Share on facebook
Share on twitter
Share on skype
Share on whatsapp
Share on print
Share on email

Αποστολή στη Γεωργία: Η εμμονή με τη Ρωσία

Οι πρόσφατες δημοτικές εκλογές της 2ης Οκτωβρίου 2021, διεξαχθείσες υπό την αιγίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, δεν κατεύνασαν την πολιτική κρίση στη χώρα, όπου οι δύο μεγάλες παρατάξεις αλληλοκατηγορούνται ότι παίζουν το παιχνίδι της Μόσχας. Ενώ το ρωσικό ζήτημα στοιχειώνει την πολιτική αρένα, η γεωργιανή κοινωνία διατηρεί μια σχέση αμφιθυμίας με τη βόρεια γείτονά της.

Έχουμε μόλις αφήσει πίσω μας το Γκόρι και το τεραστίων διαστάσεων μουσείο του που ανεγέρθηκε προς τιμήν του Ιωσήφ Στάλιν, τέκνου αυτής της χώρας, όταν αναγκαζόμαστε να σταματήσουμε μπροστά σε μια καλύβα που φυλάσσεται από δύο Γεωργιανούς αστυνομικούς. «Προπαντός, μην πείτε κουβέντα», ψιθυρίζει η Νάτια Τζαλάμπατζε, ανθρωπολόγος στο Πανεπιστήμιο της Τιφλίδας και οδηγός στο ταξίδι μας. «Θα τους πω ότι είστε μέλη της οικογένειάς μου.» Δίνει την ταυτότητά της: ο υπάλληλος την εξετάζει και μας κάνει σήμα να περάσουμε. «Οι Ρώσοι στρατιώτες βρίσκονται τρία χιλιόμετρα από εδώ, στο τέλος αυτού του δρόμου», μου εξηγεί όταν η ένταση υποχωρεί. «Από εκεί και πέρα, ξεκινούν τα γεωργιανά εδάφη που οι Ρώσοι κατέχουν διά της βίας από το 2008. Μπαίνουμε σε μια επικίνδυνη ζώνη και η γεωργιανή αστυνομία επιτρέπει την πρόσβαση μόνο σε άτομα που κατοικούν στα παραμεθόρια χωριά. Ένα μέλος της οικογένειάς μου ζει εδώ και το οικογενειακό επώνυμό μου προέρχεται από αυτή την περιοχή. Γιαυτό και μας άφησε να περάσουμε.»

Η περιοχή αυτή, διεθνώς γνωστή με το όνομα Νότια Οσσετία, θεωρείται από μεγάλο αριθμό Γεωργιανών ως μέρος της ευρύτερης γεωργιανής περιφέρειας Σίντα Κάρτλι. Την ονομάζουν έτσι προκειμένου να επισημάνουν την άρνησή τους να αναγνωρίσουν έστω και το παραμικρό ίχνος νομιμότητας στην επιθυμία για ανεξαρτησία των Οσσέτιων κατοίκων της. Η Νότια Οσσετία συνορεύει με τη Βόρεια Οσσετία, περιοχή μέλος της Ρωσικής Ομοσπονδίας, επίσης κατοικούμενη από Οσσέτιους. Το 1989, την εποχή των πρώτων ρηγμάτων στη σοβιετική αυτοκρατορία και ενώ οι Γεωργιανοί διαδήλωναν για την ανεξαρτησία τους, δύο εθνοτικές μειονότητες του Καυκάσου, οι Οσσέτιοι και οι Αμπχάζιοι, έκαναν το ίδιο, προκαλώντας την οργή των Γεωργιανών αυτονομιστών. Ακολούθησαν δύο πόλεμοι, στη Νότια Οσσετία (1991-1992) και στην Αμπχαζία (1992-1993), που προκάλεσαν εκατοντάδες θανάτους και οδήγησαν σε μαζικούς εκτοπισμούς πληθυσμών. Όμως η Τιφλίδα, μπλεγμένη στο δικό της εμφύλιο πόλεμο (1991-1993) δεν διέθετε τις απαραίτητες δυνάμεις ώστε να επικρατήσει έναντι των αποσχιστών, οι οποίοι επιπλέον υποστηρίζονταν από τη Μόσχα. Δύο οιονεί κρατικές οντότητες γεννήθηκαν από αυτό το χάος. Μη αναγνωρισμένες από τον ΟΗΕ, επιβιώνουν μέχρι σήμερα μονάχα χάρη στην οικονομική και στρατιωτική βοήθεια της Ρωσίας1.

«Δεν προφέρω πια ορισμένες λέξεις μπροστά στους φίλους μου»

Τον Αύγουστο του 2008, η Γεωργία επιχείρησε να ανακτήσει τη Νότια Οσσετία. Η Μόσχα έστειλε εσπευσμένα παραπάνω από δέκα συντάγματα του ρωσικού στρατού στην περιοχή. Μέσα σε πέντε ημέρες, ο γεωργιανός στρατός είχε ηττηθεί και οι Ρώσοι στρατιώτες προσέγγιζαν την Τιφλίδα. Η κατάπαυση του πυρός επετεύχθη υπό την αιγίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης και τη μεσολάβηση του Γάλλου προέδρου Νικολά Σαρκοζί, οπότε και επικυρώθηκε το δικαίωμα του ρωσικού στρατού να ελέγχει τη ζώνη οριοθέτησης μεταξύ της Γεωργίας και της Νότιας Οσσετίας –και, μέσα στην αναταραχή, και τη ζώνη οριοθέτησης της Αμπχαζίας. Αν και ο απολογισμός των νεκρών ήταν μικρός, οι δύο αυτοί πόλεμοι τραυμάτισαν ανεπανόρθωτα τους Γεωργιανούς. Βιώνουν την απώλεια των δύο περιοχών ως μια αφόρητη «ρωσική κατοχή» της «ιστορικής επικράτειας της Γεωργίας». Μια επικράτεια ανάλογη με εκείνη της Ιρλανδίας με μόλις τέσσερα εκατομμύρια κατοίκους και σήμερα συρρικνωμένη κατά 20%.

Ο πόνος που έχει προκαλέσει ο ακρωτηριασμός είναι τόσο ζωντανός που καμία συζήτηση δεν είναι πλέον δυνατή. Την προηγούμενη ημέρα, στο Γκόρι, ο διευθυντής του θεάτρου Νταβίντ Τσχαρτισβίλι, ένας νεαρός άνδρας, με μάλλον αντισυμβατικό προφίλ και μαχητικός υπερασπιστής των ελευθεριών, σχεδόν μας επιτέθηκε όταν του θέσαμε το ερώτημα περί ενδεχόμενης νομιμότητας της επιθυμίας ανεξαρτητοποίησης των Οσσέτιων και των Αμπχάζιων: «Βλέπετε αυτό το κινητό τηλέφωνο; Σας το δανείζω, μπορείτε να το χρησιμοποιήσετε, μπορώ ακόμα και να σας προσφέρω πρόγραμμα σύνδεσης, αλλά παραμένει δικό μου, είναι ιδιοκτησία μου! Τόσο η Σίντα Κάρτλι όσο και η Αμπχαζία ανήκουν στη Γεωργία! Θέλουμε να είμαστε καλοί με τους Αμπχάζιους και τους Οσσέτιους, να είμαστε φιλόξενοι, αλλά να μας λεηλατήσουν; Ποτέ!». Ακόμα πιο ριψοκίνδυνος είναι εκείνος που θα τολμήσει να θέσει τον προβληματισμό σχετικά με την εύλογη ανησυχία της Ρωσίας απέναντι στην ιδέα πως το ΝΑΤΟ ίσως εγκαταστήσει σύντομα στρατιωτικές βάσεις στη νότια πλευρά της. Για τους περισσότερους Γεωργιανούς, δεν υπάρχει κάποιου είδους στρατηγική σε αυτό, παρά μόνο ένας «βαθιά ριζωμένος ιμπεριαλισμός εκ μέρους των Ρώσων, οι οποίοι εδώ και δύο αιώνες καταβάλλουν κάθε δυνατή προσπάθεια προκειμένου να μας εμποδίσουν να αποκτήσουμε την ανεξαρτησία μας», υποστηρίζει με πάθος ο ιστορικός Λάσα Μπακράτζε, διευθυντής του Μουσείου Λογοτεχνίας της Τιφλίδας. Και να μην ξεχνάμε ότι η «ρωσική κατοχή» χρονολογείται «από το 1800», από την τσαρική εποχή. «Την τελευταία φορά που επιχείρησα να αναφέρω τη ρωσική οπτική των πραγμάτων σε μια συζήτηση με την πιο παλιά μου φίλη, εκείνη κατέληξε να ουρλιάζει στο πρόσωπό μου και να με αποκαλεί τσιράκι του Πούτιν. Έκτοτε, δεν προφέρω ούτε τη λέξη “Ρωσία” μπροστά της», εξομολογείται ο Γκιόργκι Κουτσισβίλι, ηλικιωμένος κάτοικος της Τιφλίδας, πτυχιούχος του Πανεπιστημίου της Μόσχας την εποχή του Λεονίντ Μπρέζνιεφ.

Μακριά από τα βλέμματα των αστυνομικών, μπαίνουμε στο χωριό Κόρντι, λίγο πριν από τη γραμμή οριοθέτησης, όπου μας περιμένει η εξαδέλφη της Νάτια Τζαλάμπατζε. Πριν πάμε στο σπίτι της, αποφασίζουμε να φτάσουμε έως το τέλος του χωριού και να προσεγγίσουμε αυτό το «so-called border», το «δήθεν σύνορο», όπως το αποκαλούν οι Γεωργιανοί. Αρχίζουμε να περπατάμε σε έναν χωματόδρομο. «Πρέπει να είμαστε πολύ προσεκτικοί», με προειδοποιεί, φανερά ανήσυχη, η οδηγός μου. «Καθημερινά, Ρώσοι στρατιώτες απαγάγουν χωρικούς που διασχίζουν κατά λάθος τη γραμμή βοσκώντας τις αγελάδες τους ή μαζεύοντας τα μήλα τους. Οι δύστυχοι οδηγούνται στις φυλακές του Τσχινβάλι [πρωτεύουσα της Νότιας Οσσετίας], δέκα χιλιόμετρα από εδώ. Συχνά τους ξυλοκοπούν και πρέπει να πληρώσουν λύτρα για να αφεθούν ελεύθεροι.»

Η γλώσσα του Πούσκιν συνεχίζει να μιλιέται ευρύτατα

Τα «λύτρα» αυτά, ή ακριβέστερα το πρόστιμο που απαιτείται επίσημα από την οσσετική κυβέρνηση για παράνομη διέλευση των συνόρων, ανερχόταν για μεγάλο χρονικό διάστημα σε εκατό γεωργιανά λάρι, περίπου δηλαδή 27 ευρώ, όταν πολλοί από τους χωρικούς επιβιώνουν με μονάχα 200 ή 300 λάρι τον μήνα. «Τον Οκτώβριο του 2018, το ποσό αυτό αυξήθηκε στα 200 λάρι και στη συνέχεια στα 800», διευκρινίζει η Νάτια Τζαλάμπατζε, που έκανε τη δική της έρευνα στο πλαίσιο μιας μελέτης που είχε παραγγείλει το πανεπιστήμιό της. Σύμφωνα με μια εμπεριστατωμένη έκθεση της Διεθνούς Αμνηστίας που δημοσιεύτηκε το 2019, μεταξύ 2011 και 2018 καταγράφονταν ετησίως 100 με 140 περιστατικά τέτοιων «απαγωγών» κατά μήκος των συνόρων με την Οσσετία και 200 με 400 περιστατικά στα σύνορα με την Αμπχαζία2.

Τριάντα μέτρα μπροστά μας, στη μέση των χωραφιών, ένας μακρύς πράσινος μεταλλικός φράχτης διαχωρίζει την περιοχή. Τοποθετήθηκε πρόσφατα, χωρίς προηγούμενη διαβούλευση με τους τοπικούς πληθυσμούς, ούτε και με τη γεωργιανή κυβέρνηση. Στην έκθεσή της, η Διεθνής Αμνηστία περιγράφει τις συνέπειες της εγκατάστασης αυτών των τετρακοσίων χιλιομέτρων περίφραξης, ένα έργο που ξεκίνησε το 2013 και δεν έχει ακόμη ολοκληρωθεί: χωριά κομμένα στα δύο, αδυναμία πρόσβασης των αγροτών στα χωράφια τους, μείωση των δυνατοτήτων πώλησης των προϊόντων τους κ.λπ. «Μπορείτε να το διανοηθείτε; Οι άνθρωποι δεν μπορούν να επισκεφτούν πια ούτε τους τάφους των γονιών τους!», αναφωνεί η Ίρμα Τέμπιτζε, νεαρή καλλιτέχνης από το Μπατούμι. Η ίδια δεν έχει πάει ποτέ στην περιοχή, αλλά παρακολουθεί μέσω Facebook τις «φρικαλεότητες» που «διαπράττουν οι Ρώσοι» κατά των χωρικών της περιοχής. Οι Γεωργιανοί είναι πεπεισμένοι ότι οι Ρώσοι εκμεταλλεύονται την εγκατάσταση των φραχτών αυτών για να ροκανίζουν κάθε φορά και μερικές δεκάδες μέτρα γεωργιανού εδάφους. Στην Τιφλίδα, στο Γκόρι, στο Κουτάισι και στο Μπατούμι, όλοι καταγγέλλουν την «υφέρπουσα κατοχή», με τους Ρώσους να διαβεβαιώνουν ότι παραμένουν στα όρια ενός σοβιετικού χάρτη του 1984. Η μόνη θετική συνέπεια του έργου φαίνεται να είναι η μείωση του αριθμού των ακούσιων παραβιάσεων της γραμμής οριοθέτησης και συνεπώς και των «απαγωγών» των χωρικών.

Φτάνουμε στο σπίτι της Τάτα Τζαλάμπατζε, της εξαδέλφης της Νάτια. Το σπίτι δείχνει να βρίσκεται σε αξιοθρήνητη κατάσταση, με το ξύλινο μπαλκόνι του να έχει γείρει, όμως στον κήπο βρίσκεται ένα περίτεχνο μποστάνι, όπου όλα μοιάζουν να φυτρώνουν αβίαστα: ντομάτες, αγγούρια, μελιτζάνες, κρεμμύδια, πατάτες, μαϊντανός, κόλιανδρος, άνηθος, θρούμπι, μαντζουράνα και τόσα άλλα. Κάτω από τη σκιά μιας κερασιάς, το τραπέζι είναι ήδη στρωμένο, με τις προετοιμασίες να έχουν ξεκινήσει ήδη από το πρωί από την Τάτα και τη μητέρα της. «Γεννήθηκα το 1952 στο Τσχινβάλι, σε μια οικογένεια Γεωργιανών», εξηγεί η τελευταία. «Το 1993  αναγκάστηκα να εγκαταλείψω την πόλη μου, αλλιώς οι Οσσέτιοι θα με είχαν σκοτώσει. Ζήσαμε μια περίοδο πολύ δύσκολη, οπότε και αποφάσισα να μετακομίσω εδώ, στο παλιό εξοχικό της οικογένειας.» Η Τάτα, κι εκείνη γεννημένη στο Τσχινβάλι, εργάστηκε για χρόνια στην Τιφλίδα και στη συνέχεια ήρθε στο Κόρντι για να ζήσει με τη μητέρα της, σε αυτό το κομμάτι γης που τους επιτρέπει να βγάζουν λίγο-πολύ τα προς το ζην. Για εκείνες, «οι Ρώσοι είναι που δημιούργησαν το μίσος των Οσσέτιων προς τους Γεωργιανούς: πρωτύτερα ζούσαμε σε απόλυτη αρμονία».

Το γεύμα ξεκινά και η Τάτα πιάνει ένα πλαστικό μπουκάλι μεταλλικού νερού γεμισμένο με κόκκινο κρασί. «Εγώ το φτιάχνω», μας λέει με υπερηφάνεια. «Είναι σπιτικό, μπορείτε να είστε ήσυχοι, δεν περιέχει καμία χημική ουσία.» Τη ρωτάμε τι δουλειά έκανε στην Τιφλίδα προτού έρθει να μείνει με τη μητέρα της στο χωριό. «Είχα ένα μικρό τουριστικό γραφείο, που απευθυνόταν σε Ρώσους πελάτες.» Νομίζουμε ότι παρακούσαμε. «Μα ναι», επιμένει εκείνη, «λατρεύω τη ρωσική γλώσσα, λατρεύω τον ρωσικό πολιτισμό και οι Ρώσοι τουρίστες είναι πολύ ευγενικοί. Κι εκείνοι λατρεύουν τη Γεωργία!».

Αυγά, ντομάτες και πέτρες σε έναν διάσημο Ρώσο δημοσιογράφο

Με τον τρόπο της, η Τάτα ενσαρκώνει το μεγάλο γεωργιανό παράδοξο: έναν λαό που υποφέρει από τη ρωσική κατοχή του ενός πέμπτου της επικράτειάς του, ταυτόχρονα όμως υποδέχεται κάθε χρόνο εκατοντάδες χιλιάδες Ρώσους τουρίστες, χωρίς να κάνει εκπτώσεις στην παράδοση της θρυλικής γεωργιανής φιλοξενίας, προσφέροντας προσεγμένα δωμάτια, ένα θερμό καλωσόρισμα, απεριόριστο κρασί και μια απολαυστική κουζίνα. Το 2019, λίγο πριν από το ξέσπασμα της πανδημίας Covid-19, η χώρα υποδέχθηκε πέντε εκατομμύρια τουρίστες, οι δαπάνες των οποίων συνέβαλαν στην αύξηση του ΑΕΠ κατά 18% –κατά 26%, αν λάβουμε υπόψη τον οικονομικό αντίκτυπο των τουριστικών εσόδων, σύμφωνα με το Παγκόσμιο Συμβούλιο Τουρισμού και Ταξιδιών (WTTC). Στην κορυφή οι Ρώσοι, με σχεδόν 1,5 εκατομμύριο επισκέπτες για εκείνη τη χρονιά, αριθμός που αυξάνεται σταθερά από το 2010.

Παρά τη διακοπή των διπλωματικών σχέσεων το 2008, οι οικονομικοί δεσμοί με τη Ρωσία παραμένουν εξίσου ισχυροί. Ο μεγάλος γείτονας του Βορρά αποτελεί (μαζί με το Αζερμπαϊτζάν και την Τουρκία) έναν από τους τρεις κορυφαίους εμπορικούς εταίρους της Γεωργίας, απορροφώντας το 15% των εξαγωγών της: χαλκός, μαγγάνιο, ντομάτες, καρύδια, μεταλλικό νερό, κρασιά και οινοπνευματώδη. Με τη σειρά της, η Γεωργία εισάγει υδρογονάνθρακες, σιτάρι, μηχανήματα και ηλεκτρικές συσκευές.

«Στους Ρώσους ανέκαθεν άρεσε να έρχονται στη Γεωργία για διακοπές», εξηγεί η Νίνο Καραζισβίλι, καθηγήτρια γαλλικών με καταγωγή από το Σουράμι, πόλη στο κέντρο της χώρας. «Στα μάτια τους, είμαστε ένας λαός φιλικός, καλοζωιστής, που αγαπά τη διασκέδαση.» Για να επωφεληθεί από αυτή την έλξη που ασκεί στον ρωσικό τουρισμό, η Τιφλίδα μείωσε στο ελάχιστο τις συνοριακές απαιτήσεις της: για την είσοδο των Ρώσων τουριστών στη χώρα δεν απαιτείται κανενός τύπου βίζα, τη στιγμή που ένας Γεωργιανός πολίτης αναγκάζεται να υποστεί πολύπλοκες και χρονοβόρες προξενικές διαδικασίες για να μεταβεί στη Ρωσία. Όσο για τη ρωσική γλώσσα, υποχρεωτική κατά τη σοβιετική εποχή, παραμένει ευρέως ομιλούμενη.

Εδώ και μία δεκαετία περίπου, το μεγάλο παραθαλάσσιο θέρετρο του Μπατούμι έχει μετατραπεί σε ένα είδος Λας Βέγκας της Μαύρης Θάλασσας, με γιγαντιαία ξενοδοχεία και αστραφτερά καζίνο. «Ανέκαθεν ζούσαμε μαζί με τους Ρώσους», εξηγεί ο Πιρούζ Μπολκβάντζε, δημοσιογράφος του οικονομικού ρεπορτάζ στην τοπική τηλεόραση. «Κατά τη σοβιετική εποχή, η Μόσχα είχε εγκαταστήσει μια πολύ μεγάλη στρατιωτική βάση στα νότια της πόλης, περίπου δεκαπέντε χιλιόμετρα από εδώ, με σκοπό να παρακολουθεί τα σύνορα της ΕΣΣΔ με την Τουρκία. Η βάση έκλεισε μόλις το 2006. Σήμερα, αρκετοί επιστρέφουν για διακοπές…» Η παρουσία των στρατιωτών αυτών δεν σας άφησε άσχημες αναμνήσεις; «Μα όχι, καθόλου!», απαντά σαν να ήταν απρεπής η ερώτηση. «Το αντίθετο μάλιστα! Οι στρατιώτες ζούσαν στην πόλη με τις οικογένειές τους, όλος ο κόσμος μιλούσε ρωσικά και αισθανόμασταν πολύ κοντά τους. Δεν τους βλέπαμε ως στρατό κατοχής, αλλά ως συμπολεμιστές, που μαζί τους οι πατέρες μας έχυσαν το αίμα τους κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου

Η παράδοξη αυτή συμπεριφορά, ένα συνονθύλευμα αγάπης και μίσους, παίρνει διάφορες μορφές. Όταν η νεαρή Τσίτσι Κατσαπουρίτζε, τελειόφοιτη στο καλύτερο λύκειο του Κουτάισι, της δεύτερης μεγαλύτερης πόλης της χώρας, είδε στο TikTok ένα βίντεο με μια Ρωσίδα να κολυμπάει στην παραλία του Σοχούμι, της «κατεχόμενης» πρωτεύουσας της Αμπχαζίας, ένιωσε «την επιθυμία να την πνίξει»! «Σιχαίνομαι τους Ρώσους, σιχαίνομαι τη γλώσσα τους! Σιχαίνομαι τη χώρα τους!», ξεσπάει ξαφνικά. Δέκα λεπτά αργότερα, το νεαρό κορίτσι πλέκει το εγκώμιο του τρέχοντος ειδώλου της, της Κέτι Τοπούρια, Γεωργιανής τραγουδίστριας της μόδας, η οποία κατοικεί στη Μόσχα, είναι παντρεμένη με Ρώσο και τραγουδά αποκλειστικά στα ρωσικά. «Τους αποδεικνύει πως και εμείς μπορούμε να είμαστε καλοί τραγουδιστές, καλύτεροι ακόμα και από αυτούς τους ίδιους!»

Αν και κανείς Γεωργιανός δεν έχει την παραμικρή αντίρρηση να υποδεχθεί με όλη του την καρδιά τους Ρώσους τουρίστες, ορισμένοι εκτιμούν πως «οι Ρώσοι μπορούν να γίνουν εξαιρετικά ενοχλητικοί, καθώς πάντα νιώθουμε εκ μέρους τους μια ιμπεριαλιστική αίσθηση απέναντί μας», όπως επιβεβαιώνει ο Ζβιάντ Ελιζιάνι, διευθυντής του Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Μπατούμι. «Έρχονται στη Γεωργία λες και πηγαίνουν στην όμορφη μικρή νότια επαρχία τους, όπου οφείλουν να φέρουν τη σπουδαία κουλτούρα τους στους άγριους. Μας μιλούν απευθείας στα ρωσικά, χωρίς να ζητούν συγγνώμη που δεν μιλούν γεωργιανά. Συμπεριφέρονται όπως σε μια κατακτημένη χώρα.»

Τον περασμένο Απρίλιο, η ενόχληση αυτή πήρε βίαιη τροπή όταν ο Βλαντιμίρ Ποζνέρ, διάσημος Μοσχοβίτης δημοσιογράφος, κατέφθασε με το ιδιωτικό τζετ του σε ένα πολυτελές ξενοχοδείο της Τιφλίδας για να γιορτάσει τα 87α γενέθλιά του, συνοδευόμενος από εκατό περίπου καλεσμένους –κάτι που απαγορευόταν αυστηρά από τους υγειονομικούς κανόνες. Η εκδήλωση διέρρευσε στα κοινωνικά δίκτυα και, δύο ώρες αργότερα, χιλιάδες οργισμένοι διαδηλωτές εκτόξευαν αυγά, ντομάτες και πέτρες στον ένοχο –ακόμα πιο ένοχο από τη στιγμή που, λίγα χρόνια νωρίτερα, είχε επικρίνει τη Γεωργία για τις διεκδικήσεις της στη Νότια Οσσετία.

«Το μίσος των Οσσέτιων εναντίον μας είναι πολύ δυνατό»

Τον Ιούνιο το 2019, ένα παρόμοιο περιστατικό είχε λάβει χώρα στο Κοινοβούλιο της χώρας, όταν η αίθουσα συνεδριάσεών του είχε παραχωρηθεί για την πραγματοποίηση μιας συνάντησης μεταξύ βουλευτών διάφορων ορθόδοξων χωρών. Η συνέλευση όρισε ως πρόεδρο τον Σεργκέι Γαβρίλοφ, μέλος της ρωσικής Δούμας (Κάτω Βουλή της Ρωσικής Ομοσπονδίας), και όταν κλήθηκε να λάβει τον λόγο, μίλησε από τη θέση που κανονικά προορίζεται για τον πρόεδρο του γεωργιανού Κοινοβουλίου. Η εικόνα ενός Ρώσου στην κεφαλή του γεωργιανού Κοινοβουλίου έξυσε την πληγή της αποικιοκρατίας. Η αντιπολίτευση εκμεταλλεύτηκε το γεγονός για να καταγγείλει «συμπαιγνίες» μεταξύ του κυβερνώντος κόμματος και της Ρωσίας και να ζητήσει την άμεση παραίτηση της κυβέρνησης. Ακολούθησε ένα κύμα εξαιρετικά βίαιων διαδηλώσεων, με το πλήθος να κραυγάζει «Σταματήστε τη Ρωσία!». Μερικές ημέρες αργότερα, ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν εξέδωσε διάταγμα για την απαγόρευση των απευθείας πτήσεων μεταξύ Μόσχας και Τιφλίδας, εξηγώντας στους συμπολίτες του ότι η Γεωργία δεν ήταν «ασφαλής χώρα» για. Η απαγόρευση συνέπεσε με την έναρξη της καλοκαιρινής τουριστικής περιόδου στη Γεωργία, όμως δεν την επηρέασε ιδιαίτερα, καθώς πολλοί Ρώσοι προγραμμάτισαν πτήσεις μέσω Μινσκ, Βαρσοβίας ή Κωνσταντινούπολης. «Δεν πήγα να ρίξω αυγά στον Γαβρίλοφ ή στον Ποζνέρ», μας εξομολογείται η Μαρίνα Γκοκάτζε, 31 ετών, η οποία διατηρεί μαζί με τον σύζυγό της ένα μικρό ξενοδοχείο στο Κουτάισι, «και δεν υποστηρίζω σε καμία περίπτωση την αντιπολίτευση, όμως είμαι σύμφωνη με τους διαδηλωτές. Δεν ανέχομαι αυτή την αποικιοκρατική νοοτροπία». Το γεύμα στο σπίτι της Τάτα και της μητέρας της φτάνει στο τέλος του. Τολμάμε μια τελευταία, μάλλον επώδυνη ερώτηση. Μπορούν να φανταστούν πως κάποια μέρα θα επιστρέψουν στο σπίτι τους στην Οσσετία για να ζήσουν εκεί; «Όχι, ποτέ», απαντά η μητέρα με σιγουριά. «Το μίσος των Οσσέτιων απέναντι μας είναι πολύ δυνατό τώρα. Εξάλλου, οι Ρώσοι δεν θα μας επιστρέψουν ποτέ τη χώρα μας». Οι πιθανότητες είναι ακόμα λιγότερες αν η Γεωργία ενταχθεί στο ΝΑΤΟ, σωστά; «Ναι, είναι αλήθεια. Όμως είναι ζωτικής σημασίας για εμάς να ενταχθούμε στο ΝΑΤΟ, προκειμένου ο Πούτιν να μην εισβάλει και στην υπόλοιπη χώρα.»


  1. Όπως και στην περίπτωση της Υπερδνειστερίας στη Μολδαβία, αυτά τα ντε φάκτο ανεξάρτητα κράτη δεν προσαρτήθηκαν στη Ρωσική Ομοσπονδία, όπως συνέβη με την ουκρανική Κριμαία το 2014.
  2. «Georgia: behind barbed wire: Human rights toll of “borderization” in Georgia», Διεθνής Αμνηστία, Λονδίνο, 2019.

Μπορεί να σας ενδιαφέρουν επίσης:

Πρόσφατα άρθρα

Η μάχη του αμερικανικού αετού με τον κινεζικό δράκο στη Λατινική Αμερική

Αμερικανικά πολεμικά πλοία οργώνουν τη Σινική Θάλασσα. Πιο αθόρυβα, το Πεκίνο προωθεί τα πιόνια του σε μια περιοχή που ο Λευκός Οίκος θεωρεί «πίσω αυλή» του, τη Λατινική Αμερική. Αφού προσπάθησαν να επιστρέψουν στην αγκαλιά της Ουάσιγκτον, οι συντηρητικές κυβερνήσεις της Κεντρικής και Νότιας Αμερικής, που άρχισαν να έρχονται στην εξουσία από τα μέσα της δεκαετίας του 2010, ανακαλύπτουν ότι οι ΗΠΑ είναι ένας απαιτητικός, αλλά ελάχιστα γενναιόδωρος σύμμαχος.

Η Αριστερά, μια καινούργια ιδέα στα Βαλκάνια

Μετά το τέλος της Γιουγκοσλαβίας, στα Βαλκάνια η πολιτική συζήτηση περιοριζόταν σε μια αντιπαράθεση ανάμεσα σε εθνικιστές και φιλελεύθερους. Πλέον όμως, αναδύεται μια αντικαπιταλιστική Αριστερά που υπερασπίζεται τα κοινά αγαθά και εναντιώνεται στις αυξανόμενες ανισότητες. Ο συνασπισμός της πράσινης Αριστεράς κέρδισε τη δημαρχία του Ζάγκρεμπ, ενώ στο Κόσοβο κυβερνάει ένα αριστερό κόμμα υπέρ της εθνικής κυριαρχίας.

Τα διαφημιστικά λόμπι εναντίον του νόμου για το κλίμα

Με τα φώτα της δημοσιότητας στις παγκόσμιες διαπραγματεύσεις στη Γλασκώβη και σε όσα αποφάσισε (ή όχι) το COP26 που τελείωσε προχθές, παραβλέπουμε τις μάχες που κερδίζονται ή χάνονται σε τοπικό επίπεδο. Μια τέτοια μάχη αφορά και την απαγόρευση διαφήμισης για τα ρυπογόνα προϊόντα. Στην Γαλλία τα διαφημιστικά λόμπι ενώθηκαν με τους μεγάλους ομίλους μέσων ενημέρωσης, που φοβούνται την μείωση τον εσόδων τους, ώστε να αποφύγουν μια τέτοια εξέλιξη. Και το πέτυχαν.

Κι έτσι η Ελλάδα ξανάγινε υπόδειγμα

Η Αθήνα έκανε νωρίτερα το χριστουγεννιάτικο δώρο στα στρατεύματα της: είκοσι τέσσερα μαχητικά αεροσκάφη Rafale και τρεις υπερσύγχρονες φρεγάτες, ενώ περιμένουν ακόμα ελικόπτερα F-35 και Sikorsky, για να μην αναφέρουμε τους δρόνους, τις τορπίλες και τους πυραύλους.

Βέλγιο: Οι δυσκολίες μιας «ηθικής» συνεταιριστικής τράπεζας

Αγανακτισμένες με την συμπεριφορά που επέδειξαν οι τράπεζες τις παραμονές της κρίσης του 2008, ορισμένες βελγικές οργανώσεις δραστηριοποιήθηκαν και δημιούργησαν ένα μη κερδοσκοπικό πιστωτικό ίδρυμα –για να διαπιστώσουν όμως στη συνέχεια ότι η ηθική, από μόνη της, δεν μπορεί να μεταρρυθμίσει τον χρηματοπιστωτικό τομέα.

Ημερολόγιο

Δε Τρ Τε Πε Πα Σα Κυ
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
2930  

Social