Share on facebook
Share on twitter
Share on skype
Share on whatsapp
Share on print
Share on email

Η κατάργηση της Σένγκεν δεν λύνει το προσφυγικό

Στις 15 Δεκεμβρίου 2015, η Ευρωπαϊκή Ένωση εξήγγειλε τη δημιουργία ενός νέου αστυνομικού σώματος, το οποίο θα επιφορτιστεί με την επιτήρηση των εξωτερικών συνόρων της ευρωπαϊκής ηπείρου. Πρόκειται για ένα ακόμα βήμα σε μια φυγή προς τα εμπρός, προς την κατεύθυνση της υστερίας για τη μεγιστοποίηση της ασφάλειας. Ωστόσο, δεν θα προσφέρει καμία λύση στην προσφυγική κρίση.


Περισσότερο από ένα εκατομμύριο αιτήσεις ασύλου, αφίξεις δεκάδων σκαφών καθημερινά στις ακτές της Ελλάδας ή της Μάλτας, αριθμός-ρεκόρ νεκρών, πνιγμένων στη Μεσόγειο, χώρες που αναθέτουν στον στρατό την επιτήρηση των συνόρων τους… Το πρωτοφανές μεταναστευτικό ρεύμα του 2015 έχει μπλοκάρει σε μεγάλο βαθμό τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Την περίοδο Αυγούστου-Οκτωβρίου 2015, η Γερμανία, η Αυστρία, η Ουγγαρία, η Σλοβακία και η Δημοκρατία της Τσεχίας επανέφεραν τους ελέγχους στα σύνορά τους για να επιτύχουν την ανάσχεση της εισροής των προσφύγων στην επικράτειά τους. Μετά τις τρομοκρατικές επιθέσεις της 13ης Νοεμβρίου του 2015 στο Παρίσι, η Γαλλία προστέθηκε στον κατάλογο και ορισμένοι πολιτικοί ηγέτες αποδίδουν την ευθύνη για τη σφαγή στις συμφωνίες Σένγκεν, οι οποίες διέπουν την ελεύθερη κυκλοφορία των προσώπων στην επικράτεια των χωρών που τις έχουν υπογράψει. «Η Σένγκεν είναι νεκρή», δήλωσε ο Νικολά Σαρκοζί, πρόεδρος του κόμματος Les Républicains. «Η απουσία εθνικών συνόρων αποτελεί μια εγκληματική τρέλα», υπερθεμάτισε η Μαρίν Λεπέν, πρόεδρος του Εθνικού Μετώπου, ενώ ο Νικολά Ντυπόν Αινιάν, πρόεδρος του κόμματος Debout la France (1) ζήτησε την «επαναφορά των εθνικών συνόρων για να αποφευχθεί η διείσδυση των τζιχαντιστών στη χώρα». Όσο για τον (σοσιαλιστή) πρωθυπουργό Μανουέλ Βαλς, απείλησε ότι «αν η Ευρώπη δεν αναλάβει τις ευθύνες της, τότε θα αμφισβητηθεί ολόκληρο το σύστημα Σένγκεν» (2).  

2016_01_Routes_migratoires_1_gr
Τα μονοπάτια της προσφυγιάς (κλικ για μεγέθυνση).


 
Ανακάλυψη 71 πτωμάτων σε αποσύνθεση μέσα σε ένα φορτηγό στην Αυστρία, θρήνος μπροστά στη φωτογραφία ενός –από τα πολλά– πτώματα μικρών παιδιών που ξεβράζονται στις ακτές της Τουρκίας. Πολλά ήταν τα δράματα που σημάδεψαν την προηγούμενη χρονιά, δημιουργώντας την εντύπωση ότι αρχίζει να πυροδοτείται μια συλλογική συνειδητοποίηση του προβλήματος. Ωστόσο, πολύ σύντομα το ενδιαφέρον στράφηκε αλλού. Οι πολιτικοί ηγέτες εξέφρασαν την αγανάκτησή τους και στη συνέχεια κατηγόρησαν τους διακινητές των δικτύων παράνομης διακίνησης προσφύγων και μεταναστών. Ο Γάλλος υπουργός Εσωτερικών (και Δημόσιας Τάξης) Μπερνάρ Καζνέβ εξήγγειλε «την ανελέητη μάχη ενάντια στα κυκλώματα της διακίνησης ανθρώπινων όντων», ενώ ο Γερμανός ομόλογός του Τόμας ντε Μεζιέρ υποσχόταν να «πατάξει τις εγκληματικές συμμορίες διακινητών που πλουτίζουν εκμεταλλευόμενοι την εξαθλίωση των συνανθρώπων τους». Οι «διακινητές» αποτελούν τους ιδανικούς ενόχους, αλλά το μόνο που κάνουν είναι να επωφελούνται από το χάσμα που υπάρχει ανάμεσα στους νόμιμους τρόπους μετανάστευσης στην Ευρώπη και στην ιδιαίτερα υψηλή μεταναστατευτική ζήτηση, κυρίως από τη Μέση Ανατολή και την Αφρική.
 
Η καταστολή αυξάνει τις εγκληματικές παρεκτροπές των διακινητών
Τα ευρωπαϊκά σύνορα δεν έχουν κλείσει απέναντι στη μετανάστευση. Για παράδειγμα, το 2013, οι 28 χώρες μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης υποδέχτηκαν νόμιμα περισσότερους από 1,5 εκατομμύρια ξένους από χώρες που δεν προέρχονταν από την ευρωπαϊκή κοινότητα. Κάθε κράτος αποφασίζει για το μέγεθος των μεταναστευτικών ροών, σε συνάρτηση με την οικονομική συγκυρία, τη δημογραφική κατάστασή του ή ακόμα και τους πολιτικούς προσανατολισμούς της κυβέρνησής του. Στη Γαλλία, το 2014 χορηγήθηκαν 209.782 τίτλοι παραμονής (για τη συνένωση οικογενειών, για σπουδές, αλλά και σε πρόσφυγες, σε εργαζόμενους με υψηλή εξειδίκευση ή σε εποχιακούς εργάτες), δηλαδή μόλις 13.000 περισσότεροι από το 2010 (3).
Κατά τη διάρκεια αυτής ακριβώς της περιόδου, πολλές χώρες της Μέσης Ανατολής και της Αφρικής βυθίστηκαν σε εμφύλιους πολέμους, οι οποίοι οδήγησαν στο δρόμο της προσφυγιάς εκατομμύρια άτομα. Καθώς τους είναι αδύνατον να εξασφαλίσουν βίζα, πολλοί από αυτούς διασχίζουν παράνομα τα ευρωπαϊκά σύνορα. Για να το κατορθώσουν, είναι υποχρεωμένοι να κρύβονται μέσα σε φορτηγά, να βρίσκουν προσωρινά καταλύματα, να διασχίζουν τη Μεσόγειο πάνω σε καρυδότσουφλα, να προμηθεύονται πλαστά ταξιδιωτικά έγγραφα, να δωροδοκούν διεφθαρμένους δημόσιους υπαλλήλους… Όλες οι παραπάνω ενέργειες απαιτούν τη μεσολάβηση οργανωμένων δικτύων.
Εδώ και είκοσι πέντε χρόνια, η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει πολλαπλασιάσει τους μηχανισμούς που χρησιμοποιεί για να αναχαιτίσει την παράνομη μετανάστευση: βάση κοινών δεδομένων των ευρωπαϊκών αστυνομιών (Σύστημα Πληροφοριών Σένγκεν), δημιουργία ενός αρχείου δακτυλικών αποτυπωμάτων το 2000 και δημιουργία, το 2005, της Frontex, της ευρωπαϊκής υπηρεσίας που είναι επιφορτισμένη με την επιτήρηση των εξωτερικών συνόρων της Ένωσης, η οποία διαθέτει άφθονα υλικά μέσα (ελικόπτερα, μη επανδρωμένα αεροσκάφη, πολεμικά πλοία, διόπτρες νυκτερινής όρασης, ανιχνευτές καρδιακών παλμών… ). Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις του προγράμματος The Migrant Files (4), η παράνομη μετανάστευση προς την Ευρώπη έχει δημιουργήσει από το 2000 έναν κύκλο εργασιών για τα παράνομα κυκλώματα, ο οποίος ξεπερνά τα 16 δισεκατομμύρια ευρώ. Μέσα σε δεκατέσσερα χρόνια, τα κράτη μέλη της Ε.Ε. έχουν δαπανήσει 11 δισ. ευρώ για την απέλαση των μεταναστών χωρίς χαρτιά και τουλάχιστον 2 δισ. για την ενίσχυση της φύλαξης των εξωτερικών της συνόρων, μήκους 14.000 χιλιομέτρων.
Οι συγκεκριμένοι αριθμοί εξακολουθούν να είναι ασήμαντοι συγκριτικά με τα μέσα που κινητοποιούν οι Ηνωμένες Πολιτείες για να σφραγίσουν την επικράτειά τους απέναντι στην είσοδο μεταναστών: 18 δισ. δολάρια ετησίως, τα οποία διατίθενται κατά κύριο λόγο για τη φύλαξη των συνόρων με το Μεξικό (3.410 χλμ), κατά μήκος των οποίων έχει ανεγερθεί ένα τείχος ύψους 5 μέτρων, εφοδιασμένο με 1.800 πύργους επιτήρησης. Πίσω από το τείχος δρουν 20.000 συνοριοφύλακες, δηλαδή ένας ανά 150 μέτρα.
Ο Αμερικανός πολιτικός επιστήμονας Πίτερ Αντρέας έχει αποδείξει ότι η τελειοποίηση των συστημάτων ελέγχου στα σύνορα των Ηνωμένων Πολιτειών έχει οδηγήσει στην αύξηση του κόστους και της διάρκειας του ταξιδιού των επίδοξων μεταναστών, καθώς και στην αύξηση του κόστους των πλαστών ταξιδιωτικών εγγράφων αλλά και των ποσών που απαιτούνται για τη δωροδοκία ενός κρατικού λειτουργού. Τα δίκτυα που διακινούν μετανάστες αποκτούν έναν διαρκώς εντονότερο εγκληματικό χαρακτήρα, με αποτέλεσμα να αναπτύσσουν σιγά σιγά διασυνδέσεις με εκείνα που αναλαμβάνουν τη διακίνηση των ναρκωτικών και να συγχωνεύονται στη συνέχεια μαζί τους (5). Ωστόσο, αυτός ο σχεδόν πλήρως στρατιωτικοποιημένος έλεγχος των συνόρων δεν έχει αποθαρρύνει τους επίδοξους μετανάστες, καθώς τα κίνητρά τους καθορίζονται κατά κύριο λόγο από την κατάσταση που επικρατεί στις χώρες από τις οποίες κατάγονται. Κάθε χρόνο, 300-400 χιλιάδες άτομα εξακολουθούν να διασχίζουν παράνομα τα αμερικανικά σύνορα.
Οι πόλεμοι που σπαράσσουν την Συρία, το Ιράκ, την Λιβύη, το Αφγανιστάν, την Υεμένη, τη Νιγηρία, τη Σομαλία, το Σουδάν ωθούν τους πληθυσμούς να εγκαταλείψουν τον τόπο τους και οι ροές εντείνονται στον βαθμό που οι συγκρούσεις διαιωνίζονται χωρίς καμία προοπτική τερματισμού. Τα άτομα που υποχρεώθηκαν να εγκαταλείψουν τον τόπο τους καταφεύγουν κατά κύριο λόγο σε κάποια άλλη περιοχή της χώρας τους ή σε γειτονικές χώρες. Μόνο η Τουρκία, ο Λίβανος και η Ιορδανία φιλοξενούν σχεδόν 4 εκατομμύρια πρόσφυγες (6). Από αυτούς, μονάχα μια μειοψηφία επιχειρεί να περάσει στην Ευρώπη. Θεωρητικά, καθώς όλα αυτά τα άτομα είναι υπήκοοι εμπόλεμων χωρών, δικαιούνται να ζητήσουν άσυλο σε μια από τις χώρες της Ε.Ε., δεδομένου ότι έχουν υπογράψει τη Σύμβαση της Γενεύης της 28ης Ιουλίου 1951. Στην πράξη, όμως, είναι δύσκολο να το κατορθώσουν.
Αν και δεν παύουν να υφίστανται προβλήματα και μετά την είσοδό τους σε μια ευρωπαϊκή χώρα, το μεγαλύτερο μέρος των εμποδίων οι πρόσφυγες το συναντούν καθ’ όλη τη διάρκεια της διαδρομής που τους οδηγεί στη Γηραιά Ήπειρο. Καταρχάς, είναι αδύνατον να υποβάλει κανείς αίτηση χορήγησης ασύλου όταν βρίσκεται στο εξωτερικό. Για παράδειγμα, για να επιτύχει με νόμιμο τρόπο την προστασία της Γαλλίας, ο υποψήφιος οφείλει να μεταβεί σε μια πρεσβεία ή σε ένα προξενείο της Γαλλίας στη χώρα του (ή σε γειτονική χώρα, στην περίπτωση που στην χώρα του έχουν πλέον κλείσει οι διπλωματικές αποστολές, όπως συμβαίνει στην περίπτωση της Σομαλίας) για να ζητήσει «βίζα για κατάθεση αίτησης ασύλου», η οποία και θα του επιτρέψει να εισέλθει στο γαλλικό έδαφος και να καταθέσει εκεί την αίτησή του. Ωστόσο, τέτοιου τύπου βίζες χορηγούνται με το σταγονόμετρο από το γαλλικό υπουργείο Εσωτερικών: το 2014, μονάχα 712 Σύριοι κατόρθωσαν να την αποκτήσουν (7). Ένας κάτοικος της συριακής πόλης Χομς που θα κατορθώσει να φτάσει στη Βηρυτό για να ζητήσει βίζα, έχει πολύ λίγες πιθανότητες να μπορέσει να φύγει από τον Λίβανο με νόμιμα χαρτιά.
Ένας άλλος νόμιμος τρόπος εισόδου στην Ευρωπαϊκή Ένωση είναι να κατορθώσει κάποιος να φτάσει μέχρι κάποιο από τα στρατόπεδα προσφύγων που έχει δημιουργήσει η Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες (UNHCR) και στη συνέχεια να περιμένει εκεί τη μεταφορά του σε μια χώρα που θεωρείται περισσότερο ασφαλής, με βάση τις «συμφωνίες επανεγκατάστασης». Όμως, και σε αυτήν την περίπτωση, οι πιθανότητες είναι πολύ λίγες: το 2014, χάρη στο συγκεκριμένο σύστημα χορηγήθηκαν μονάχα 500 βίζες σε Σύριους (8).
Ο αριθμός των προσφύγων ανέρχεται σε εκατομμύρια. Οι περισσότεροι από αυτούς αναγκάζονται να εισέλθουν παράνομα στην Ε.Ε., μετά από ένα ταξίδι που τους οδηγεί αρχικά στην τουρκοσυριακή μεθόριο, την οποία λυμαίνονται οι ομάδες των τζιχαντιστών, ή στη Λιβύη, στην οποία κυριαρχούν οι παραστρατιωτικές πολιτοφυλακές. Μονάχα η προσφυγή σε διακινητές μπορεί να τους επιτρέψει να φτάσουν στον προορισμό τους. Το μακρύ, επικίνδυνο και εξουθενωτικό ταξίδι συνιστά ήδη μια διαδικασία επιλογής ανάμεσα στους πρόσφυγες. Θα πρέπει να είναι νέος και αποφασισμένος, να έχει γερή κράση, αλλά και να κατάγεται από μια εύπορη οικογένεια, έτσι ώστε να είναι σε θέση να πληρώσει το ταξίδι του. Έτσι, πολύ συχνά, οι σημερινοί πρόσφυγες είναι κάτοικοι των αστικών κέντρων και πτυχιούχοι. Σύμφωνα με την UNHCR, το 72% από αυτούς είναι άνδρες (και όχι το 99% όπως ισχυριζόταν η Μαρίν Λεπέν στο «Θερινό Πανεπιστήμιο» που οργάνωσε το κόμμα της για τα μέλη του), το 13% γυναίκες και το 15% παιδιά.
 
«Η Ελλάδα βρίσκεται αντιμέτωπη με μια κρίση μέσα στην κρίση»

Σύμφωνα με τον κανονισμό Δουβλίνο ΙΙ που υιοθετήθηκε το 2003 από την Ευρωπαϊκή Ένωση, όσοι φθάσουν στην Ευρώπη οφείλουν να υποβάλουν αίτηση ασύλου στην πρώτη χώρα όπου θα πατήσουν το πόδι τους. Αυτή η διάταξη παραγνωρίζει την πραγματικότητα των μεταναστευτικών ροών, καθώς πολλοί από αυτούς περνούν από την Ελλάδα ή την Ιταλία μόνο και μόνο για να συνεχίσουν το ταξίδι τους προς μια άλλη χώρα. Όμως η ίδια διάταξη καταδικάζει στην παρανομία όλους όσοι θα ήθελαν να φιλοξενηθούν από κάποιον συγγενή ή φίλο τους, στη Σουηδία για παράδειγμα, και προκαλεί μια βαθύτατη περιφερειακή ανισορροπία, καθώς ο μεγαλύτερος όγκος των προσφύγων φτάνει –φυσικά– στις χώρες που βρίσκονται στην περιφέρεια της Ε.Ε. Η διατήρηση της διάταξης καθίσταται παράλογη από το γεγονός ότι οι χώρες της Βόρειας Ευρώπης σπανιότατα επαναπροωθούν τους πρόσφυγες στην Ελλάδα ή στην Ιταλία, παρά το γεγονός ότι διαθέτουν τη δυνατότητα να επικαλεστούν το γεγονός ότι από αυτές τις χώρες εισήλθαν στην ευρωπαϊκή επικράτεια.
Στις αρχές της δεκαετίας του 2000, η Ισπανία βρισκόταν στην πρώτη γραμμή απέναντι σε μετανάστες που προέρχονταν από τις χώρες της Υποσαχάριας Αφρικής και της Βόρειας Αφρικής και προσπαθούσαν να διασχίσουν το στενό του Γιβραλτάρ ή να εισχωρήσουν στους ισπανικούς θύλακες της Μελίλα και της Θέουτα στη Βόρειο Αφρική. Στον βαθμό που αυξήθηκαν οι φραγμοί στην περιοχή (ανέγερση τειχών και δημιουργία κέντρων κράτησης, πολλαπλασιασμός των επιχειρήσεων της Frontex κ.ο.κ.), οι μεταναστευτικές ροές μετακινήθηκαν προς την Ιταλία και τη Μάλτα, όπου αποβιβάζονταν άτομα που ξεκινούσαν το ταξίδι τους από τις ακτές της Λιβύης και της Τυνησίας. Στη συνέχεια, ήλθε η σειρά της Ελλάδας (9).
Από το 2011 και το ξέσπασμα των «αραβικών ανοίξεων», τα τρία αυτά ευρωπαϊκά κράτη είδαν να καταφτάνει στην επικράτειά τους ο κύριος όγκος των ατόμων που αναζητούσαν καταφύγιο στην Γηραιά Ήπειρο. Έτσι, βρίσκονται αντιμέτωπα με ένα είδος διπλής ποινής: όχι μόνο οφείλουν να αναλάβουν τον έλεγχο των εξωτερικών συνόρων της Ε.Ε., αλλά είναι επιπλέον υποχρεωμένα να διαχειριστούν την άφιξη, την υποδοχή, τη στέγαση (συχνά σε στρατόπεδα) και την εξέταση των αιτήσεων εκατοντάδων χιλιάδων προσφύγων. Η Ελλάδα δύσκολα μπορεί να αναλάβει τον συγκεκριμένο ρόλο, καθώς δέχεται ασφυκτικές πιέσεις από τα συνεχή προγράμματα λιτότητας. Στις 7 Αυγούστου του 2015, ο Έλληνας πρωθυπουργός προέβη στην εξής δήλωση: «Αυτό το πρόβλημα μας ξεπερνά. Η Ελλάδα είναι μια χώρα που έχει βυθιστεί στην οικονομική κρίση και οφείλει να αντιμετωπίσει μια ανθρωπιστική κρίση μέσα στην κρίση» (10).
Η μετατροπή ενός από τα πλέον ευάλωτα κράτη μέλη της Ε.Ε. σε κέρβερο που φυλάσσει τα ευρωπαϊκά σύνορα υπακούοντας στις εντολές των Βρυξελλών αποτελεί μια εξαιρετικά δύσκολη και οδυνηρή υποχρέωση. Ωστόσο, αυτό δεν εμποδίζει τους Ευρωπαίους «εταίρους» να εξακολουθούν να επιπλήττουν κάθε τόσο την Ελλάδα. Μάλιστα, στις αρχές Δεκεμβρίου, την απείλησαν με αποβολή από τον χώρο Σένγκεν, εάν δεν κατορθώσει να ελέγξει καλύτερα τα σύνορά της. «Κάθε χώρα οφείλει να σέβεται τον κώδικα του Σένγκεν. Σε αυτόν περιλαμβάνεται και ο κανόνας που επιβάλλει οι αιτήσεις ασύλου να υποβάλλονται στη χώρα εισόδου, για παράδειγμα στην Ελλάδα, και όχι σε κάποια άλλη χώρα», πλειοδότησε ο Πολωνός πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Ντόναλντ Τουσκ, στις 3 Δεκεμβρίου του 2015 (11). Δεδομένου ότι –προφανώς– είναι πολύ ευκολότερο για την Στοκχόλμη, το Παρίσι ή το Βερολίνο να ακολουθήσουν τη συμβουλή απ’ ό,τι είναι για την Αθήνα και για τη Ρώμη, ο Τουσκ έσπευσε να προσθέσει ότι οι «χώρες που βρίσκονται στην πρώτη γραμμή απέναντι στην έξοδο των προσφύγων» θα έπρεπε φυσικά να τύχουν της «ευρωπαϊκής αλληλεγγύης».
 

  1. (Σ.τ.Μ.) «Εμπρός! Γαλλία σήκω και στάσου όρθια!». Μικρό εξωκοινοβουλευτικό κόμμα της γαλλικής δεξιάς.
  2. Αντίστοιχα, www.republicains.fr, 18 Νοεμβρίου 2015· δελτίο Τύπου της 19ης Νοεμβρίου 2015. Ιστολόγιο του Νικολά Ντυπόν Αινιάν, 15 Νοεμβρίου 2015. France 2, 19 Νοεμβρίου 2015.
  3. (Σ.τ.Μ.) εποχή της κορύφωσης της αντιμεταναστευτικής ρητορικής και πρακτικής του Σαρκοζί.
  4. Στο πρόγραμμα The Migrant Files συμμετέχουν 25 Ευρωπαίοι δημοσιογράφοι, οι οποίοι πραγματοποιούν έρευνες για ζητήματα που αφορούν το μεταναστευτικό στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Βλ. «The money trails», 18 Ιουνίου 2015, www.themigrantfiles.com
  5. Peter Andreas, «Border Games. Policing the US-Mexico Divide», Cornell University Press, Ιθάκα, Νέα Υόρκη, 2009 (1η έκδοση 2000).
  6. Βλ. στην ιστοσελίδα monde-diplomatique.fr, «Le jeu de la demande d’asile».
  7. «Rapport d’activité 2014», France Terre d’Asile, Παρίσι, 2015.
  8. Ό.π.
  9. Βλ. Camille Schmoll, Hélene Thiolet και Catherine Withol de Wenden (υπό τη διεύθυνση της), «Migrations en Méditerranée», CNRS Editions, Παρίσι, 2015.
  10. Αναφέρεται από το Agence France Presse, 7 Αυγούστου 2015.
  11. «Donald Tusk: “Cette migration est trop forte pour ne pas être stoppée”», «Le Figaro», Παρίσι, 3 Δεκεμβρίου 2015.
  12. Julien Jeandesboz, «Au-delà de Schengen. Frontex et le contrôle des frontières de l’Europe», στο Sabine Dullin και Etienne Forrestier-Peyrat, «Les frontières mondialisées», Presses universitaires de France – La Vie des idées, Παρίσι 2015.
  13. Virginie Guiraudon, «Les effets de l’européanisation des politiques d’immigration et d’asile», «Politique européenne», n°31, Παρίσι 2010.
  14. Όλες οι χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης δεσμεύονται από τον κανονισμό Δουβλίνο ΙΙ όσον αφορά το δικαίωμα του ασύλου, ωστόσο έξι χώρες δεν έχουν ενταχθεί στον χώρο Σένγκεν: Ηνωμένο Βασίλειο, Ιρλανδία, Ρουμανία, Βουλγαρία, Κύπρος και Κροατία. Αντίθετα, η Ελβετία, το Λιχτενστάιν, η Ισλανδία και η Νορβηγία έχουν ενταχθεί στον χώρο Σένγκεν χωρίς να ανήκουν στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
  15. Μονάδα μέτρησης η οποία αντιστοιχεί στην μεταφορά ενός τόνου εμπορευμάτων σε απόσταση ενός χιλιομέτρου.
  16. «Europe: “le retour des frontières menacerait le commerce”, L’Obs, Παρίσι, 21 Νοεμβρίου 2015.
  17. (Σ.τ.Μ.) Ο αριθμός αντιστοιχεί στο 0,6% του σημερινού πληθυσμού της χώρας. Και φυσικά, καθώς εκείνη την εποχή ο πληθυσμός της Γαλλίας ήταν αισθητά μικρότερος, ο αριθμός αντιστοιχούσε σε μεγαλύτερο ποσοστό σε σχέση με τον τότε πληθυσμό.
  18. (Σ.τ.Μ.) Ο γαλλικός ΟΑΕΔ.
  19. Karine Meslin, «Accueil des boat people: une mobilisation étatique atypique», Plein Droit, επιθεώρηση του Groupe d’information et de soutien aux immigrés (GISTI), n°70, Παρίσι, Οκτώβριος 2006.

Μπορεί να σας ενδιαφέρουν επίσης:

Πρόσφατα άρθρα

Η μάχη του αμερικανικού αετού με τον κινεζικό δράκο στη Λατινική Αμερική

Αμερικανικά πολεμικά πλοία οργώνουν τη Σινική Θάλασσα. Πιο αθόρυβα, το Πεκίνο προωθεί τα πιόνια του σε μια περιοχή που ο Λευκός Οίκος θεωρεί «πίσω αυλή» του, τη Λατινική Αμερική. Αφού προσπάθησαν να επιστρέψουν στην αγκαλιά της Ουάσιγκτον, οι συντηρητικές κυβερνήσεις της Κεντρικής και Νότιας Αμερικής, που άρχισαν να έρχονται στην εξουσία από τα μέσα της δεκαετίας του 2010, ανακαλύπτουν ότι οι ΗΠΑ είναι ένας απαιτητικός, αλλά ελάχιστα γενναιόδωρος σύμμαχος.

Η Αριστερά, μια καινούργια ιδέα στα Βαλκάνια

Μετά το τέλος της Γιουγκοσλαβίας, στα Βαλκάνια η πολιτική συζήτηση περιοριζόταν σε μια αντιπαράθεση ανάμεσα σε εθνικιστές και φιλελεύθερους. Πλέον όμως, αναδύεται μια αντικαπιταλιστική Αριστερά που υπερασπίζεται τα κοινά αγαθά και εναντιώνεται στις αυξανόμενες ανισότητες. Ο συνασπισμός της πράσινης Αριστεράς κέρδισε τη δημαρχία του Ζάγκρεμπ, ενώ στο Κόσοβο κυβερνάει ένα αριστερό κόμμα υπέρ της εθνικής κυριαρχίας.

Τα διαφημιστικά λόμπι εναντίον του νόμου για το κλίμα

Με τα φώτα της δημοσιότητας στις παγκόσμιες διαπραγματεύσεις στη Γλασκώβη και σε όσα αποφάσισε (ή όχι) το COP26 που τελείωσε προχθές, παραβλέπουμε τις μάχες που κερδίζονται ή χάνονται σε τοπικό επίπεδο. Μια τέτοια μάχη αφορά και την απαγόρευση διαφήμισης για τα ρυπογόνα προϊόντα. Στην Γαλλία τα διαφημιστικά λόμπι ενώθηκαν με τους μεγάλους ομίλους μέσων ενημέρωσης, που φοβούνται την μείωση τον εσόδων τους, ώστε να αποφύγουν μια τέτοια εξέλιξη. Και το πέτυχαν.

Κι έτσι η Ελλάδα ξανάγινε υπόδειγμα

Η Αθήνα έκανε νωρίτερα το χριστουγεννιάτικο δώρο στα στρατεύματα της: είκοσι τέσσερα μαχητικά αεροσκάφη Rafale και τρεις υπερσύγχρονες φρεγάτες, ενώ περιμένουν ακόμα ελικόπτερα F-35 και Sikorsky, για να μην αναφέρουμε τους δρόνους, τις τορπίλες και τους πυραύλους.

Βέλγιο: Οι δυσκολίες μιας «ηθικής» συνεταιριστικής τράπεζας

Αγανακτισμένες με την συμπεριφορά που επέδειξαν οι τράπεζες τις παραμονές της κρίσης του 2008, ορισμένες βελγικές οργανώσεις δραστηριοποιήθηκαν και δημιούργησαν ένα μη κερδοσκοπικό πιστωτικό ίδρυμα –για να διαπιστώσουν όμως στη συνέχεια ότι η ηθική, από μόνη της, δεν μπορεί να μεταρρυθμίσει τον χρηματοπιστωτικό τομέα.

Ημερολόγιο

Δε Τρ Τε Πε Πα Σα Κυ
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
2930  

Social