Share on facebook
Share on twitter
Share on skype
Share on whatsapp
Share on print
Share on email

Τα πατάκια του Λευκού Οίκου

Όταν ένας άνθρωπος καταδικάζει τον εαυτό του, επιθυμούμε πάντα να τον χτυπήσουμε (…) για να κάνουμε χίλια κομμάτια ό,τι του απομένει από την αξιοπρέπειά του», έγραφε ο Ζαν-Πωλ Σαρτρ στους «Δρόμους της ελευθερίας». Η παρατήρησή του ισχύει και όταν έχουμε να κάνουμε με κράτη. Λόγου χάρη, εκείνα που αποτελούν την Ευρωπαϊκή Ένωση. Ο Μακρόν δήλωσε την άρνησή του να συζητήσει «μ’ ένα όπλο στον κρόταφο» και η Μέρκελ λυπάται που η Ουάσινγκτον κάνει τα πράγματα «ακόμα πιο δύσκολα» στη Μέση Ανατολή. Όμως, ούτε ο ένας ούτε η άλλη δεν είναι έτοιμοι να απαντήσουν με κάτι διαφορετικό από την γκρίνια. Και οι μεγάλες ευρωπαϊκές επιχειρήσεις έχουν καταλάβει σε ποιον πρέπει να υπακούν, από τη στιγμή που ακόμα και η αποστολή ενός μηνύματος ηλεκτρονικού ταχυδρομείου που διέρχεται από έναν αμερικανικό διακομιστή ή η χρήση δολαρίων στις συναλλαγές με το Ιράν τις εκθέτει σε τεράστια πρόστιμα. Μόλις ανακοινώθηκε το τελεσίγραφο Τραμπ, η Total, η τέως εθνική γαλλική εταιρεία πετρελαίου, ακύρωσε τα σχέδια επενδύσεων στο Ιράν. Την ίδια στιγμή, ο πρόεδρος Μακρόν προσπαθούσε να διατηρήσει τη συμφωνία με την χώρα. Διευκρίνιζε όμως: «Το λέω ξεκάθαρα, δεν θα επιβάλουμε κυρώσεις ή αντίμετρα στις αμερικανικές εταιρείες. (…) Και δεν θα υποχρεώσουμε τις γαλλικές επιχειρήσεις να παραμείνουν στο Ιράν. Αυτή είναι η πραγματικότητα του κόσμου των επιχειρήσεων. Ο πρόεδρος της Γαλλικής Δημοκρατίας δεν είναι πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος της Total» (1). Η οποία συνεπώς υπακούει στις διαταγές του Λευκού Οίκου… Μετά από όλα αυτά, εκείνοι που αρέσκονται σε ευχολόγια κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι μας χρειάζεται περισσότερη Ευρώπη (2). Όμως, όσο περισσότερο η Ευρώπη διευρύνεται και όσο περισσότερο γίνεται θεσμικός ο χαρακτήρας της, τόσο λιγότερο ανθίσταται στις αμερικανικές επιταγές. Το 1980, τα εννέα μέλη της τότε ΕΟΚ έπαιρναν θέση για τη Μέση Ανατολή, αναγνωρίζοντας τις εθνικές φιλοδοξίες του παλαιστινιακού λαού. Αντίθετα, φέτος, στις 14 Μαΐου, τέσσερα μέλη της Ένωσης (η Αυστρία, η Ουγγαρία, η Τσεχία και η Ρουμανία) έστειλαν εκπροσώπους στα εγκαίνια της αμερικανικής πρεσβείας στην Ιερουσαλήμ, την ίδια στιγμή που ο ισραηλινός στρατός σκότωνε δεκάδες άμαχους στη Γάζα. Ακόμα καλύτερα –αν μπορούμε να θεωρήσουμε «καλύτερο» κάτι τέτοιο: ανάμεσα στα 28 κράτη μέλη της Ε.Ε., τα 15 εισέβαλαν στο Ιράκ στο πλευρό των αμερικανικών στρατευμάτων. Η Ευρωπαϊκή Ένωση σκληραίνει συνεχώς τα κριτήρια σύγκλισης. Αλλά πάντα ξεχνά ένα, εκείνο που μόλις της θύμισε ο Τραμπ: την ανάγκη των μελών της να είναι ανεξάρτητα και εθνικά κυρίαρχα.   (1) Συνέντευξη Τύπου, Σόφια, 17 Μαΐου 2018. (2) Μια φράση που ο Μπερνάρ Γκετά, σχολιαστής στο ραδιόφωνο France Inter, αναμασά κάθε πρωί εδώ και πάνω από 20 χρόνια, όποιο κι αν είναι το θέμα της ημέρας.]]>

Μπορεί να σας ενδιαφέρουν επίσης:

Πρόσφατα άρθρα

Μια Κινέζα κωμικός θίγει τον ανδρικό εγωισμό

Η Κίνα, η χώρα με τους περισσότερους άντρες στον κόσμο (114 γεννήσεις αγοριών για κάθε 100 κορίτσια), δεν δίνει καμία σημασία στις φεμινιστικές διεκδικήσεις. Στα διακόσια μέλη της Κεντρικής Επιτροπής του Κομμουνιστικού Κόμματος Κίνας, το ποσοστό των γυναικών είναι μικρότερο του 5%. Ο κοινωνικός εξοστρακισμός είναι ακόμη πιο έντονος στο σύμπαν της stand-up κωμωδίας, όπως μαρτυρά η περίπτωση της κωμικού Γιανγκ Λι.

100 χρόνια ΚΚ Κίνας: Τι έχει απομείνει από τον κομμουνισμό;

Κατάπτυστοι κάποτε, οι καπιταλιστές γίνονται δεκτοί με ανοικτές αγκάλες στους κόλπους του Κομμουνιστικού Κόμματος Κίνας. Υπό την προϋπόθεση ότι θα σέβονται συγκεκριμένους όρους και ότι θα δηλώσουν υποταγή σε μια οργάνωση η οποία, πλέον, αριθμεί περισσότερα στελέχη επιχειρήσεων παρά εργάτες.

Διπλή παγίδα για το Αφγανιστάν

Βρισκόμαστε στο 1999. Οι επιθέσεις στους δίδυμους πύργους και ο πόλεμος κατά της τρομοκρατίας είναι ακόμα μακριά. Όμως οι ΗΠΑ μετά τις επιθέσεις της Αλ Κάιντα σε δύο πρεσβείες τους στην Αφρική έχουν ήδη στρέψει τα μάτια -και τους πυραύλους τους- προς το Αφγανιστάν.

Αφγανιστάν: Κι όμως, η ήττα ήταν προδιαγεγραμμένη

Οι παράλληλες εικόνες πολιτών να αγκιστρώνονται στα αμερικανικά αεροπλάνα για να εγκαταλείψουν την Καμπούλ και των Ταλιμπάν να εγκαθίστανται στο προεδρικό γραφείο θα μείνουν ως σύμβολα ενός πολέμου που ήταν αδύνατον να κερδηθεί. Το ανθρωπιστικό, οικονομικό και δημοκρατικό αποτέλεσμα δεν χωρά συζήτηση.

Ο δρόμος για την Καμπούλ

Το φιάσκο των ΗΠΑ στο Αφγανιστάν θα πρέπει να οδηγήσει τη Δύση σε επανεκτίμηση των πρακτικών της. Κάτι τέτοιο όμως δεν μοιάζει ορατό στο άμεσο μέλλον.

Ημερολόγιο

Δε Τρ Τε Πε Πα Σα Κυ
 12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
27282930  

Social