Share on facebook
Share on twitter
Share on skype
Share on whatsapp
Share on print
Share on email

Ποιος θα είναι ο επόμενος εχθρός;

Η ευχετήρια κάρτα του κυρίου Άντερς Φογκ Ρασμούσεν δεν περίμενε την παραμονή της Πρωτοχρονιάς. Ο πρώην Γενικός Γραμματέας του ΝΑΤΟ συνόψισε ως εξής την αποστολή που, κατά τη γνώμη του, το ΝΑΤΟ θα πρέπει να επιτελέσει μόλις ο κύριος Τραμπ εγκαταλείψει τον Λευκό Οίκο:

«Το 2021, οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους θα έχουν μια ευκαιρία που δεν παρουσιάζεται παρά μία φορά σε κάθε γενιά. Την ευκαιρία να ανατρέψουν την παγκόσμια αναδίπλωση της δημοκρατίας απέναντι σε αυταρχικά καθεστώτα όπως της Ρωσίας και της Κίνας. Αλλά για να γίνει κάτι τέτοιο, οι μεγάλες δημοκρατίες θα πρέπει να ενωθούν»1. Αυτό ακριβώς που έκαναν πολλές από αυτές, την προηγούμενη γενιά, εισβάλλοντας στο Αφγανιστάν και μετά στο Ιράκ. Είναι λοιπόν ώρα να επιτεθούν σε πιο ισχυρούς αντιπάλους. 

Αλλά από πού να ξεκινήσεις; Από τη στιγμή που η Ουάσινγκτον σκοπεύει να αναλάβει το «leadership» της δημοκρατικής σταυροφορίας –«Η Αμερική επέστρεψε, έτοιμη να καθοδηγήσει τον κόσμο», δήλωσε ο κύριος Μπάιντεν στις 24 Νοεμβρίου 2020– οι χώρες-δορυφόροι καλά θα κάνουν να κατανοήσουν ότι οι Αμερικανοί δεν συμφωνούν πια όσον αφορά την ταυτότητα του μεγαλύτερου αντιπάλου τους. Οι λόγοι λίγο έχουν να κάνουν με την παγκόσμια γεωπολιτική και πολύ περισσότερο με τις εσωτερικές διαμάχες τους. Για τους Δημοκρατικούς, ο εχθρός είναι πάνω από όλα Ρώσος, αφού εδώ και τέσσερα χρόνια οι ηγέτες του κόμματος επαναλαμβάνουν, όπως η Νάνσι Πελόσι, πρόεδρος της Βουλής των Αντιπροσώπων, ότι «με τον Τραμπ, όλοι οι δρόμοι οδηγούν στον Πούτιν». Από τη μεριά των Ρεπουμπλικανών, στο πλαίσιο του «μία σου και μία μου», που θυμίζει καυγαδάκι νηπιαγωγείου, το σύνθημα «ο Μπάιντεν απ’ το Πεκίνο» είναι η απάντηση. Διότι ο δεύτερος γιος του νέου προέδρου, ο Χάντερ Μπάιντεν, είχε εμπορικές σχέσεις με την Κίνα –και η παγκοσμιοποίηση, που αποδίδεται στους Δημοκρατικούς, ευνόησε την ανάπτυξη της Κίνας. Όπερ έδει δείξαι.

Έτσι, στις 10 Δεκεμβρίου, ο υπουργός Εξωτερικών Μάικ Πομπέο, άρχισε να σκάβει για να βαθύνει περισσότερο το ρήγμα ανάμεσα στις δύο χώρες. Κάνοντας αναφορά, χωρίς να γελάει, στην ανησυχία του για τον σεβασμό της ιδιωτικότητας: ο άνθρωπος που διατέλεσε και διευθυντής της CIA αρχικά προειδοποίησε τον κόσμο: «Ο Σι Τζινπίνγκ παρακολουθεί τον καθένα μας». Στη συνέχεια επιτέθηκε με τη σειρά στους 400.000 Κινέζους φοιτητές που στέλνονται στις Ηνωμένες Πολιτείες κάθε χρόνο (αφού ένα μέρος τους υποτίθεται ότι πηγαίνει για να κλέψει βιομηχανικά και επιστημονικά μυστικά), στα ίδια τα αμερικανικά πανεπιστήμια (αφού «πολλά αγοράστηκαν από το Πεκίνο») και τέλος στα προϊόντα της εταιρείας Huawei (αφού οι χρήστες τους αφήνουν τον εαυτό τους «στα χέρια των κινεζικών υπηρεσιών ασφαλείας»)2. Ιδού το ρεφρέν που οι Ρεπουμπλικανοί θα επαναλαμβάνουν εναντίον του Τζο Μπάιντεν. Θα πάρει τη θέση των τεσσάρων ετών αντι-ρωσικής παράνοιας που τροφοδοτήθηκε από τους Δημοκρατικούς για να αντιπολιτευθούν τον Τραμπ. Η Θάλασσα της Κίνας, η Ταϊβάν, η μοίρα των Ουϊγούρων, το Χονγκ-Κονγκ: όλα αυτά θα αποτελέσουν τι προφάσεις προκειμένου να δοκιμαστεί η αντι-κινεζική αποφασιστικότητα της νέας κυβέρνησης. 

Ο κύριος Ρασμούσεν είδε τουλάχιστον σωστά ένα σημείο: «Μια σειρά από ανήσυχους συμμάχους περιμένουν τον εκλεγμένο πρόεδρο Τζο Μπάιντεν στην πόρτα του». Όμως, παραμένοντας σε μια συμμαχία της οποίας ηγείται μια διανοητικά ταραγμένη δύναμη, δεν πρόκειται να ξαναβρούν σύντομα την ηρεμία τους.

  1. Anders Fogh Rasmussen, «A new way to lead the free world», «The Wall Street Journal», Νέα Υόρκη, 16 Δεκεμβρίου 2020.
  2. Michael R. Pompeo, «The Chinese Communist Party on the American campus», ομιλία στο Georgia Institute of Technology, Ατλάντα, 9 Δεκεμβρίου 2020.

Μπορεί να σας ενδιαφέρουν επίσης:

Πρόσφατα άρθρα

Μια αχτίδα στην πολιτική ζωή της Γαλλίας

Είναι άραγε πιθανό να καθοριστεί η πολιτική ζωή της Γαλλίας από μία καταιγίδα γεγονότων του αστυνομικού δελτίου, τα οποία θα συντηρήσουν τον πανικό για την ασφάλεια καθώς και από δραματικές εκκλήσεις να «υψωθεί τείχος» απέναντι σε μία ακροδεξιά που εκτοξεύεται χάρη σ’ αυτό το κλίμα φόβου;

Παρατηρώντας επί πενήντα χρόνια την ισραηλινή Δεξιά

Στο βιβλίο του «Του ανταποκριτή μας στην Ιερουσαλήμ. Η δημοσιογραφία ως ταυτότητα», ο Σαρλ Εντερλέν, επί πολλά χρόνια ανταποκριτής του γαλλικού τηλεοπτικού σταθμού France 2 στο Ισραήλ, μεταξύ άλλων εξετάζει και την άνοδο του Λικούντ.

Το φευγαλέο όνειρο της ισότιμης πληροφόρησης

Έχουμε την τάση να ορίζουμε το Διαδίκτυο ως μέσο απόλυτης ελευθερίας επειδή, επιτέλους, επιτρέπει σε οποιοδήποτε άτομο -στο μέτρο, βεβαίως, που ανήκει σε κάποια από τις προνομιούχους πληθυσμιακές κατηγορίες του πλούσιου κόσμου- να λαμβάνει πληροφορίες αντίστοιχες των προτιμήσεών του, αλλά και να διαχέει, με τη σειρά του, προς κάθε σημείο του πλανήτη, ειδήσεις και, κυρίως, προσωπικά σχόλια.

Media culpa

Μπορεί ο Τζο Μπάιντεν τον τελευταίο καιρό να μοιάζει περισσότερο πρόθυμος να συνομιλεί με τον Ρώσο ομόλογό του, όσο όμως κυβερνούσε ο Ντόναλντ Τραμπ, μια σειρά εμφανών fake news που προωθούσαν έγκριτα αμερικανικά μέσα ενημέρωσης βοήθησαν στην κορύφωση της αντι-ρωσικής ρητορικής των Δημοκρατικών (καθώς θεωρούσαν τον Τραμπ ενδοτικό απέναντι στον Πούτιν), αλλά και στη δημιουργία ενός ακόμη «εσωτερικού εχθρού».

Covid-19: Τα αίτια της καταστροφής στην Ινδία

Μέχρι τις αρχές Απριλίου, ο παγκόσμιος Τύπος χαιρέτιζε το κατόρθωμα του Ινδού πρωθυπουργού και της «διπλωματίας του εμβολίου» του, ικανής να εναντιωθεί στην Κίνα. Σήμερα, η πανδημία προκαλεί εκατόμβες θυμάτων, καθώς από τη χώρα λείπουν εμβόλια, φάρμακα και οξυγόνο. Και, για πρώτη φορά από το 2014, ο Ναρέντρα Μόντι χάνει ένα μέρος της επιρροής του.

Ημερολόγιο

Δε Τρ Τε Πε Πα Σα Κυ
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
262728293031  

Social