Share on facebook
Share on twitter
Share on skype
Share on whatsapp
Share on print
Share on email

Πώς να πουλήσεις Audi στη Βιρμανία

Από τη δημιουργία της Ευρωπαϊκής Κοινότητας Άνθρακα και Χάλυβα το 1950 μέχρι εκείνη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, περνώντας από τη Συνθήκη της Ρώμης και την Κοινή Αγορά, οι αρχιτέκτονες της Ευρώπης είχαν ως δηλωμένους εχθρούς τους τον προστατευτισμό και την εθνική κυριαρχία. Δεν θα πρέπει λοιπόν να μας προκαλεί έκπληξη ότι, ακόμα και σε μία περίοδο όπου η διεθνής οικονομία βρίσκεται σε ύφεση και η ανεργία εκτινάσσεται, η Ευρωπαϊκή Ένωση ατάραχη προετοιμάζει νέες διευρύνσεις (Αλβανία, Βόρεια Μακεδονία) και διαπραγματεύεται συμφωνίες ελεύθερου εμπορίου (Μεξικό, Βιετνάμ). Βρόντηξε την πόρτα πίσω του το Ηνωμένο Βασίλειο; Δεν πειράζει, έρχονται τα Βαλκάνια. Κι αύριο, αν χρειαστεί, θα πει «καλημέρα Ουκρανία»!

Κανείς δεν μπορεί να πείσει έναν εμμονικό να δράσει ενάντια στη φύση του. Και η Ευρώπη έχει εμμονή με την οικοδόμηση μιας μεγάλης αγοράς. Χωρίς σύνορα, τελωνεία ή επιδοτήσεις. Χωρίς νέες εμπορικές συμφωνίες ελεύθερου εμπορίου, θα κατέρρεε. Είναι αυτό που ονομάζουμε «θεωρία του ποδηλάτου»: θα πρέπει να κάνουμε πετάλι προς όλο και περισσότερη ενσωμάτωση, αλλιώς θα έρθει η πτώση. Εδώ και καιρό, ο κόσμος που ονειρεύονται οι Βρυξέλλες μοιάζει σαν μια τεράστια ελαιώδη επιφάνεια, ομοιόμορφη, όπου φορτηγά με εμπορεύματα γλιστρούν υπό τους ήχους της Ωδής στη Χαρά.

Ας πάρουμε για παράδειγμα τα λεγόμενα του Φιλ Χόγκαν, Ευρωπαίου Επιτρόπου για το εμπόριο. Εν μέσω της κρίσης του κορωνοϊού και ενώ οι περισσότεροι κάτοικοι της Ε.Ε. ζούσαν ακόμα περιορισμένοι, ενώ οι αμερικανοκινεζικές εντάσεις οξύνονταν και η Ουάσιγκτον σαρκάζοντας παραβίαζε την πλειονότητα των εμπορικών κανόνων τους οποίους είχε συνυπογράψει, ακούσαμε τις σκέψεις του για την παγκοσμιοποίηση. Οι οποίες συνοψίζονται στο εξής: δεν αλλάζουμε τίποτα, επιταχύνουμε. Κάποιες εταιρείες του υγειονομικού χώρου θα επαναπατριστούν στη Γηραιά Ήπειρο, πώς άλλωστε να γίνει αλλιώς; «Αλλά αυτό δεν είναι παρά η εξαίρεση», μας προειδοποιεί ο κύριος Χόγκαν (1). Και απευθυνόμενος σε όσους μιλούν για βραχείες αλυσίδες εφοδιασμού και αποανάπτυξη, προειδοποιεί: «Το 2040, το 50% του παγκόσμιου πληθυσμού θα ζει σε απόσταση μικρότερη των πέντε ωρών από τη Βιρμανία (…). Μου φαίνεται προφανές ότι οι ευρωπαϊκές επιχειρήσεις θα θελήσουν να επωφεληθούν από αυτό το μάννα δραστηριότητας. Το αντίθετο θα ήταν εντελώς ανόητο». Ξέρει, άλλωστε, με τι θα ασχοληθεί τους επόμενους μήνες: «Θα πρέπει να βαθύνουμε τις υπάρχουσες συμφωνίες ελεύθερου εμπορίου υπάρχουν με περίπου 70 χώρες και να προσπαθήσουμε να προχωρήσουμε και σε νέες».

Αυτήν την στιγμή, οι γραφομανείς διανοούμενοι και τα άρθρα στο dιαδίκτυο παρουσιάζουν άφθονα σχέδια για «την επόμενη μέρα». Είναι ποιητικά, πολυφωνικά, καλοκάγαθα, περίπλοκα, αλληλέγγυα και πολλά άλλα ωραία. Θα μείνουν, ωστόσο, φλύαρα όσο και άχρηστα, όσο δεν τα βάζουν με την αρχιτεκτονική μιας Ευρωπαϊκής Ένωσης που στη διάρκεια των προηγούμενων δεκαετιών κατέληξε να γίνει μια «παγκοσμιοποίηση σε μινιατούρα» (2). Αφού μπροστά στα μάτια της έγιναν κομμάτια τα εμπορικά πρότυπα που ονειρεύτηκε να επιβάλει σε ολόκληρο τον πλανήτη, λόγω του μεγέθους της αγοράς της, αγκιστρώνεται στον σεβασμό «κανόνων» που είναι και παρωχημένοι και επιβλαβείς. Διότι η πώληση Audi στη Βιρμανία παραμένει το μόνο ιδανικό της, το μοναδικό πολιτιστικό σχέδιο που μπόρεσε να συνδέσει με το όνομά της.

  1. «L’Union européenne doit rester ouverte sur le monde», «Le Monde», 8 Μαΐου 2020.
  2. Βλ. Henry Farrell, «A most lonely union», «Foreign Policy», Ουάσιγκτον, 3 Απριλίου 2020.

Μπορεί να σας ενδιαφέρουν επίσης:

Πρόσφατα άρθρα

Η γέννηση του γαλλικού ρεστοράν

Η γαλλική κουζίνα ήταν για πολύ καιρό διαχωρισμένη σε συντεχνίες: οι «τροφοδότες» πουλούσαν ραγού, οι πανδοχείς κρασί, οι ψήστες κρέας… Ύστερα, στα μέσα του 18ου αιώνα, εμφανίστηκε το restaurant –και καθιερώθηκε αμέσως μετά την Επανάσταση. Μια πολύ ενδιαφέρουσα κοινωνικο-πολιτιστική ματιά σε ένα γαλλικό φαινόμενο, που συμπληρώνει το πρόσφατο άρθρο μας «Κοινωνιολογία της υψηλής γαστρονομίας: Η συνταγή για να γίνεις μεγάλος σεφ» (1).

Έτσι εκτινάχθηκαν οι τιμές της ενέργειας

Οι Ευρωπαίοι ιθύνοντες διαβεβαίωναν κατηγορηματικά ότι ο ανταγωνισμός θα οδηγούσε στη μείωση των τιμών του φυσικού αερίου και του ηλεκτρισμού, προς όφελος των νοικοκυριών και των επιχειρήσεων. Όμως, από τη δεκαετία του 2000 έχει συμβεί ακριβώς το αντίθετο. Κι αν η χαοτική οικονομική ανάκαμψη μετά την αναστάτωση της πανδημίας πυροδότησε την τρέχουσα έκρηξη των τιμών, η απορρύθμιση προκαλεί μια πολύ πιο ανησυχητική δομική αύξηση των τιμών. Χαρακτηριστική είναι η ανάλυση του παραδείγματος της Γαλλίας, η οποία στις βασικές της γραμμές ισχύει για όλη την Ε.Ε. –και βεβαίως για την Ελλάδα.

Σε ποιον αγώνα να στρατευθούμε;

Σε ποιον αγώνα πρέπει να στρατευθούμε όταν δεν μπορούμε να τα κάνουμε όλα ταυτόχρονα; Καταρχάς, αναγνωρίζοντας ότι, παρ’ όλη τη διαφορετική περίμετρο των αγώνων ενάντια στις ποικίλες μορφές κυριαρχίας, είναι όλοι ισότιμοι. Στη συνέχεια, προτείνοντας ο απόλυτος διαχωρισμός αναμεταξύ τους να δώσει τη θέση του στη σχετική αυτονομία και στο αμοιβαίο ενδιαφέρον. Τέλος, αρνούμενοι το ενδεχόμενο ένας από αυτούς τους αγώνες να βλάπτει τους υπόλοιπους. Από τη στιγμή που θα τεθούν αυτές οι αρχές, τα πάντα μπορούν να ξεκινήσουν…

Ουγγαρία: Πώς ο Βίκτορ Όρμπαν εδραιώνει την εξουσία του μέσα από ιδιωτικά ιδρύματα

Με πρωτοβουλία της ουγγρικής κυβέρνησης, ιδιωτικά ιδρύματα πήραν τον έλεγχο της πλειονότητας των πανεπιστημίων και μιας δημόσιας περιουσίας αξίας πολλών δισεκατομμυρίων ευρώ. Με αυτή τη νέου τύπου γιγαντιαία ιδιωτικοποίηση, ο πρωθυπουργός Βίκτορ Όρμπαν αποψιλώνει το κράτος προς όφελος των ανθρώπων του περιβάλλοντός του, ενώ ταυτόχρονα θεμελιώνει την επιρροή του στους πολιτιστικούς και πανεπιστημιακούς θεσμούς της χώρας.

Ημερολόγιο

Δε Τρ Τε Πε Πα Σα Κυ
 12
3456789
10111213141516
17181920212223
24252627282930
31  

Social