Share on facebook
Share on twitter
Share on skype
Share on whatsapp
Share on print
Share on email

Είμαστε όλοι παιδιά

Για μία ακόμη φορά, ο κόσμος τους διαλύθηκε. Και δεν είμαστε εμείς που τον σπάσαμε. Τώρα, πολλοί αναθυμούνται το οικονομικό και κοινωνικό πρόγραμμα του Εθνικού Αντιστασιακού Συμβουλίου (1) ή την κατάκτηση των συνδικαλιστικών δικαιωμάτων και τα μεγάλα έργα του Νιου Ντιλ. Τότε όμως, πολλοί Γάλλοι μαχητές της αντίστασης είχαν κρατήσει τα όπλα τους και στον δρόμο ένας λαός προσδοκούσε να γίνει το βήμα «από την αντίσταση στην επανάσταση». Αυτός ήταν άλλωστε ο υπότιτλος μιας καθημερινής εφημερίδας της εποχής που ονομαζόταν «Μάχη» (Combat) (2). Όσο για τον Φραγκλίνο Ρούσβελτ, κατάφερε να κάνει ένα μέρος των αφεντικών της Αμερικής να κατανοήσουν ότι ο αγαπημένος τους καπιταλισμός κινδύνευε να ανατραπεί από τις εργατικές εξεγέρσεις και το κοινωνικό χάος. Έπρεπε λοιπόν να συμφωνήσουν σε μια λύση που θα περιείχε τη σύνθεση.

Σήμερα δεν υπάρχει τίποτα τέτοιο. Περιορισμένοι, υποβιβασμένοι σε παιδιά, έκπληκτοι όσο και τρομοκρατημένοι από τα τηλεοπτικά κανάλια με 24ωρη ενημερωτική κάλυψη, οι λαοί έχουν γίνει θεατές, παθητικοί και εξαφανισμένοι. Εκ των πραγμάτων, οι δρόμοι είναι αδειανοί. Δεν υπάρχουν πια ούτε «κίτρινα γιλέκα» στη Γαλλία ούτε Χιράκ στην Αλγερία ούτε διαδηλώσεις στη Βηρυτό ή τη Βαρκελώνη. Σαν παιδί φοβισμένο από το μουγκρητό της καταιγίδας, καθένας περιμένει να μάθει τη μοίρα που του επιφυλάσσει η εξουσία. Γιατί τα νοσοκομεία είναι η εξουσία, οι μάσκες, τα τεστ είναι η εξουσία, οι επιδοτήσεις που μπορεί να του επιτρέψουν να αντέξει λίγες μέρες ακόμα είναι η εξουσία (3). Το δικαίωμα να βγει ή να μην βγει έξω –ποιος; πώς; πότε; με ποιον;– είναι και πάλι και πάντα η εξουσία. Η εξουσία έχει όλες τις εξουσίες. Γιατρός και εργοδότης, είναι επίσης και ο κριτής της εφαρμογής των ποινών, που αποφασίζει για τη διάρκεια όσο και για τη σκληρότητα του περιορισμού μας. Γιατί λοιπόν να προκαλεί έκπληξη το γεγονός ότι 37 εκατομμύρια Γάλλοι, αριθμός ρεκόρ, «δύο φορές περισσότεροι από τους θεατές του Μουντιάλ», παρακολούθησαν τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας στις 13 Απριλίου όταν απηύθυνε διάγγελμα σε έντεκα κανάλια ταυτόχρονα; Τι άλλο θα μπορούσαν να κάνουν εκείνο το βράδυ;

Η παραζάλη αυξάνεται από το γεγονός ότι η εξουσία δεν ξέρει πού πηγαίνει. Οι αποφάσεις της έχουν αυστηρό τόνο, ακόμα κι όταν είναι αντιφατικές. Οι μάσκες; Δεν χρησίμευαν σε τίποτα, ήταν σίγουρο όσο δεν είχαμε. Ξανάγιναν χρήσιμες –δηλαδή ικανές να σώζουν ζωές– από τότε που ξαναεμφανίστηκαν στην αγορά. Η «κοινωνική αποστασιοποίηση» επιβάλλεται, είναι αυτονόητο, αλλά η απόσταση ασφαλείας αυξάνεται κατά 50% όταν ένας Γάλλος πάει στο Βέλγιο ή διασχίσει τον Ρήνο και διπλασιάζεται αν καταφέρει να περάσει τον Ατλαντικό. Τελικά, σε λίγο θα μας πουν άνθρωποι ποιας ηλικίας και με ποιο σωματότυπο θα απαγορεύεται ακόμα να βγουν από το σπίτι τους. Ήταν καλύτερα κάποτε να είσαι γέρος και χοντρός παρά σήμερα «ηλικιωμένος» και «υπέρβαρος»: οι πρώτοι ήταν τουλάχιστον ελεύθεροι να πάνε όπου ήθελαν. Θα μάθουμε επίσης γιατί οι μαθητές σταμάτησαν να είναι μεταδοτικοί για τους εκπαιδευτικούς που βρίσκονται κοντά στη σύνταξη, τους οποίους όμως ακόμα συμβουλεύουμε να κρατήσουν αποστάσεις από τα εγγόνια τους.

Μια μέρα θα ξαναγίνουμε ενήλικοι. Ικανοί να κατανοήσουμε αλλά και να επιβάλλουμε άλλες επιλογές, συμπεριλαμβανομένων των οικονομικών και των κοινωνικών. Για την ώρα υπομένουμε χτυπήματα χωρίς να μπορούμε να τα ανταποδώσουμε: μιλάμε στο κενό και το ξέρουμε. Εξ ου και αυτό το βαρύ κλίμα, αυτή η υποβόσκουσα οργή. Ένα βαρέλι μπαρούτι στο μέσον ενός δωματίου, που περιμένει το σπίρτο. Μετά την παιδική ηλικία έρχεται η άχαρη εφηβεία…

(1) (Σ.τ.Μ.) Το Εθνικό Αντιστασιακό Συμβούλιο ήταν ο οργανισμός που διηύθυνε και συντόνιζε τα κινήματα της Γαλλικής Αντίστασης Εσωτερικού, όλων των τάσεων και πολιτικών αποχρώσεων, κατά την διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Μέλη του ήταν εκπρόσωποι του Τύπου, των συνδικάτων και των κομμάτων εχθρικών προς την κυβέρνηση του Βισύ.

(2) (Σ.τ.Μ.) «Combat»: Παράνομη εφημερίδα της Αντίστασης, που πρωτοκυκλοφόρησε το 1941. Το 1943 διευθυντής της ανέλαβε ο Αλμπέρ Καμύ. Μετά την Απελευθέρωση, συνέχισε την κυκλοφορία της έως το 1974.

(3) Στις ΗΠΑ, το όνομα του Ντόναλντ Τραμπ θα βρίσκεται στις επιταγές των περίπου 1.200 δολαρίων κατ’ άτομο που το κράτος θα αποστείλει σε δεκάδες εκατομμύρια πολίτες.

Μπορεί να σας ενδιαφέρουν επίσης:

Πρόσφατα άρθρα

Η ανοξείδωτη Βρετανική μοναρχία

Μετά τη Σκωτία, τη Βόρεια Ιρλανδία και την Ουαλία, ο Βορράς της Αγγλίας είναι μάρτυρας, με τη σειρά του, ενός κινήματος υπέρ της ανεξαρτησίας. Εθνικιστικές εντάσεις, κοινοβουλευτικό χάος συνεπεία του Brexit, πλήρης αποτυχία στη μάχη ενάντια στην πανδημία: η καταιγίδα μοιάζει να παρασέρνει τα πάντα στο Ηνωμένο Βασίλειο.

Η επιβολή της σιωπής

Στις 9 Ιανουαρίου 2021, έντεκα ημέρες πριν από το τέλος της θητείας του Ντόναλντ Τραμπ, και ενώ ακόμα κι ένα μέρος των πιστών του Ρεπουμπλικανών τον είχαν εγκαταλείψει, το Twitter αποφάσισε να κλείσει τον λογαριασμό του και το Facebook να τον αναστείλει.

100 χρόνια Κομμουνιστικό Κόμμα Γαλλίας: Η άνοδος και η παρακμή

Από τη στιγμή της γέννησής του κιόλας, τον Δεκέμβριο του 1920, το γαλλικό Κομμουνιστικό Κόμμα διεκδίκησε μια ξεχωριστή θέση στο πολιτικό τοπίο της χώρας: εκείνη του μοναδικού λαϊκού σχηματισμού, στην ηγεσία του οποίου βρίσκονται άνθρωποι του λαού προκειμένου να εξυπηρετούν τα συμφέροντά του.

Η εφεύρεση του εβραϊκού λαού

Σε δύο πολύ σημαντικά βιβλία «Η εφεύρεση του εβραϊκού λαού» (2008) και «Η εφεύρεση της Γης του Ισραήλ» (2012) ο Ισραηλινός ιστορικός Shlomo Sand προσπάθησε ν’ αποκαταστήσει την ιστορική αλήθεια και να καταρρίψει το μύθο.

Παλαιστίνιοι: «Πισώπλατη μαχαιριά»

Στην Παλαιστίνη, η επίσημη προσέγγιση μεταξύ Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων, Μπαχρέιν, Σουδάν και Ισραήλ προκάλεσε χείμαρρο οξύτατων επικρίσεων, οι οποίες ανταποκρίνονται στο αίσθημα «εγκατάλειψης» που κυριαρχεί εδώ και αρκετά χρόνια.

Ημερολόγιο

Δε Τρ Τε Πε Πα Σα Κυ
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728

Social