Share on facebook
Share on twitter
Share on skype
Share on whatsapp
Share on print
Share on email

Πώς να πουλήσεις Audi στη Βιρμανία

Από τη δημιουργία της Ευρωπαϊκής Κοινότητας Άνθρακα και Χάλυβα το 1950 μέχρι εκείνη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, περνώντας από τη Συνθήκη της Ρώμης και την Κοινή Αγορά, οι αρχιτέκτονες της Ευρώπης είχαν ως δηλωμένους εχθρούς τους τον προστατευτισμό και την εθνική κυριαρχία. Δεν θα πρέπει λοιπόν να μας προκαλεί έκπληξη ότι, ακόμα και σε μία περίοδο όπου η διεθνής οικονομία βρίσκεται σε ύφεση και η ανεργία εκτινάσσεται, η Ευρωπαϊκή Ένωση ατάραχη προετοιμάζει νέες διευρύνσεις (Αλβανία, Βόρεια Μακεδονία) και διαπραγματεύεται συμφωνίες ελεύθερου εμπορίου (Μεξικό, Βιετνάμ). Βρόντηξε την πόρτα πίσω του το Ηνωμένο Βασίλειο; Δεν πειράζει, έρχονται τα Βαλκάνια. Κι αύριο, αν χρειαστεί, θα πει «καλημέρα Ουκρανία»!

Κανείς δεν μπορεί να πείσει έναν εμμονικό να δράσει ενάντια στη φύση του. Και η Ευρώπη έχει εμμονή με την οικοδόμηση μιας μεγάλης αγοράς. Χωρίς σύνορα, τελωνεία ή επιδοτήσεις. Χωρίς νέες εμπορικές συμφωνίες ελεύθερου εμπορίου, θα κατέρρεε. Είναι αυτό που ονομάζουμε «θεωρία του ποδηλάτου»: θα πρέπει να κάνουμε πετάλι προς όλο και περισσότερη ενσωμάτωση, αλλιώς θα έρθει η πτώση. Εδώ και καιρό, ο κόσμος που ονειρεύονται οι Βρυξέλλες μοιάζει σαν μια τεράστια ελαιώδη επιφάνεια, ομοιόμορφη, όπου φορτηγά με εμπορεύματα γλιστρούν υπό τους ήχους της Ωδής στη Χαρά.

Ας πάρουμε για παράδειγμα τα λεγόμενα του Φιλ Χόγκαν, Ευρωπαίου Επιτρόπου για το εμπόριο. Εν μέσω της κρίσης του κορωνοϊού και ενώ οι περισσότεροι κάτοικοι της Ε.Ε. ζούσαν ακόμα περιορισμένοι, ενώ οι αμερικανοκινεζικές εντάσεις οξύνονταν και η Ουάσιγκτον σαρκάζοντας παραβίαζε την πλειονότητα των εμπορικών κανόνων τους οποίους είχε συνυπογράψει, ακούσαμε τις σκέψεις του για την παγκοσμιοποίηση. Οι οποίες συνοψίζονται στο εξής: δεν αλλάζουμε τίποτα, επιταχύνουμε. Κάποιες εταιρείες του υγειονομικού χώρου θα επαναπατριστούν στη Γηραιά Ήπειρο, πώς άλλωστε να γίνει αλλιώς; «Αλλά αυτό δεν είναι παρά η εξαίρεση», μας προειδοποιεί ο κύριος Χόγκαν (1). Και απευθυνόμενος σε όσους μιλούν για βραχείες αλυσίδες εφοδιασμού και αποανάπτυξη, προειδοποιεί: «Το 2040, το 50% του παγκόσμιου πληθυσμού θα ζει σε απόσταση μικρότερη των πέντε ωρών από τη Βιρμανία (…). Μου φαίνεται προφανές ότι οι ευρωπαϊκές επιχειρήσεις θα θελήσουν να επωφεληθούν από αυτό το μάννα δραστηριότητας. Το αντίθετο θα ήταν εντελώς ανόητο». Ξέρει, άλλωστε, με τι θα ασχοληθεί τους επόμενους μήνες: «Θα πρέπει να βαθύνουμε τις υπάρχουσες συμφωνίες ελεύθερου εμπορίου υπάρχουν με περίπου 70 χώρες και να προσπαθήσουμε να προχωρήσουμε και σε νέες».

Αυτήν την στιγμή, οι γραφομανείς διανοούμενοι και τα άρθρα στο dιαδίκτυο παρουσιάζουν άφθονα σχέδια για «την επόμενη μέρα». Είναι ποιητικά, πολυφωνικά, καλοκάγαθα, περίπλοκα, αλληλέγγυα και πολλά άλλα ωραία. Θα μείνουν, ωστόσο, φλύαρα όσο και άχρηστα, όσο δεν τα βάζουν με την αρχιτεκτονική μιας Ευρωπαϊκής Ένωσης που στη διάρκεια των προηγούμενων δεκαετιών κατέληξε να γίνει μια «παγκοσμιοποίηση σε μινιατούρα» (2). Αφού μπροστά στα μάτια της έγιναν κομμάτια τα εμπορικά πρότυπα που ονειρεύτηκε να επιβάλει σε ολόκληρο τον πλανήτη, λόγω του μεγέθους της αγοράς της, αγκιστρώνεται στον σεβασμό «κανόνων» που είναι και παρωχημένοι και επιβλαβείς. Διότι η πώληση Audi στη Βιρμανία παραμένει το μόνο ιδανικό της, το μοναδικό πολιτιστικό σχέδιο που μπόρεσε να συνδέσει με το όνομά της.

  1. «L’Union européenne doit rester ouverte sur le monde», «Le Monde», 8 Μαΐου 2020.
  2. Βλ. Henry Farrell, «A most lonely union», «Foreign Policy», Ουάσιγκτον, 3 Απριλίου 2020.

Μπορεί να σας ενδιαφέρουν επίσης:

Πρόσφατα άρθρα

Η μέθοδος της Σουηδίας

Αντίθετα με τις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες, η Σουηδία επέλεξε μια μέθοδο μη καταναγκαστική για την αντιμετώπιση της πανδημίας από τον Covid-19. Η κυβέρνηση έθεσε περιορισμούς στις μετακινήσεις και τις επαφές αλλά δεν επέβαλε εγκλεισμό.

Το Τέξας στα όπλα ενάντια στην καραντίνα

Εγκλεισμός του πληθυσμού προκειμένου να προστατευτεί από τον ιό; Η ιδέα πόρρω απείχε από το να γίνει ομόφωνα αποδεκτή στο Τέξας, καθώς ορισμένοι είδαν σε αυτήν μια προσβολή των ατομικών ελευθεριών.

Το προσφυγικό, πρόβλημα και για τον Ερντογάν

Ενώ στις απαρχές του εμφυλίου πολέμου που αιματοκύλισε την χώρα τους οι Σύριοι πρόσφυγες έγιναν δεκτοί με ανοιχτές αγκάλες από την Τουρκία, σήμερα πλέον βρίσκονται στο στόχαστρο της Άγκυρας.

Αν το Πεκίνο σταματούσε να αγοράζει το αμερικανικό χρέος

Η ένταση στις σχέσεις Ουάσιγκτον-Πεκίνου έχει πυροδοτήσει μια ζωηρή συζήτηση για το είδος των «μέτρων» που θα μπορούσαν να πάρουν οι ΗΠΑ ξεκινώντας από τις φοιτητικές βίζες και φτάνοντας μέχρι την αγορά σόγιας.

Ημερολόγιο

Δε Τρ Τε Πε Πα Σα Κυ
 12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
2728293031  

Social