Share on facebook
Share on twitter
Share on skype
Share on whatsapp
Share on print
Share on email

Τα πατάκια του Λευκού Οίκου

Όταν ένας άνθρωπος καταδικάζει τον εαυτό του, επιθυμούμε πάντα να τον χτυπήσουμε (…) για να κάνουμε χίλια κομμάτια ό,τι του απομένει από την αξιοπρέπειά του», έγραφε ο Ζαν-Πωλ Σαρτρ στους «Δρόμους της ελευθερίας». Η παρατήρησή του ισχύει και όταν έχουμε να κάνουμε με κράτη. Λόγου χάρη, εκείνα που αποτελούν την Ευρωπαϊκή Ένωση. Ο Μακρόν δήλωσε την άρνησή του να συζητήσει «μ’ ένα όπλο στον κρόταφο» και η Μέρκελ λυπάται που η Ουάσινγκτον κάνει τα πράγματα «ακόμα πιο δύσκολα» στη Μέση Ανατολή. Όμως, ούτε ο ένας ούτε η άλλη δεν είναι έτοιμοι να απαντήσουν με κάτι διαφορετικό από την γκρίνια. Και οι μεγάλες ευρωπαϊκές επιχειρήσεις έχουν καταλάβει σε ποιον πρέπει να υπακούν, από τη στιγμή που ακόμα και η αποστολή ενός μηνύματος ηλεκτρονικού ταχυδρομείου που διέρχεται από έναν αμερικανικό διακομιστή ή η χρήση δολαρίων στις συναλλαγές με το Ιράν τις εκθέτει σε τεράστια πρόστιμα. Μόλις ανακοινώθηκε το τελεσίγραφο Τραμπ, η Total, η τέως εθνική γαλλική εταιρεία πετρελαίου, ακύρωσε τα σχέδια επενδύσεων στο Ιράν. Την ίδια στιγμή, ο πρόεδρος Μακρόν προσπαθούσε να διατηρήσει τη συμφωνία με την χώρα. Διευκρίνιζε όμως: «Το λέω ξεκάθαρα, δεν θα επιβάλουμε κυρώσεις ή αντίμετρα στις αμερικανικές εταιρείες. (…) Και δεν θα υποχρεώσουμε τις γαλλικές επιχειρήσεις να παραμείνουν στο Ιράν. Αυτή είναι η πραγματικότητα του κόσμου των επιχειρήσεων. Ο πρόεδρος της Γαλλικής Δημοκρατίας δεν είναι πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος της Total» (1). Η οποία συνεπώς υπακούει στις διαταγές του Λευκού Οίκου… Μετά από όλα αυτά, εκείνοι που αρέσκονται σε ευχολόγια κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι μας χρειάζεται περισσότερη Ευρώπη (2). Όμως, όσο περισσότερο η Ευρώπη διευρύνεται και όσο περισσότερο γίνεται θεσμικός ο χαρακτήρας της, τόσο λιγότερο ανθίσταται στις αμερικανικές επιταγές. Το 1980, τα εννέα μέλη της τότε ΕΟΚ έπαιρναν θέση για τη Μέση Ανατολή, αναγνωρίζοντας τις εθνικές φιλοδοξίες του παλαιστινιακού λαού. Αντίθετα, φέτος, στις 14 Μαΐου, τέσσερα μέλη της Ένωσης (η Αυστρία, η Ουγγαρία, η Τσεχία και η Ρουμανία) έστειλαν εκπροσώπους στα εγκαίνια της αμερικανικής πρεσβείας στην Ιερουσαλήμ, την ίδια στιγμή που ο ισραηλινός στρατός σκότωνε δεκάδες άμαχους στη Γάζα. Ακόμα καλύτερα –αν μπορούμε να θεωρήσουμε «καλύτερο» κάτι τέτοιο: ανάμεσα στα 28 κράτη μέλη της Ε.Ε., τα 15 εισέβαλαν στο Ιράκ στο πλευρό των αμερικανικών στρατευμάτων. Η Ευρωπαϊκή Ένωση σκληραίνει συνεχώς τα κριτήρια σύγκλισης. Αλλά πάντα ξεχνά ένα, εκείνο που μόλις της θύμισε ο Τραμπ: την ανάγκη των μελών της να είναι ανεξάρτητα και εθνικά κυρίαρχα.   (1) Συνέντευξη Τύπου, Σόφια, 17 Μαΐου 2018. (2) Μια φράση που ο Μπερνάρ Γκετά, σχολιαστής στο ραδιόφωνο France Inter, αναμασά κάθε πρωί εδώ και πάνω από 20 χρόνια, όποιο κι αν είναι το θέμα της ημέρας.]]>

Μπορεί να σας ενδιαφέρουν επίσης:

Πρόσφατα άρθρα

Το προσφυγικό, πρόβλημα και για τον Ερντογάν

Ενώ στις απαρχές του εμφυλίου πολέμου που αιματοκύλισε την χώρα τους οι Σύριοι πρόσφυγες έγιναν δεκτοί με ανοιχτές αγκάλες από την Τουρκία, σήμερα πλέον βρίσκονται στο στόχαστρο της Άγκυρας.

Αν το Πεκίνο σταματούσε να αγοράζει το αμερικανικό χρέος

Η ένταση στις σχέσεις Ουάσιγκτον-Πεκίνου έχει πυροδοτήσει μια ζωηρή συζήτηση για το είδος των «μέτρων» που θα μπορούσαν να πάρουν οι ΗΠΑ ξεκινώντας από τις φοιτητικές βίζες και φτάνοντας μέχρι την αγορά σόγιας.

Πώς να πουλήσεις Audi στη Βιρμανία

Από τη δημιουργία της Ευρωπαϊκής Κοινότητας Άνθρακα και Χάλυβα το 1950 μέχρι εκείνη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, περνώντας από τη Συνθήκη της Ρώμης και την Κοινή Αγορά, οι αρχιτέκτονες της Ευρώπης είχαν ως δηλωμένους εχθρούς τους τον προστατευτισμό και την εθνική κυριαρχία.

Ημερολόγιο

Δε Τρ Τε Πε Πα Σα Κυ
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
2930  

Social