Share on facebook
Share on twitter
Share on skype
Share on whatsapp
Share on print
Share on email

Το βαθύ κράτος στις ΗΠΑ

Η φιλοπόλεμη στροφή του Ντόναλντ Τραμπ με τον βομβαρδισμό της Συρίας έδειξε τη σύμπλευσή του με το “βαθύ κράτος” των ΗΠΑ και χαιρετίστηκε ως ένδειξη ωριμότητας…

Όταν ένας πρόεδρος αλλοπρόσαλλος, που δεν ασχολείται καθόλου να μάθει όσα δεν γνωρίζει, βρίσκεται επικεφαλής του πιο ισχυρού στρατού στον κόσμο, καλό είναι να υπάρχουν όσο το δυνατόν περισσότερες δικλείδες ασφαλείας. Διότι, όταν ο Ντόναλντ Τραμπ διέταξε τους στρατηγούς του να βομβαρδίσουν τη Συρία και να εμπλακούν σε ναυτικούς ελιγμούς στην Ασία, οι Αμερικανοί βουλευτές, τόσο οι Ρεπουμπλικανοί όσο και οι Δημοκρατικοί, καθώς και η πλειονότητα των μέσων ενημέρωσης, ακόμα και στην Ευρώπη, τον επευφήμησαν. Μάλιστα, μια καθημερινή γαλλική εφημερίδα σχολίασε ότι «τα χτυπήματα στη Συρία» είχαν «κάτι το απελευθερωτικό» (1). Πενήντα εννέα πύραυλοι εναντίον μιας αεροπορικής βάσης στη Μέση Ανατολή ήταν λοιπόν αρκετοί για να μεταμορφώσουν έναν πρόεδρο χωρίς καμία δημοφιλία, βουτηγμένο στον ερασιτεχνισμό και τον νεποτισμό, σε άνδρα αποφασιστικό, ευαίσθητο, ανίκανο να συγκρατήσει την ανθρωπιά του μπροστά στις φωτογραφίες των «όμορφων μωρών που δολοφονήθηκαν κατά τη διάρκεια μιας βάρβαρης επίθεσης». Οι συντονισμένοι έπαινοι προς τον Αμερικανό πρόεδρο προκαλούν ακόμη μεγαλύτερη ανησυχία στο σημερινό διεθνές κλίμα, το γεμάτο εντάσεις, αφού ο Τραμπ λατρεύει να τον κολακεύουν.

[caption id="attachment_2144" align="aligncenter" width="640"] Πύραυλος Τόμαχωκ εκτοξεύεται από το αμερικανικό αντιτορπιλλικό Ρος στις 7 Απριλίου 2017, κατά τη διάρκεια της πυραυλικής επίθεσης στο συριακό έδαφος (φωτ.: Petty Officer 3rd Class Robert S. Price).[/caption]

Τον Ιανουάριο του 1961, τρεις ημέρες πριν εγκαταλείψει την εξουσία, ο Ρεπουμπλικανός πρόεδρος Ντουάιτ Αϊζενχάουερ προειδοποιούσε τους συμπολίτες του ενάντια σε ένα «στρατιωτικό-βιομηχανικό σύμπλεγμα», του οποίου «η επιρροή –οικονομική, πολιτική, ακόμα και πνευματική– γίνεται αισθητή σε κάθε πόλη, σε κάθε Πολιτεία, σε κάθε κυβέρνηση». Κρίνοντας από τις συνεχείς μεταστροφές του σημερινού προέδρου, το «σύμπλεγμα» αυτό δεν έχει μείνει άπραγο τις τελευταίες εβδομάδες. Στις 15 Ιανουαρίου ο Τραμπ εκτιμούσε ότι «το ΝΑΤΟ είναι παρωχημένο», στις 13 Απριλίου ότι «το ΝΑΤΟ δεν είναι πια παρωχημένο». Λίγους μήνες πριν διαβεβαίωνε ότι η Ρωσία θα γινόταν «σύμμαχος», στις 12 Απριλίου αποφάσισε ότι οι σχέσεις μεταξύ Ουάσινγκτον και Μόσχας έχουν πέσει «στο χαμηλότερο σημείο που έφτασαν ποτέ».

Ο Ρώσος πρωθυπουργός Νμίτρι Μεντβέντεφ συμπέρανε από όλα αυτά ότι, μόλις «διαλύθηκε και η τελευταία εκλογική ομίχλη», ο Τραμπ «υποχώρησε υπό το βάρος του συστήματος εξουσίας» της Ουάσινγκτον. Με λίγα λόγια, ευθυγραμμίστηκε με ένα «βαθύ κράτος» που καμία αλλαγή ενοίκου στον Λευκό Οίκο δεν είναι ικανή να το κάνει να ξεχάσει τις στρατηγικές προτεραιότητές του. Όσοι Ρεπουμπλικανοί και Δημοκρατικοί είναι πιο συνδεδεμένοι με την αμερικανική αυτοκρατορία μπορούν να πανηγυρίσουν: μπορεί ο Τραμπ να μοιάζει με αχυράνθρωπο, αλλά όχι πια με «μαριονέτα του Κρεμλίνου» (2)… Σε αυτό το σημείο, το βαθύ κράτος κέρδισε.

Αν ο Άιζενχαουερ σηκώνονταν από τον τάφο, χωρίς αμφιβολία θα πρόσθετε και τα ΜΜΕ ως εταίρο στο «στρατιωτικό-βιομηχανικό σύμπλεγμά» του. Διότι η «συνεχής ενημέρωση» ξετρελαίνεται για τη διαρκή ένταση, αγαπάει τον πόλεμο και οι έγκυροι σχολιαστές πολλαπλασιάζουν με ευκολία τις κορώνες τους, αφού όσοι χάνονται στις ένοπλες συγκρούσεις δεν είναι πλέον κληρωτοί, στους οποίους θα μπορούσαν να συμπεριλαμβάνονται τα παιδιά τους, αλλά «εθελοντές», το συχνότερο προλετάριοι. Στις μεγάλες αμερικανικές εφημερίδες δημοσιεύτηκαν 47 κύρια άρθρα σχετικά με τα αμερικανικά χτυπήματα στη Συρία. Μόνο ένα ήταν εναντίον τους (3)…

  1. «Libération», Παρίσι, 9 Απριλίου 2017.

  2. Βλ. «Ρωσικές μαριονέτες», «Le Monde diplomatique – ελληνική έκδοση», 8 Ιανουαρίου 2017, http://monde-diplomatique.gr/?p=1791.

  3. Adam Johnson, «Out of 47 major editorials on Trump’s Syria strikes, only one opposed», Fairness & Accuracy in Reporting (FAIR), 11 Απριλίου 2017.

]]>

Μπορεί να σας ενδιαφέρουν επίσης:

Πρόσφατα άρθρα

Μια Κινέζα κωμικός θίγει τον ανδρικό εγωισμό

Η Κίνα, η χώρα με τους περισσότερους άντρες στον κόσμο (114 γεννήσεις αγοριών για κάθε 100 κορίτσια), δεν δίνει καμία σημασία στις φεμινιστικές διεκδικήσεις. Στα διακόσια μέλη της Κεντρικής Επιτροπής του Κομμουνιστικού Κόμματος Κίνας, το ποσοστό των γυναικών είναι μικρότερο του 5%. Ο κοινωνικός εξοστρακισμός είναι ακόμη πιο έντονος στο σύμπαν της stand-up κωμωδίας, όπως μαρτυρά η περίπτωση της κωμικού Γιανγκ Λι.

100 χρόνια ΚΚ Κίνας: Τι έχει απομείνει από τον κομμουνισμό;

Κατάπτυστοι κάποτε, οι καπιταλιστές γίνονται δεκτοί με ανοικτές αγκάλες στους κόλπους του Κομμουνιστικού Κόμματος Κίνας. Υπό την προϋπόθεση ότι θα σέβονται συγκεκριμένους όρους και ότι θα δηλώσουν υποταγή σε μια οργάνωση η οποία, πλέον, αριθμεί περισσότερα στελέχη επιχειρήσεων παρά εργάτες.

Διπλή παγίδα για το Αφγανιστάν

Βρισκόμαστε στο 1999. Οι επιθέσεις στους δίδυμους πύργους και ο πόλεμος κατά της τρομοκρατίας είναι ακόμα μακριά. Όμως οι ΗΠΑ μετά τις επιθέσεις της Αλ Κάιντα σε δύο πρεσβείες τους στην Αφρική έχουν ήδη στρέψει τα μάτια -και τους πυραύλους τους- προς το Αφγανιστάν.

Αφγανιστάν: Κι όμως, η ήττα ήταν προδιαγεγραμμένη

Οι παράλληλες εικόνες πολιτών να αγκιστρώνονται στα αμερικανικά αεροπλάνα για να εγκαταλείψουν την Καμπούλ και των Ταλιμπάν να εγκαθίστανται στο προεδρικό γραφείο θα μείνουν ως σύμβολα ενός πολέμου που ήταν αδύνατον να κερδηθεί. Το ανθρωπιστικό, οικονομικό και δημοκρατικό αποτέλεσμα δεν χωρά συζήτηση.

Ο δρόμος για την Καμπούλ

Το φιάσκο των ΗΠΑ στο Αφγανιστάν θα πρέπει να οδηγήσει τη Δύση σε επανεκτίμηση των πρακτικών της. Κάτι τέτοιο όμως δεν μοιάζει ορατό στο άμεσο μέλλον.

Ημερολόγιο

Δε Τρ Τε Πε Πα Σα Κυ
 12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
27282930  

Social