Share on facebook
Share on twitter
Share on skype
Share on whatsapp
Share on print
Share on email

Ο μύθος του αντισημιτισμού της Αριστεράς

Όταν το φιλελεύθερο στρατόπεδο προσπαθεί να ανακόψει την άνοδο της Αριστεράς, χρησιμοποιεί δοκιμασμένες στο παρελθόν συνταγές -όπως έναν ανύπαρκτο “αντισημιτισμό”.


Εδώ και δεκαετίες η εκλογική δύναμη της ακροδεξιάς χρησιμοποιείται από τους φιλελεύθερους της Αριστεράς και της Δεξιάς ως ασφαλιστικό συμβόλαιο: οποιοδήποτε μετριοπαθές κατοικίδιο περνάει χωρίς κόπο πρώτο τη γραμμή του τερματισμού, μόλις βρεθεί απέναντι σε έναν απαράδεκτο και επικίνδυνο πολιτικό σχηματισμό. Στις γαλλικές προεδρικές εκλογές του 2002, το ποσοστό του Ζαν-Μαρί Λεπέν έμεινε σχεδόν στάσιμο ανάμεσα στους δύο γύρους, περνώντας από το 16,8% στο 17,8%. Αντίθετα, το ποσοστό του αντιπάλου του Ζακ Σιράκ εκτινάχθηκε από το 19,8% στο 82,2% των ψήφων. Ο ίδιος χειρισμός επέτρεψε στον Εμμανουέλ Μακρόν να κερδίσει τις εκλογές του 2017, αν και με μια πολύ λιγότερο θεαματική διαφορά.


Αυτό που πέτυχε ενάντια στην ακροδεξιά, οι φιλελεύθεροι σκοπεύουν να το επαναλάβουν ενάντια στην Αριστερά. Για να εμποδίσουν μια ενδεχόμενη άνοδό της, προσπαθούν λοιπόν να υψώσουν ένα ανάχωμα αξιών που θα την καταστήσει ύποπτη. Και έτσι να υποχρεώσουν εκείνους που δεν ανέχονται πλέον τις πολιτικές εξουσίας να συμβιβαστούν με αυτές, αφού οι πιο δυναμικοί αντίπαλοι θα τους είναι τόσο απεχθείς.


Και αφού τίποτα δεν είναι τυχαίο, οι συκοφαντίες περί αντισημιτικής Αριστεράς βλασταίνουν ταυτόχρονα στη Γαλλία, το Ηνωμένο Βασίλειο και τις ΗΠΑ. Μόλις οριστεί ο στόχος, αρκεί να βρεθεί μια αδέξια, υπερβολική ή και απαράδεκτη άποψη στη σελίδα του Facebook ή στον λογαριασμό του Twitter κάποιου από τα μέλη του πολιτικού ρεύματος που θέλουμε να ατιμάσουμε (το Εργατικό Κόμμα στη Βρετανία έχει περισσότερα από μισό εκατομμύριο μέλη). Στη συνέχεια, αναλαμβάνουν τα μέσα ενημέρωσης. Μπορούμε επίσης να καταστρέψουμε έναν αντίπαλο καταλογίζοντάς του έναν φανταστικό αντισημισμό με τον οποίο δεν έχει σχέση –του τύπου «η δημοκρατία, η δημοσιογραφία και η οικονομία είναι στην υπηρεσία των Εβραίων»– μόλις αυτός ο αντίπαλος διατυπώσει μια κριτική για την ολιγαρχία, τα ΜΜΕ ή τις τράπεζες.


Και τα πράγματα παίρνουν έτσι τον δρόμο τους. «Αν ο [Τζέρεμι] Κόρμπιν εγκατασταθεί στην Ντάουνινγκ Στριτ, θα μπορούσαμε να πούμε ότι, για πρώτη φορά μετά τον Χίτλερ, ένας αντισημίτης κυβερνά μια ευρωπαϊκή χώρα», γράφει ο ακαδημαϊκός Αλέν Φινκιελκρότ (1). Η κατάσταση είναι το ίδιο απειλητική και στις ΗΠΑ αφού, σύμφωνα με τον πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ, με την εκλογή στο Κογκρέσο πολλών αριστερών βουλευτών, «το Δημοκρατικό Κόμμα έγινε ένα αντι-ισραηλινό, ένα αντι-εβραϊκό κόμμα». «Οι Δημοκρατικοί μισούν τον ισραηλινό λαό», προσθέτει. Από την πλευρά του, ο Μπερνάρ-Ανρί Λεβί παρομοίασε τον Γάλλο δημοσιογράφο και αριστερό βουλευτή Φρανσουά Ρουφέν ταυτόχρονα με τον Λουσιέν Ρεμπατέ, συγγραφέα του αντισημιτικού φυλλαδίου «Τα ερείπια», με τον Ξαβιέ Βαλά, γενικό κομισάριο εβραϊκών υποθέσεων στο καθεστώς του Βισύ, και με τον Ρομπέρ Μπρασιλά, συνεργάτη των Γερμανών που εκτελέστηκε στην Απελευθέρωση. Ο αγαπημένος παραμυθάς των μέσων ενημέρωσης διέκρινε μάλιστα στον Ρουφέν μια «συνειδητή ή ύπουλη συγγένεια με την πρόζα του “Gringoire”» (2), ενός εβδομαδιαίου εντύπου της εποχής του Μεσοπολέμου που ξεχείλιζε από αντισημιτικό μίσος και του οποίου μία από τις πιο διάσημες εκστρατείες δυσφήμισης οδήγησε στην αυτοκτονία έναν υπουργό του Λαϊκού Μετώπου (3).


Στη Γαλλία και στις ΗΠΑ, Εβραίοι δολοφονήθηκαν από αντισημίτες. Μια τέτοια τραγωδία δεν θα έπρεπε να χρησιμοποιείται ως ιδεολογικό όπλο από τον πρόεδρο Τραμπ, την ισραηλινή κυβέρνηση και από τους ψευτο-διανοούμενους. Πιθανώς να πρέπει να κατασκευάσουμε ένα «cordon sanitaire», ενα «κλοιό ασφαλείας» που θα μας προστατεύει από εκείνους που κατηγορούν τους αντιπάλους τους για ατιμία ενώ ξέρουν καλά πώς είναι αθώοι.
 

  1. «Alain Finkielkraut: “Ich bin kein Opfer”», «Die Zeit», Αμβούργο, 21 Φεβρουαρίου 2019.
  2. Bernard-Henri Lévy, «Il faut franchir le “point Godwin”», «Le Point», Παρίσι, 7 Μαρτίου 2019.
  3. (Σ.τ.Ε.): Ο υπουργός Εσωτερικών της κυβέρνησης Λεόν Μπλουμ, Ροζέ Σαλένγκρο, αυτοκτόνησε το 1936 όταν κατηγορήθηκε ως λιποτάκτης στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Μπορεί να σας ενδιαφέρουν επίσης:

Πρόσφατα άρθρα

Αποστολή στη Γεωργία: Η εμμονή με τη Ρωσία

Οι πρόσφατες δημοτικές εκλογές της 2ης Οκτωβρίου 2021, διεξαχθείσες υπό την αιγίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, δεν κατεύνασαν την πολιτική κρίση στη χώρα, όπου οι δύο μεγάλες παρατάξεις αλληλοκατηγορούνται ότι παίζουν το παιχνίδι της Μόσχας. Ενώ το ρωσικό ζήτημα στοιχειώνει την πολιτική αρένα, η γεωργιανή κοινωνία διατηρεί μια σχέση αμφιθυμίας με τη βόρεια γείτονά της.

Η Γεωργία δοκιμάζει τις αντοχές του Πούτιν

Μετά την διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης, οι σχέσεις ανάμεσα στην Ρωσία και την Γεωργία παρέμειναν τεταμένες εξαιτίας των περιοχών της Νότιας Οσσετίας και της Αμπχαζίας. Επιστροφή σήμερα, μέσα από το αρχείο μας, σε ένα από τα διπλωματικά επεισόδια μεταξύ τους, το φθινόπωρο του 2006.

Η αυτοκρατορία δεν καταθέτει τα όπλα

Οι Ηνωμένες Πολιτείες ποτέ δεν μένουν για πολύ ταπεινωμένες. Έναν μήνα μετά την ήττα τους στο Αφγανιστάν, η αυτοκρατορική τάξη αποκαταστάθηκε. Το μαρτυρά το ράπισμα που δέχτηκε το Παρίσι από την Ουάσιγκτον.

Quo Vadis Deutschland? Μετεκλογικά ερωτήματα και στρατηγικές προκλήσεις για την Γερμανία

Ο σχηματισμός της νέας ομοσπονδιακής κυβέρνησης θα χρειαστεί ακόμα αρκετές ημέρες ή και εβδομάδες. Στην καρδιά των συζητήσεων βρίσκονται οι διαφορές, όχι μόνο με κομματικό πρόσημο αλλά και οι οραματικές αποκλίσεις των κομμάτων. Είναι η προσπάθεια της μετα-μερκελικής Γερμανίας από τη μία να διατηρήσει το στάτους της και από την άλλη να βαδίσει προς ένα μέλλον που διαμορφώνεται από νέες προκλήσεις.

Ημερολόγιο

Δε Τρ Τε Πε Πα Σα Κυ
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
25262728293031

Social