Share on facebook
Share on twitter
Share on skype
Share on whatsapp
Share on print
Share on email

Συγκατάθεση σε πραξικόπημα

«Το χειρότερο δεν έχει έρθει όσο ακόμα μπορούμε να λέμε: “Τούτο είναι το χειρότερο”». Αυτές τις ημέρες η γαλλική διπλωματία μάς κάνει να σκεφτόμαστε τον στίχο από τον Βασιλιά Ληρ.

«Το χειρότερο δεν έχει έρθει όσο ακόμα μπορούμε να λέμε: “Τούτο είναι το χειρότερο”». Αυτές τις ημέρες η γαλλική διπλωματία μάς κάνει να σκεφτόμαστε τον στίχο από τον Βασιλιά Ληρ.

Στο τέλος της θητείας του Φρανσουά Ολάντ, πιστεύαμε ότι είχαμε πιάσει πάτο (1) –κάποιοι μάλιστα προέβλεπαν ως αντίδραση ένα σκίρτημα υπερηφάνειας. Εξάλλου, από τη στιγμή που οι ΗΠΑ επιδείκνυαν την ηγεμονική περιφρόνησή τους προς τις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, καθώς και την επιθυμία τους να αποδεσμευτούν από τις υποχρεώσεις της Βορειοατλαντικής Συμμαχίας, γιατί να μην επωφελούμασταν προκειμένου να φύγουμε από το ΝΑΤΟ, να καταγγείλουμε την πολιτική των κυρώσεων ενάντια στη Μόσχα και να φανταστούμε την ευρωπαϊκή συνεργασία «από τον Ατλαντικό ώς τα Ουράλια» την οποία ονειρευόταν ο στρατηγός Σαρλ ντε Γκωλ πριν από εξήντα χρόνια; Επιτέλους ελεύθεροι από την αμερικανική κηδεμονία –και ενήλικες!

Αντίθετα, το Παρίσι, εγκρίνοντας την αυτοανακήρυξη του Χουάν Γκουαϊδό ως μεταβατικού προέδρου της Βενεζουέλας, με το πρόσχημα ενός κενού προεδρίας που δεν υπάρχει παρά μόνο στη φαντασία του, έγινε για μία ακόμη φορά ουραγός του Λευκού Οίκου και έδωσε τη συγκατάθεσή του σε μια απόπειρα πραξικοπήματος. Η κατάσταση στη Βενεζουέλα είναι δραματική: καλπάζων πληθωρισμός, υποσιτισμός, διαφθορά, τιμωρητικά μέτρα, βιαιότητες (2). Και η κατάσταση είναι τέτοια εν μέρει και διότι μια πολιτική λύση πλέον συγκρούεται με την αίσθηση ότι οποιοσδήποτε ορθώνει ανάστημα απέναντι στην εξουσία –ή χάνει την εξουσία– κινδυνεύει να βρεθεί πίσω από τα κάγκελα. Πώς να μην έχουν στο μυαλό τους οι κυβερνώντες της Βενεζουέλας την περίπτωση του πρώην Βραζιλιάνου προέδρου Λούλα ντα Σίλβα, που του απαγορεύτηκε να είναι υποψήφιος σε προεδρικές εκλογές τις οποίες πιθανότατα θα είχε κερδίσει και καταδικάστηκε σε είκοσι πέντε χρόνια φυλάκισης;

Η απόφαση της Γαλλίας παραβιάζει τον κανόνα που ήθελε το Παρίσι να αναγνωρίζει κράτη και όχι καθεστώτα. Οδηγεί επίσης τον Εμμανουέλ Μακρόν να ενθαρρύνει την εμπρηστική πολιτική των ΗΠΑ που, πίσω από τη Βενεζουέλα, στοχεύει επίσης την Κούβα και τη Νικαράγουα. Διότι την ανακήρυξη του Γκουαϊδό εμπνεύστηκαν οι πιο επικίνδυνοι πυρομανείς της κυβέρνησης Τραμπ, όπως ο Τζον Μπόλτον και ο Έλιοτ Άμπραμς. Άλλωστε, κανείς δεν αγνοεί ότι ο Αμερικανός αντιπρόεδρος Μάικλ Πενς διαβεβαίωσε τον Γκουαϊδό ότι οι ΗΠΑ θα τον αναγνώριζαν… την παραμονή της ημέρας που αυτοανακηρύχθηκε επικεφαλής του κράτους (3).

Στις 24 Ιανουαρίου, ο Εμμανουέλ Μακρόν απαίτησε την «αποκατάσταση της δημοκρατίας στην Βενεζουέλα». Τέσσερις ημέρες αργότερα έφτανε ελαφρά τη καρδία στο Κάιρο, αποφασισμένος να πουλήσει μερικά ακόμη όπλα στον Αιγύπτιο πρόεδρο Αμπντέλ Φατάχ Αλ Σίσι, αυτουργό ενός πραξικοπήματος που είχε ως αποτέλεσμα τη φυλάκιση 60.000 πολιτικών αντιπάλων του και την καταδίκη σε θάνατο του δημοκρατικά εκλεγμένου προκατόχου του. Σε μια εξωτερική πολιτική που διατείνεται ότι είναι ενάρετη, το χειρότερο έχει έρθει ή ακόμα;  

  1. Βλ. Dominique de Villepin, «“La France gesticule… mais ne dit rien”», «Le Monde diplomatique», Δεκέμβριος
  2. Βλ. Renaud Lambert, «Venezuela, les raisons du chaos» και Temir Porras Ponceleón, «Pour sortir de l’impasse au Venezuela», «Le Monde diplomatique», Δεκέμβριος 2016 και Νοέμβριος 2018 αντίστοιχα.
  3. Βλ. Jessica Donati, Vivian Salama και Ian Talley, «Trump sees Maduro move as first shot in wider battle», «The Wall Street Journal», Νέα Υόρκη, 30 Ιανουαρίου

Μπορεί να σας ενδιαφέρουν επίσης:

Πρόσφατα άρθρα

Πιστοποιημένες μουσικές

Η ανάδειξη της άυλης πολιτιστικής κληρονομιάς της ανθρωπότητας μοιάζει ένα πολύ ωφέλιμο εγχείρημα. Όμως, τα χαρακτηριστικά που έχει θεσπίσει η UNESCO για να καθορίσει τι εμπίπτει σε αυτήν στηρίζονται σε αμφισβητήσιμες αξίες.

Ρομπότ, ο ιδανικός ένοχος

Από τις αρχές της δεκαετίας του 2010, μια σειρά κινδυνολογικών αναφορών προφητεύουν την εξαφάνιση του ενός τρίτου, ακόμα και του 50%, των θέσεων εργασίας και την αντικατάστασή τους από μηχανές. Αν τις πιστέψουμε, θα θεωρήσουμε ότι το ρομπότ είναι ο υπ’ αριθμόν ένα εχθρός του εργαζόμενου.

Η ανοξείδωτη Βρετανική μοναρχία

Μετά τη Σκωτία, τη Βόρεια Ιρλανδία και την Ουαλία, ο Βορράς της Αγγλίας είναι μάρτυρας, με τη σειρά του, ενός κινήματος υπέρ της ανεξαρτησίας. Εθνικιστικές εντάσεις, κοινοβουλευτικό χάος συνεπεία του Brexit, πλήρης αποτυχία στη μάχη ενάντια στην πανδημία: η καταιγίδα μοιάζει να παρασέρνει τα πάντα στο Ηνωμένο Βασίλειο.

Η επιβολή της σιωπής

Στις 9 Ιανουαρίου 2021, έντεκα ημέρες πριν από το τέλος της θητείας του Ντόναλντ Τραμπ, και ενώ ακόμα κι ένα μέρος των πιστών του Ρεπουμπλικανών τον είχαν εγκαταλείψει, το Twitter αποφάσισε να κλείσει τον λογαριασμό του και το Facebook να τον αναστείλει.

100 χρόνια Κομμουνιστικό Κόμμα Γαλλίας: Η άνοδος και η παρακμή

Από τη στιγμή της γέννησής του κιόλας, τον Δεκέμβριο του 1920, το γαλλικό Κομμουνιστικό Κόμμα διεκδίκησε μια ξεχωριστή θέση στο πολιτικό τοπίο της χώρας: εκείνη του μοναδικού λαϊκού σχηματισμού, στην ηγεσία του οποίου βρίσκονται άνθρωποι του λαού προκειμένου να εξυπηρετούν τα συμφέροντά του.

Ημερολόγιο

Δε Τρ Τε Πε Πα Σα Κυ
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
293031  

Social