Ποιος εξέλεξε την κυρία φον ντερ Λάιεν;

Ο καύσωνας του Ιουλίου ήταν θεόσταλτος! Έκρυψε μια υπόθεση που είναι χαρακτηριστική των απορρυθμίσεων που συντελούνται, κι ας γίνονται σε δημοκρατικούς θεσμούς. Τυφλωμένοι από τον ιδρώτα τους, λίγοι Ευρωπαίοι παρατήρησαν ότι ο πολιτικός λόγος με τον οποίο τους τάιζαν, εδώ και τουλάχιστον τρία χρόνια, μόλις είχε καταρρεύσει. Και ο Τύπος, απασχολημένος με άλλες «έρευνες», δεν φρόντισε να τους το επισημάνει.

Εκατοντάδες εκατομμύρια Ευρωπαίων ψηφοφόρων νανουρίζονταν μέχρι τότε με μια μεγάλη μανιχαϊκή αφήγηση. Τους έλεγαν ότι η πολιτική της Ένωσης και η ψηφοφορία του περασμένου Μαΐου συνοψίζονταν στη μάχη ανάμεσα σε δύο στρατόπεδα: φιλελεύθεροι εναντίον «λαϊκιστών» (1). Στις 2 Ιουλίου, η Σύνοδος Κορυφής πρότεινε τη Γερμανίδα χριστιανοδημοκράτη υπουργό Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν για τη θέση της προέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Η ιδέα ήταν, λέει, του Εμμανουέλ Μακρόν. Η πρότασή του, βεβαίως, βρήκε σύμφωνη τη Γερμανίδα καγκελάριο Άνγκελα Μέρκελ, αλλά επίσης και τον… Ούγγρο πρωθυπουργό Βίκτορ Όρμπαν.

Κι όμως, από την εκλογή του και μετά, ο Γάλλος πρόεδρος δεν είχε σταματήσει να ορκίζεται ότι θα στεκόταν άτεγκτος απέναντι στους εθνικιστές και τους «λαϊκιστές», τους φορείς «θλιβερών παθών» και «ιδεών που, τόσες φορές, άναψαν φωτιές οι οποίες θα μπορούσαν να έχουν αφανίσει την Ευρώπη». «Λένε ψέματα στους λαούς» και «υπόσχονται το μίσος», έλεγε (2). Ο κ. Μακρόν εγκατέλειψε ακόμα και την άμεμπτη μετριοφροσύνη του για να τα βάλει με δύο από τους εμπρηστές, τον ηγέτη της ιταλικής ακροδεξιάς Ματέο Σαλβίνι και τον Βίκτορ Όρμπαν: «Αν θεωρούν ότι είμαι ο κυριότερος αντίπαλός τους, έχουν δίκιο».

Στις 16 Ιουλίου, όταν οι ευρωβουλευτές επικύρωσαν την επιλογή των ηγετών, οι προεκλογικές διακηρύξεις –«προοδευτικοί» εναντίον εθνικιστών– έδωσαν και πάλι τη θέση τους σε μια διαφορετική πολιτική διαμόρφωση. Άλλοι σοσιαλιστές ευρωβουλευτές ψήφισαν ενάντια στην κυρία φον ντερ Λάιεν (κυρίως οι Γάλλοι και οι Γερμανοί), άλλοι ψήφισαν υπέρ (οι Ισπανοί και οι Πορτογάλοι). Και αυτοί οι τελευταίοι βρέθηκαν μαζί με τους Πολωνούς εθνικιστές και τους ακολούθους του Όρμπαν. Δηλαδή με εκείνους ακριβώς που η Μαρίν Λεπέν φλέρταρε λίγες μέρες πριν προκειμένου να σχηματίσουν από κοινού μια ομάδα στο Στρασβούργο… Τελικά η υποψήφια του κ. Μακρόν θα οφείλει την εκλογή της στην προεδρία της Επιτροπής, την οποία κατέκτησε με πλειοψηφία μόλις εννέα ψήφων, σε έναν ετερόκλητο συνασπισμό που συμπεριλαμβάνει τους 13 πιστούς στον Όρμπαν Ούγγρους ευρωβουλευτές, καθώς και τους 14 «λαϊκιστές» Ιταλούς ευρωβουλευτές του Κινήματος 5 Αστέρων, συμμάχους εκείνη την εποχή του κυρίου Σαλβίνι.

Μια τέτοια χαρτογράφηση της ψηφοφορίας μάς απομακρύνει με μαθηματική ακρίβεια από τις ιστοριούλες που κάθε μέρα διηγούνται στα φρόνιμα και πειθαρχημένα παιδάκια της Ευρώπης. Ας βάλουμε πάντως στοίχημα ότι, ακόμα κι όταν επιστρέψουν οι φυσιολογικές θερμοκρασίες στη Γηραιά Ήπειρο, η πλειονότητα των δημοσιογράφων θα συνεχίσουν να αναμασούν τις τεχνητές κατηγοριοποιήσεις που επιμελώς μαγειρεύει γι’ αυτούς ο κύριος Μακρόν.

 

  1. Βλ. Serge Halimi και Pierre Rimbert, «Libéraux contre populistes, un clivage trompeur», «Le Monde diplomatique», Σεπτέμβριος 2018.
  2. Ομιλία στη Σορβόννη, Παρίσι, 26 Σεπτεμβρίου 2017.
Facebooktwittergoogle_pluspinterestlinkedintumblrmail
Authors:

Διευθυντής της "Le Monde diplomatique"