Share on facebook
Share on twitter
Share on skype
Share on whatsapp
Share on print
Share on email

Η παρακμή των πρωτοποριών του 20ού αιώνα

Το απόσπασμα που ακολουθεί αποτελεί απόσπασμα από το βιβλίο του Έρικ Χομπσμπάουμ «Behind the Times: The Decline and Fall of the Twentieth-Century Avant-Gardes» (Thames and Hudson, Λονδίνο, 1999), δημοσιευμένο στο αφιερωματικό τεύχος «Manière de voir», με τίτλο «Η κουλτούρα, οι ελίτ και οι λαοί» (τ. 57, Μάιος-Ιούνιος 2001). Στα ελληνικά δημοσιεύεται για πρώτη φορά. […] Ο Γουόρχολ και οι καλλιτέχνες της ποπ δεν θέλουν ούτε να κάνουν επανάσταση ούτε να καταστρέψουν τίποτα, και κυρίως όχι τον κόσμο, όποιος κι αν είναι. Αντίθετα τον δέχονται, ακόμα και τον αγαπούν. Παραδέχονται πολύ απλά ότι στην κοινωνία της κατανάλωσης δεν υπάρχει πια θέση για την οπτική τέχνη που παράγει ο παραδοσιακός καλλιτέχνης, εκτός φυσικά σαν μέσο να κερδίσει χρήματα. Ένας πραγματικός κόσμος ξέχειλος όλες τις ώρες της ημέρας μ’ ένα χάος από ήχους, εικόνες και σύμβολα, που υποτίθεται ότι δημιουργούν μια κοινή εμπειρία, περιόρισε την τέχνη σε δραστηριότητα χαρακτηριστική της πλήρους αποτυχίας. Η σημασία τού Γουόρχολ –θα μπορούσαμε μάλιστα να πούμε το μεγαλείο αυτής της περίεργης και δυσάρεστης προσωπικότητας– έγκειται στην επίμονη άρνησή του να μην κάνει τίποτε άλλο παρά να είναι ο παθητικός, συναινών αγωγός ενός κόσμου που βιώνεται μέσα από τον κορεσμό των μέσων ενημέρωσης. Για τον Γουόρχολ τίποτα δεν έχει μορφή. Δεν υπάρχει συνένοχη ματιά ούτε ειρωνεία ούτε συναισθηματισμός ούτε αντιληπτό σχόλιο, παρά μόνο μέσω της συνδήλωσης κατά την επιλογή των μηχανικά επαναλαμβανόμενων εικόνων του –ο Μάο, η Μέριλιν, οι κονσέρβες σούπας Campbell– και ίσως, στο βάθος, στην εμμονή του με τον θάνατο. Παραδόξως, είναι το σύνολο αυτού του ενοχλητικού έργου –και όχι η μία ή η άλλη υλοποίησή του– που επιτρέπει να πλησιάσεις περισσότερο την «έκφραση της εποχής» την οποία έζησαν οι Αμερικανοί του καιρού του.

Υπάρχει όμως μια παράδοση της πρωτοπορίας που συνδέει τους κόσμους του 19ου και του 20ού αιώνα. Είναι η παράδοση που, όπως πολύ καλά το περιέγραψε ο Νικολάους Πέβσνερ (1), ξεκινά από τον Ουίλιαμ Μόρις (2) του κινήματος Arts and Crafts, το οποίο υποστήριζε τις εφαρμοσμένες τέχνες και την Αρ Νουβό, και καταλήγει στο Μπαουχάους, τουλάχιστον από το σημείο που εγκαταλείπει την αρχική της εχθρότητα προς τη βιομηχανική παραγωγή, μηχανική και διανομή. Ο Τζον Ουίλετ (3) κατέδειξε ότι το Μπαουχάους έκανε ακριβώς αυτήν τη σύνδεση στις αρχές της δεκαετίας του 1920. Η δύναμη αυτής της παράδοσης –ενδυναμωμένη στην περίπτωση του Μπαουχάους από τον ρωσικό κονστρουκτιβισμό– έγκειται στο ότι το εφαλτήριό της δεν είναι οι ανησυχίες καλλιτεχνών που θεωρούνται ιδιοφυΐες και θέτουν απόκρυφα τεχνικά ερωτήματα, αλλά η βούληση αυτών των καλλιτεχνών να δημιουργήσουν μια καλύτερη κοινωνία. Όπως λέει ο Λάσλο Μόχολι-Νάγκι (4), εξορισμένος από την Ουγγαρία μετά την ήττα της εφήμερης Ουγγρικής Σοβιετικής Δημοκρατίας: «Ο κονστρουκτιβισμός είναι ο σοσιαλισμός της όρασης». Αυτό το είδος της αβάν γκαρντ μετά το 1917 διασυνδέει τις απολίτικες ή ακόμα και αντι-πολιτικές πρωτοπορίες της περιόδου 1905-1914 με τα κοινωνικά μαχόμενα κινήματα της περιόδου από το 1880 ώς τις αρχές της δεκαετίας του 1990. Η νέα τέχνη είναι για μία ακόμη φορά αδιαίρετη από το σχέδιο οικοδόμησης μιας κοινωνίας, αν όχι καινούργιας, σε κάθε περίπτωση βελτιωμένης. Το κίνητρό της είναι τόσο κοινωνικό όσο και αισθητικό. Εξ ου και η κεντρική θέση που κατέχει σε αυτό το σχέδιο η ιδέα της κατασκευής –αυτό που σημαίνει το «Bau» στα γερμανικά.

Στη συγκεκριμένη περίπτωση, η αισθητική της «εποχής της εκμηχάνισης» έχει ένα νόημα που δεν εξαντλείται σε μια άδεια ρητορική. Στη δεκαετία του 1920, το πρόγραμμα που έχει στόχο να αλλάξει τον τρόπο με τον οποίο ζουν οι άνθρωποι και απευθύνεται σε καλλιτέχνες ανοιχτούς να συμμετάσχουν άμεσα σε αυτό, έχει την τάση να συνδυάζει δημόσιο σχεδιασμό και τεχνολογική ουτοπία. Είναι ένας γάμος ανάμεσα στον Χένρι Φορντ, που θέλει να δώσει αυτοκίνητα σε εκείνους που δεν είχαν ποτέ τους, και τις φιλοδοξίες των σοσιαλιστικών δημοτικών αρχών να δώσουν μπάνια σε εκείνους που δεν είχαν ποτέ τους.

Και οι μεν και οι δε παρουσιάζονται ο καθένας με τον τρόπο του ως ειδικοί που γνωρίζουν το θέμα καλύτερα από τον καθένα. Και οι δύο στόχο έχουν την οικουμενική βελτίωση. Ούτε ο ένας ούτε ο άλλος δεν δίνουν προτεραιότητα στην ατομική επιλογή («Μπορείτε να επιλέξετε όποιο χρώμα αυτοκινήτου θέλετε, αρκεί να είναι μαύρο»). Τα σπίτια και ιδίως οι πόλεις, όπως και τα αυτοκίνητα που ο Λε Κορμπυζιέ θεωρούσε ως πιθανό υπόδειγμα για κατοικία, γίνονται αντιληπτά ως προϊόν της οικουμενικής λογικής της βιομηχανικής παραγωγής. Η βασική αρχή της εποχής της εκμηχάνισης μπορεί να εφαρμοστεί στο περιβάλλον και στην ανθρώπινη κατοικία («μια μηχανή για να ζούμε εκεί»): αρκεί να βρεις μια λύση στο συνδυαστικό πρόβλημα της βελτιστοποίησης της ανθρώπινης χρήσης ενός περιορισμένου χώρου, της εργονομίας και της αποδοτικότητας. Πρόκειται για ένα σωτήριο ιδανικό, που θα βελτιώσει τη ζωή πολλών ανθρώπων, ακόμα και αν οι ουτοπικές φιλοδοξίες για την Cité Radieuse (5) ανήκουν σε μια εποχή, ακόμα και στις πλούσιες χώρες, ταπεινών αναγκών και περιορισμένων μέσων, πολύ απομακρυσμένη από την υπεραφθονία του καιρού μας και των επιλογών που προσφέρει στον καταναλωτή.

Ωστόσο, όπως ανακάλυψε το ίδιο το Μπαουχάους, η αλλαγή της κοινωνίας είναι ένα έργο που δεν θα μπορούσαν να φέρουν εις πέρας μόνο οι σχολές τέχνης και τα σπουδαστήρια. Απόδειξη είναι ότι δεν τα κατάφεραν. Θα μπορούσαμε να συνοψίσουμε χρησιμοποιώντας τις φράσεις με τις οποίες ο Πάουλ Κλέε το 1924 έκλεισε μελαγχολικά την ομιλία του για τη μοντέρνα τέχνη, όχι πολύ μακριά από την έδρα του Μπαουχάους, που ήταν τότε στο απόγειο της δημιουργικότητάς του: «Δεν έχουμε τη στήριξη ενός λαού. Αλλά αυτόν τον λαό τον ψάχνουμε. Έτσι ξεκινήσαμε το Μπαουχάους. Ξεκινήσαμε από μια κοινότητα στην οποία δώσαμε όλα όσα είχαμε. Δεν μπορούμε να κάνουμε περισσότερα». Και αυτά δεν ήταν αρκετά.

Σημειώσεις της επιμέλειας

  1. Γερμανός ιστορικός τέχνης που αργότερα πήρε τη βρετανική υπηκοότητα. Είναι ιδιαίτερα γνωστός για τους 46 τόμους ιστορίας της Τέχνης ανά χώρα που συνέγραψε.
  2. Βρετανός σχεδιαστής υφασμάτων, ποιητής, συγγραφέας, μεταφραστής και σοσιαλιστής ακτιβιστής. Συνδέεται με το βρετανικό κίνημα Arts and Crafts (Τέχνες και Τεχνικές). Συνέβαλλε σημαντικά στην αναβίωση των παραδοσιακών βρετανικών τεχνών της κλωστοϋφαντουργίας και στην αλλαγή των μεθόδων παραγωγής.
  3. John Willett, «Art And Politics In The Weimar Period: The New Sobriety 1917-1933», Da Capo Press, 1996.
  4. Ζωγράφος και φωτογράφος, καθηγητής στο Μπαουχάους.
  5. Μεγάλης κλίμακας κτίριο (337 διαμερίσματα για 1600 κατοίκους) κοινωνικής κατοικίας στη Μασσαλία που ολοκληρώθηκε από τον Λε Κορμπυζιέ το 1952.


  • Βρετανός μαρξιστής ιστορικός (1917-2012). Συγκαταλέγεται ανάμεσα στους πιο διάσημους ιστορικούς στον κόσμο, με το έργο του να επικεντρώνεται στην άνοδο και στην εδραίωση του καπιταλισμού.

Μπορεί να σας ενδιαφέρουν επίσης:

Πρόσφατα άρθρα

Ιαπωνία: Η «μεγάλη φυγή» από τον δημόσιο τομέα

Απέχοντας παρασάγγας από την κοινότοπη εικόνα του δημοσίου υπαλλήλου που ζει μακριά από τις αντιξοότητες της ζωής, οι ανώτεροι υπάλληλοι του ιαπωνικού κράτους εργάζονται κάτω από εξαντλητικές συνθήκες εργασίας, πραγματοποιώντας έως και τριακόσιες ώρες υπερωριών ανά μήνα. Οι εργατικοί νόμοι της χώρας –ήδη ελάχιστα προστατευτικοί– δεν έχουν εφαρμογή στην ιδιαίτερη αυτή ομάδα εργαζομένων. Όλο και περισσότεροι εγκαταλείπουν τις θέσεις τους στα υπουργεία, προκαλώντας μια πρωτοφανή κρίση.

Τείχη από άμμο φράζουν τα περάσματα της Σαχάρας

Η κατασκευή ενός τείχους ή ενός φράχτη για την προστασία των συνόρων είναι πλέον ένα συνηθισμένο φαινόμενο σε ολόκληρο τον κόσμο. Η πρακτική έχει εξαπλωθεί και στην αφρικανική ήπειρο, με στόχο την παρεμπόδιση των μεταναστευτικών ροών. Με διακριτικότητα, από το Μαρόκο και την Αλγερία έως τον Νίγηρα, οι κυβερνήσεις υψώνουν τείχη από άμμο, φυλασσόμενα από πλήθος αστυνομικών και στρατιωτών και επιτηρούμενα από κάμερες.

Μακρόν δεσμώτης

Μετά την απώλεια της πλειοψηφίας στις βουλευτικές εκλογές, ο Εμμανουέλ Μακρόν προσπαθεί να πείσει ότι η αντιπροσωπευτικότερη Εθνοσυνέλευση που εκλέχθηκε αποτελεί πρόβλημα γιατί τον εμποδίζει να κυβερνήσει. Όμως στην πραγματικότητα το μόνο πρόβλημα είναι η άνοδος της ακροδεξιάς.

ΔΝΤ: Τα τρία πιο μισητά γράμματα στον κόσμο

Πέπλο μυστηρίου καλύπτει το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, με τους κανόνες του να μοιάζουν να μεταβάλλονται ανάλογα με τις πολιτικές στοχεύσεις: δρακόντεια λιτότητα για κάποιους, γενναιοδωρία χωρίς όρια για άλλους. Ας επιχειρήσουμε μια κατάδυση στην καρδιά ενός παγκόσμιου θεσμού.

Ημερολόγιο

Δε Τρ Τε Πε Πα Σα Κυ
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
293031  

Social