Share on facebook
Share on twitter
Share on skype
Share on whatsapp
Share on print
Share on email

Ελεύθερη αγορά ή οικολογία!

Το περιβάλλον είναι ένα πρόβλημα βαθιά υποτιμημένο. (…) Μολύνουμε ακόμα και όταν αναπνέουμε. Δεν θα κλείσουμε τα εργοστάσια με το πρόσχημα ότι θέλουμε να εξαλείψουμε όλες τις αποθέσεις του μονοξειδίου του άνθρακα στην ατμόσφαιρα. Καλύτερα να τα κλείσουμε όλα από τώρα να τελειώνουμε!» (1). Και δέκα χρόνια πριν από τον Φρίντμαν, ο Γκάρι Μπέκερ, άλλος σφαγέας εκείνου που ακόμα δεν ονόμαζαν «τιμωρητική οικολογία», κάτοχος «Νόμπελ Οικονομίας» κι αυτός, έκρινε ότι «το εργατικό δίκαιο και η προστασία του περιβάλλοντος έχουν φτάσει σε υπερβολικά επίπεδα στην πλειονότητα των αναπτυγμένων χωρών». Αλλά ήδη ήλπιζε ότι «το ελεύθερο εμπόριο θα καταργήσει κάποιες από τις υπερβολές αυτές, υποχρεώνοντας τον καθένα να παραμείνει ανταγωνιστικός απέναντι στις εισαγωγές από τις αναπτυσσόμενες χώρες». (2)


Κατανοούμε συνεπώς ότι οι σχετικές με το μέλλον του πλανήτη αγωνίες έχουν αποκαταστήσει τον, για πολύ καιρό ντροπιαστικό, όρο του «προστατευτισμού». Σε σημείο που στη Γαλλία, κατά τη διάρκεια ενός ντιμπέιτ για τις ευρωπαϊκές εκλογές, οι επικεφαλής των συνδυασμών των σοσιαλιστών και των οικολόγων απαίτησαν, σχεδόν με τους ίδιους όρους όπως και η Μαρίν Λεπέν, «προστατευτισμό στα σύνορα της Ευρωπαϊκής Ένωσης» (3). Οι δυνητικές συνέπειες μιας τέτοιας αλλαγής πορείας είναι προφανείς, αφού το ελεύθερο εμπόριο αποτελεί την ιστορική θεμέλια αρχή της Ένωσης, ενώ ταυτόχρονα είναι και η κινητήρια δύναμη της πιο ισχυρής της χώρας, της Γερμανίας.


Από δω κι εμπρός, καταλαβαίνουμε ότι το εγκώμιο, που πλέον είναι συναινετικό, των τοπικών παραγωγών, της διανομής με ελάχιστους μεσάζοντες, της τοπικής επεξεργασίας των σκουπιδιών είναι ασύμβατο με ένα τρόπο παραγωγής και εμπορίου που πολλαπλασιάζει τις «αξιακές αλυσίδες», δηλαδή οργανώνει το πηγαινέλα των φορτωμένων με εμπορευματοκιβώτια πλοίων, πάνω στα οποία τα εξαρτήματα του ίδιου προϊόντος «διασχίζουν τρεις ή τέσσερις φορές τον Ειρηνικό πριν φτάσουν στα ράφια ενός καταστήματος» (4).


Οι ευκαιρίες να επιβεβαιώσουν στην πράξη την άρνησή του οικολογικά καταστροφικού «ελεύθερου εμπορίου» δεν θα λείψουν τις ερχόμενες εβδομάδες. Πράγματι, οι ευρωβουλευτές θα πρέπει να επικυρώσουν –ή μάλλον, ας το ελπίσουμε, να απορρίψουν– μία συμφωνία εμπορικής φιλελευθεροποίησης με τέσσερις χώρες της Λατινικής Αμερικής, ανάμεσά τους η Βραζιλία και η Αργεντινή (EU-Mercosur), μία άλλη με τον Καναδά (CETA), μία τρίτη με την Αλγερία (DCFTA / Aleca). Θα δούμε τότε εάν ένα «πράσινο κύμα» πράγματι σάρωσε τη Γηραιά Ήπειρο.

(1) Συνέντευξη του Henri Lepage, «Politique internationale», αρ. 100, Παρίσι, καλοκαίρι 2003.
(2) Gary Becker, «Nafta: The pollution issue is just a smokescreen», «Business Week», 9 Αυγούστου 1993. Αναφέρεται στο «Le Grand Bond en arrière», Agone, Μασσαλία, 2012.
(3) France 2, 22 Μαΐου 2019.
(4) Ben Casselman, «Manufacturers adapt to trade war, but the cost could be steep», «The New York Times», 31 Μαΐου 2019.

Μπορεί να σας ενδιαφέρουν επίσης:

Πρόσφατα άρθρα

Η μάχη του αμερικανικού αετού με τον κινεζικό δράκο στη Λατινική Αμερική

Αμερικανικά πολεμικά πλοία οργώνουν τη Σινική Θάλασσα. Πιο αθόρυβα, το Πεκίνο προωθεί τα πιόνια του σε μια περιοχή που ο Λευκός Οίκος θεωρεί «πίσω αυλή» του, τη Λατινική Αμερική. Αφού προσπάθησαν να επιστρέψουν στην αγκαλιά της Ουάσιγκτον, οι συντηρητικές κυβερνήσεις της Κεντρικής και Νότιας Αμερικής, που άρχισαν να έρχονται στην εξουσία από τα μέσα της δεκαετίας του 2010, ανακαλύπτουν ότι οι ΗΠΑ είναι ένας απαιτητικός, αλλά ελάχιστα γενναιόδωρος σύμμαχος.

Η Αριστερά, μια καινούργια ιδέα στα Βαλκάνια

Μετά το τέλος της Γιουγκοσλαβίας, στα Βαλκάνια η πολιτική συζήτηση περιοριζόταν σε μια αντιπαράθεση ανάμεσα σε εθνικιστές και φιλελεύθερους. Πλέον όμως, αναδύεται μια αντικαπιταλιστική Αριστερά που υπερασπίζεται τα κοινά αγαθά και εναντιώνεται στις αυξανόμενες ανισότητες. Ο συνασπισμός της πράσινης Αριστεράς κέρδισε τη δημαρχία του Ζάγκρεμπ, ενώ στο Κόσοβο κυβερνάει ένα αριστερό κόμμα υπέρ της εθνικής κυριαρχίας.

Τα διαφημιστικά λόμπι εναντίον του νόμου για το κλίμα

Με τα φώτα της δημοσιότητας στις παγκόσμιες διαπραγματεύσεις στη Γλασκώβη και σε όσα αποφάσισε (ή όχι) το COP26 που τελείωσε προχθές, παραβλέπουμε τις μάχες που κερδίζονται ή χάνονται σε τοπικό επίπεδο. Μια τέτοια μάχη αφορά και την απαγόρευση διαφήμισης για τα ρυπογόνα προϊόντα. Στην Γαλλία τα διαφημιστικά λόμπι ενώθηκαν με τους μεγάλους ομίλους μέσων ενημέρωσης, που φοβούνται την μείωση τον εσόδων τους, ώστε να αποφύγουν μια τέτοια εξέλιξη. Και το πέτυχαν.

Κι έτσι η Ελλάδα ξανάγινε υπόδειγμα

Η Αθήνα έκανε νωρίτερα το χριστουγεννιάτικο δώρο στα στρατεύματα της: είκοσι τέσσερα μαχητικά αεροσκάφη Rafale και τρεις υπερσύγχρονες φρεγάτες, ενώ περιμένουν ακόμα ελικόπτερα F-35 και Sikorsky, για να μην αναφέρουμε τους δρόνους, τις τορπίλες και τους πυραύλους.

Βέλγιο: Οι δυσκολίες μιας «ηθικής» συνεταιριστικής τράπεζας

Αγανακτισμένες με την συμπεριφορά που επέδειξαν οι τράπεζες τις παραμονές της κρίσης του 2008, ορισμένες βελγικές οργανώσεις δραστηριοποιήθηκαν και δημιούργησαν ένα μη κερδοσκοπικό πιστωτικό ίδρυμα –για να διαπιστώσουν όμως στη συνέχεια ότι η ηθική, από μόνη της, δεν μπορεί να μεταρρυθμίσει τον χρηματοπιστωτικό τομέα.

Ημερολόγιο

Δε Τρ Τε Πε Πα Σα Κυ
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
2930  

Social