Share on facebook
Share on twitter
Share on skype
Share on whatsapp
Share on print
Share on email

Οι ξεχασμένοι λαοί

«Εμείς, οι λαοί των Ηνωμένων Εθνών… », η οποία καθιστά τις κυβερνήσεις απλούς εντολοδόχους των λαών τους. Άσκηση ύφους; Ίσως. Επιθυμία; Σίγουρα. Οι ιδρυτές του ΟΗΕ ήταν διαποτισμένοι από τα «ανείπωτα βάσανα» που είχε προκαλέσει ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος. Θεωρούσαν, επίσης, ότι είναι συνεχιστές ενός φιλοσοφικού και πολιτικού ανθρωπισμού που συναντά κανείς, για παράδειγμα, και στην Οικουμενική Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, το 1948: «Η βούληση του λαού αποτελεί το θεμέλιο της νομιμότητας των δημόσιων εξουσιών». Αρχή που φαίνεται να λησμονούν ορισμένα ευρωπαϊκά κράτη… Κάτι σαν εκτελεστική επιτροπή των μεγάλων δυνάμεων, το Συμβούλιο Ασφαλείας δεν είναι το μοναδικό όργανο του ΟΗΕ. Η Γενική Συνέλευση, όπου τα κράτη διαθέτουν μία ψήφο το καθένα, μπορεί να επιληφθεί οποιουδήποτε ζητήματος εμπίπτει στο -ευρύτατο- πεδίο του Καταστατικού Χάρτη: το άρθρο 1 στοχεύει στην ειρήνη και την ασφάλεια, αλλά και στη διεθνή συνεργασία, «επιλύοντας τα διεθνή προβλήματα οικονομικού, κοινωνικού, πνευματικού ή ανθρωπιστικού χαρακτήρα». Μολονότι η Συνέλευση δεν διαθέτει δεσμευτική εξουσία, μπορεί να υιοθετεί αποφάσεις, να παραγγέλνει μελέτες, να οργανώνει δημόσιες συζητήσεις. Γεγονός που επέτρεψε, για παράδειγμα, το 1974, να ακουστούν επιτέλους τα βάσανα των Παλαιστινίων δια στόματος Γιάσερ Αραφάτ (1) και, αργότερα, το 2012, να αναγνωριστεί η Παλαιστίνη ως κράτος-παρατηρητής, μη μέλος του ΟΗΕ. Επίσης, η Γενική Συνέλευση μπορεί να τοποθετηθεί για οποιαδήποτε κατάσταση απειλεί την ειρήνη, με την προϋπόθεση, πάντως, ότι το Συμβούλιο Ασφαλείας δεν έχει επιληφθεί ή βρίσκεται σε αδυναμία να ενεργήσει. Κάτι τέτοιο συνέβη το 1950 με την επέμβαση στην Κορέα (απόφαση 377). Από τότε, η συγκεκριμένη πρόνοια χρησιμοποιείται με φειδώ (2). Η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ δίνει σε όλα τα κράτη, μεγάλα ή μικρά, χώρο να εκφραστούν και να διασταυρώσουν (ή να γεφυρώσουν) τις απόψεις τους με ειρηνικό τρόπο.

  1. Στις 13 Νοεμβρίου 1974, ο πρόεδρος της Οργάνωσης για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης εκφώνησε τον πρώτο λόγο του ενώπιον της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ. Λέγοντας ότι κρατά «ένα κλαδί ελιάς και ένα όπλο του μαχητή της ελευθερίας», διακρίνοντας τον ιουδαϊσμό από τον σιωνισμό, πρότεινε ένα ενιαίο κράτος για Άραβες και Εβραίους.
  2. Βλ. Monique Chemillier-Gendreau, «Le droit pour contrôler la force», «Le Monde diplomatique», Μάιος
Διαβάστε επίσης Ειρήνη με τη βία ή με το δίκαιο;  ]]>

Μπορεί να σας ενδιαφέρουν επίσης:

Πρόσφατα άρθρα

Η οικονομία της προσοχής κατακτά τη λογοτεχνία

Συγκεκριμένα είναι πια τα συστατικά για μια γρήγορη εκδοτική επιτυχία. Έτσι, ο συγγραφέας μυθιστορημάτων πρέπει να προσελκύσει το ενδιαφέρον στο πρόσωπό του, τόσο με την παρουσία του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και τα μέσα ενημέρωσης όσο και με την εξιστόρηση των καημών και των βιωμάτων του.

Το πάθος για το «νουάρ»

Η ανάγνωση γενικά, και ειδικότερα της λογοτεχνίας, την οποία ανταγωνίζονται άμεσα τα ηλεκτρονικά μέσα ψυχαγωγίας, υποχωρεί κυρίως στις μεγάλες δυτικές χώρες.

Η ήρεμη επανάσταση της Σκωτίας

Η αυτονομία της Σκωτίας -που αποφασίστηκε με δημοψήφισμα το Σεπτέμβριο του 1997, εξέφρασε μια σημαντική αναδιανομή των εξουσιών στη Μεγάλη Βρετανία.

Ζήτω το «συστημικό ρίσκο»!

Οι ΗΠΑ μόλις ψήφισαν έναν από τους πιο κοινωνικούς νόμους στην ιστορία τους. Ο νόμος αυτός απομακρύνεται από τις οικονομικές στρατηγικές που εφαρμόστηκαν τις τελευταίες δεκαετίες, ευνοώντας τα κέρδη του κεφαλαίου –των κάθε είδους «νεοφυών» επιχειρήσεων και των εισοδηματιών μαζί– και αυξάνοντας την εγκατάλειψη των λαϊκών στρωμάτων.

Ημερολόγιο

Δε Τρ Τε Πε Πα Σα Κυ
 12
3456789
10111213141516
17181920212223
24252627282930
31  

Social