνωρίζει, βρίσκεται επικεφαλής του πιο ισχυρού στρατού στον κόσμο, καλό είναι να υπάρχουν όσο το δυνατόν περισσότερες δικλείδες ασφαλείας. Διότι, όταν ο Ντόναλντ Τραμπ διέταξε τους στρατηγούς του να βομβαρδίσουν τη Συρία και να εμπλακούν σε ναυτικούς ελιγμούς στην Ασία, οι Αμερικανοί βουλευτές, τόσο οι Ρεπουμπλικανοί όσο και οι Δημοκρατικοί, καθώς και η πλειονότητα των μέσων ενημέρωσης, ακόμα και στην Ευρώπη, τον επευφήμησαν. Μάλιστα, μια καθημερινή γαλλική εφημερίδα σχολίασε ότι «τα χτυπήματα στη Συρία» είχαν «κάτι το απελευθερωτικό» (1). Πενήντα εννέα πύραυλοι εναντίον μιας αεροπορικής βάσης στη Μέση Ανατολή ήταν λοιπόν αρκετοί για να μεταμορφώσουν έναν πρόεδρο χωρίς καμία δημοφιλία, βουτηγμένο στον ερασιτεχνισμό και τον νεποτισμό, σε άνδρα αποφασιστικό, ευαίσθητο, ανίκανο να συγκρατήσει την ανθρωπιά του μπροστά στις φωτογραφίες των «όμορφων μωρών που δολοφονήθηκαν κατά τη διάρκεια μιας βάρβαρης επίθεσης». Οι συντονισμένοι έπαινοι προς τον Αμερικανό πρόεδρο προκαλούν ακόμη μεγαλύτερη ανησυχία στο σημερινό διεθνές κλίμα, το γεμάτο εντάσεις, αφού ο Τραμπ λατρεύει να τον κολακεύουν.

Πύραυλος Τόμαχωκ εκτοξεύεται από το αμερικανικό αντιτορπιλλικό Ρος στις 7 Απριλίου 2017, κατά τη διάρκεια της πυραυλικής επίθεσης στο συριακό έδαφος (φωτ.: Petty Officer 3rd Class Robert S. Price).

Τον Ιανουάριο του 1961, τρεις ημέρες πριν εγκαταλείψει την εξουσία, ο Ρεπουμπλικανός πρόεδρος Ντουάιτ Αϊζενχάουερ προειδοποιούσε τους συμπολίτες του ενάντια σε ένα «στρατιωτικό-βιομηχανικό σύμπλεγμα», του οποίου «η επιρροή –οικονομική, πολιτική, ακόμα και πνευματική– γίνεται αισθητή σε κάθε πόλη, σε κάθε Πολιτεία, σε κάθε κυβέρνηση». Κρίνοντας από τις συνεχείς μεταστροφές του σημερινού προέδρου, το «σύμπλεγμα» αυτό δεν έχει μείνει άπραγο τις τελευταίες εβδομάδες. Στις 15 Ιανουαρίου ο Τραμπ εκτιμούσε ότι «το ΝΑΤΟ είναι παρωχημένο», στις 13 Απριλίου ότι «το ΝΑΤΟ δεν είναι πια παρωχημένο». Λίγους μήνες πριν διαβεβαίωνε ότι η Ρωσία θα γινόταν «σύμμαχος», στις 12 Απριλίου αποφάσισε ότι οι σχέσεις μεταξύ Ουάσινγκτον και Μόσχας έχουν πέσει «στο χαμηλότερο σημείο που έφτασαν ποτέ».

Ο Ρώσος πρωθυπουργός Νμίτρι Μεντβέντεφ συμπέρανε από όλα αυτά ότι, μόλις «διαλύθηκε και η τελευταία εκλογική ομίχλη», ο Τραμπ «υποχώρησε υπό το βάρος του συστήματος εξουσίας» της Ουάσινγκτον. Με λίγα λόγια, ευθυγραμμίστηκε με ένα «βαθύ κράτος» που καμία αλλαγή ενοίκου στον Λευκό Οίκο δεν είναι ικανή να το κάνει να ξεχάσει τις στρατηγικές προτεραιότητές του. Όσοι Ρεπουμπλικανοί και Δημοκρατικοί είναι πιο συνδεδεμένοι με την αμερικανική αυτοκρατορία μπορούν να πανηγυρίσουν: μπορεί ο Τραμπ να μοιάζει με αχυράνθρωπο, αλλά όχι πια με «μαριονέτα του Κρεμλίνου» (2)… Σε αυτό το σημείο, το βαθύ κράτος κέρδισε.

Αν ο Άιζενχαουερ σηκώνονταν από τον τάφο, χωρίς αμφιβολία θα πρόσθετε και τα ΜΜΕ ως εταίρο στο «στρατιωτικό-βιομηχανικό σύμπλεγμά» του. Διότι η «συνεχής ενημέρωση» ξετρελαίνεται για τη διαρκή ένταση, αγαπάει τον πόλεμο και οι έγκυροι σχολιαστές πολλαπλασιάζουν με ευκολία τις κορώνες τους, αφού όσοι χάνονται στις ένοπλες συγκρούσεις δεν είναι πλέον κληρωτοί, στους οποίους θα μπορούσαν να συμπεριλαμβάνονται τα παιδιά τους, αλλά «εθελοντές», το συχνότερο προλετάριοι. Στις μεγάλες αμερικανικές εφημερίδες δημοσιεύτηκαν 47 κύρια άρθρα σχετικά με τα αμερικανικά χτυπήματα στη Συρία. Μόνο ένα ήταν εναντίον τους (3)…

  1. «Libération», Παρίσι, 9 Απριλίου 2017.

  2. Βλ. «Ρωσικές μαριονέτες», «Le Monde diplomatique – ελληνική έκδοση», 8 Ιανουαρίου 2017, http://monde-diplomatique.gr/?p=1791.

  3. Adam Johnson, «Out of 47 major editorials on Trump’s Syria strikes, only one opposed», Fairness & Accuracy in Reporting (FAIR), 11 Απριλίου 2017.

Facebooktwittergoogle_pluspinterestlinkedintumblrmail Για το γαλλικό πρωτότυπο
Authors:

Διευθυντής της "Le Monde diplomatique"