Share on facebook
Share on twitter
Share on skype
Share on whatsapp
Share on print
Share on email

Έξι δεκαετίες καταστολή στην Παπούα

Την 1η Δεκεμβρίου συμπληρώθηκαν 60 χρόνια από την ανακήρυξη της ανεξαρτησίας της Παπούα-Νέας Γουινέας. Σε ολόκληρο τον κόσμο, οι Παπούα γιόρτασαν την εθνική τους ημέρα με μελαγχολία. Ο Πόους Πάρκοπ, κυβερνήτης της πρωτεύουσας Πορτ Μόρεσμπι, κατηγόρησε την κυβέρνηση ότι αγνοεί την συνεχιζόμενη κρίση στην περιοχή της Παπούα που βρίσκεται υπό τον έλεγχο της Ινδονησίας. Θύματα πολλαπλών θηριωδιών, οι κάτοικοι διεκδικούν σταθερά το δημοψήφισμα για την αυτοδιάθεση της περιοχής, δικαίωμα το οποίο τους στέρησε παρανόμως το 1969 η δικτατορία.

«Δεν είμαστε πίθηκοι! Δημοψήφισμα τώρα! Θέλουμε μια ελεύθερη Παπούα!» Κραδαίνοντας πλακάτ πάνω από τα κεφάλια τους, οι κάτοικοι της Παπούα διαμαρτύρονται έντονα σε διαδηλώσεις στην περιοχή, τον Αύγουστο του 2019. Άνδρες, γυναίκες, παιδιά συρρέουν στα κέντρα των πόλεων με τα στήθη και τα πρόσωπά τους βαμμένα στα χρώματα της σημαίας τους, το αποκαλούμενο «Πρωινό Αστέρι», λευκό σε κόκκινο φόντο -σύμβολο του έτοιμου να χύσει το αίμα του λαού της Παπούα. Το «Πρωινό Αστέρι» υψώθηκε για πρώτη φορά την 1η Δεκεμβρίου 1961, όταν οι Ολλανδοί επέτρεψαν στους κατοίκους της Παπούα να υψώσουν τη σημαία τους δίπλα στη δική τους. Μια πράξη με υστερόβουλα κίνητρα: γνώριζαν πως η νεοσύστατη Δημοκρατία της Ινδονησίας, η οποία είχε διακηρύξει την ανεξαρτησία της στις 17 Αυγούστου 1945, εποφθαλμιούσε τη Δυτική Νέα Γουινέα, η οποία βρισκόταν υπό το ζυγό της Ολλανδίας1. Σήμερα η νήσος της Νέας Γουινέας είναι κομμένη στα δύο: στα δυτικά δύο επαρχίες, η Δυτική Παπούα, που καταλαμβάνει το άκρο δυτικό τμήμα της νήσου της Νέας Γουινέας και η Παπούα, ενώ το υπόλοιπο νησί αποτελεί αυτόνομο κράτος με την ονομασία Παπούα-Νέα Γουινέα και πρωτεύουσα το Πορτ Μόρεσμπι.

Όπως κάθε χρόνο, κατά τη διάρκεια της εθνικής επετείου, η λευκή και κόκκινη σημαία της Ινδονησίας κοσμεί το αχανές αυτό αρχιπέλαγος. Όμως στην πόλη Σουραμπάγια, τη δεύτερη πιο πυκνοκατοικημένη πόλη της Ινδονησίας στην επαρχία της Ανατολικής Ιάβα, η παράδοση αυτή θα πάρει μια ιδιαίτερη τροπή. Στις 16 Αυγούστου του 2019, δεκάδες άτομα περικυκλώνουν μια φοιτητική εστία στην οποία διαμένουν φοιτητές με καταγωγή από την Παπούα και τους επιτίθενται με χυδαία και ρατσιστικά σχόλια. Τους αποκαλούν «γουρούνια», «σκύλους», «πιθήκους», οι οποίοι πρέπει «να κυνηγηθούν και να σφαγιαστούν». Κινητά τηλέφωνα καταγράφουν τη στιγμή. Μέσα στον όχλο βρίσκονται αστυνομικοί, ισλαμιστές πολιτοφύλακες, όπως οι υποστηρικτές της οργάνωσης Μέτωπο Υπερασπιστών του Ισλάμ (FPI) και εθνικιστές όπως τα μέλη της παραστρατιωτικής οργάνωσης Pemuda Pancasila («Νεολαία της pancasila», όπως ονομάζεται η φιλοσοφία του Ινδονησιακού κράτους). Συντονίστρια αυτής της επίθεσης μίσους, μια γυναίκα, η οποία διέδωσε τη φήμη πως φοιτητές από την Παπούα είχαν βεβηλώσει την εθνική σημαία της Ινδονησίας, που κειτόταν πράγματι με το κοντάρι της λυγισμένο. Αυτό ήταν αρκετό ώστε οι δυνάμεις καταστολής να εισβάλλουν στους κοιτώνες ρίχνοντας δακρυγόνα και τραυματίζοντας πέντε φοιτητές. Σαράντα τρεις εξ’ αυτών συλλαμβάνονται. Βίντεο διαδίδονται μέσω των κοινωνικών δικτύων που χρησιμοποιούνται ευρέως στη χώρα. Σαράντα οκτώ ώρες αργότερα, τρεις χιλιάδες χιλιόμετρα ανατολικά της Σουραμπάγια, οι κάτοικοι της Παπούα ξεσπούν με μανία.

Κάθε άλλο παρά άγνωστη, η γυναίκα που διέδωσε τη φήμη, ονόματι Τρι Σουσάντι, είναι η επικεφαλής του τοπικού Φόρουμ επικοινωνίας συνταξιούχων και εν ενεργεία μελών του στρατού και της αστυνομίας της Ινδονησίας (FKPPI), μια ισχυρή πολιτοφυλακή στενά συνδεδεμένη με τις στρατιωτικές δυνάμεις της χώρας. Πρώην δημοτική σύμβουλος στη Σουραμπάγια με το πολιτικό κόμμα Τζερίντρα (τρίτο πολιτικό κόμμα στη χώρα) ανήκει επίσης στον στενό κύκλο του Πραμπόβο Σουμπιάντο. Πρώην στρατηγός, υπεύθυνος για αμέτρητες θηριωδίες στο Ανατολικό Τιμόρ2, έχασε δύο φορές στις προεδρικές εκλογές από τον Τζόκο Ουιντόντο, ευρέως γνωστό ως Τζοκόουι3. Όταν τελικώς η Τρι Σουσάντι θα κληθεί από την αστυνομία, θα δηλώσει πως το μόνο που έκανε ήταν να αναπαράγει μια φήμη, της οποίας αγνοούσε την προέλευση4. Η βεβήλωση ενός εθνικού συμβόλου θα μπορούσε πολύ εύκολα να είναι προϊόν χειραγώγησης για να αποδειχθεί όμως κάτι τέτοιο θα έπρεπε να διερευνηθεί μια πιθανή συμπαιγνία μεταξύ αστυνομίας, πολιτοφυλακής και πολιτικών. Τελικώς οι φοιτητές απελευθερώνονται χωρίς να απαγγελθεί καμία κατηγορία εναντίον τους.

Ένας μαλθακός πρόεδρος

Παρ’ όλα αυτά, το κακό έχει ήδη γίνει. Οι μεγαλύτερες πόλεις της Δυτικής Νέας Γουινέας πνίγονται στο αίμα και στη φωτιά. Το περιφερειακό Κοινοβούλιο του Μανοκβαρί έχει καταστραφεί, το αεροδρόμιο και η φυλακή της πόλης Σορόνγκ φλέγονται. Στην πόλη Φακφάκ, το «Πρωινό Αστέρι» υψώνεται στη θέση της σημαίας της Ινδονησίας. Η εικόνα είναι δυνατή. Ως αντίποινα, επιπλέον έξι χιλιάδες στρατιώτες στέλνονται άμεσα στις δύο επαρχίες, στις οποίες ήδη αντιστοιχεί σχεδόν ένας αστυνομικός ανά εκατό άτομα. Η κλιμάκωση της έντασης είναι αναπόφευκτη. Σύμφωνα με την οργάνωση Ανθρώπινα Δικαιώματα και Ειρήνη για την Παπούα, ήδη από τις αρχές του Οκτώβρη του 2019 έχουν καταγραφεί περίπου είκοσι θύματα.

«Οι ταραχές αυτές θέτουν τέλος στην πολιτική που φιλοδοξούσε να αναπτύξει ο Τζόκο Ουιντόντο, με πληθώρα οικονομικών επενδύσεων αλλά και πολιτικά ανοίγματα», αναλύει Ινδονήσιος δημοσιογράφος με καταγωγή από την Τζακάρτα, που επιθυμεί να διατηρήσει την ανωνυμία του. «Η απελευθέρωση των πολιτικών κρατουμένων αλλά και το ενδεχόμενο να αποκτήσουν οι κάτοικοι της Παπούα μια ενισχυμένη αυτονομία, κάνουν πολλούς να χαρακτηρίζουν μαλθακή την πολιτική του. Ο Τζοκόουι είναι εξάλλου μια από τις πρώτες εξέχουσες πολιτικές προσωπικότητες που δεν προέρχεται από το στρατιωτικό συνάφι.» Μεταξύ εκείνων που χαιρετίζουν αυτό το κλίμα βίας υπάρχουν φυσικά και οι αντίπαλοι του Προέδρου. Όμως βρίσκουμε επίσης και μέλη της κυβέρνησης, όπως τον υπουργό Συντονισμού Πολιτικών, Δικαστικών και Υποθέσεων Ασφαλείας, Στρατηγό Ουιράντο, που διατέλεσε επίσης υπουργός Άμυνας και Ασφαλείας αλλά και διοικητής των Ενόπλων Δυνάμεων κατά τα έτη 1998-1999, την περίοδο που διαπράχθηκαν οι μεγάλες σφαγές στο Ανατολικό Τιμόρ και στην Παπούα.

Ο στρατός γνωρίζει πολύ καλά ότι το χάος είναι η πιο σίγουρη εγγύηση για την επιστροφή στην στρατιωτική τάξη, την οποία επιθυμούν διακαώς. Εν μέρει για να μετριάσει την επιρροή τους αλλά και για να μετατρέψει έναν πιθανό εχθρό σε θεόσταλτο σύμμαχο, ο Τζοκόουι επιλέγει το 2019 ως αντιπρόεδρο της κυβέρνησής του τον Μαρούφ Αμίν, πρεσβευτή ενός ηθικιστικού και μισαλλόδοξου Ισλάμ, δυνάμενου να προσελκύσει ψηφοφόρους ολοένα και πιο ευαίσθητους σε φονταμενταλιστικές θέσεις. Ανασχηματίζοντας την κυβερνητική του ομάδα για τη δεύτερη θητεία του θα ορίσει, στις 23 Οκτωβρίου του 2019, υπουργό Άμυνας τον χειρότερο εχθρό του: τον ισχυρό και εξαιρετικά αμφιλεγόμενο Πραμπόβο Σουμπιάντο. Ένα ριψοκίνδυνο στοίχημα, ταυτόχρονα όμως αναπόφευκτο σύμφωνα με τον Αυστραλό ερευνητή Ντέμιαν Κίνγκσμπουρι: «O Τζοκόβι παραμένει εξαιρετικά ευάλωτος μπροστά σε ισλαμιστές, στρατιωτικούς και στη Βουλή των Αντιπροσώπων του Λαού (Dewan Perwakilan Rakyat, DPR), την κάτω Βουλή του Κοινοβουλίου».

Το συγκεκριμένο στοίχημα, επέτρεψε στον αρχηγό του κράτους να διευρύνει την πολιτική του βάση και να συνεχίσει τις μεταρρυθμίσεις του, χωρίς να αμφισβητηθεί (υπερβολικά) ή να δει την εθνική ενότητα της χώρας του να γίνεται ακόμα πιο εύθραυστη5. Το γεγονός αυτό δεν εμπόδισε την πρόκληση πολλαπλών κοινωνικών αναταραχών γύρω από νομοσχέδια που περιόριζαν τις ελευθερίες του λαού: υπονόμευση του Οργανισμού για την Καταπολέμηση της Διαφθοράς (KPK), αυστηροποίηση των διατάξεων του ποινικού κώδικα έτσι ώστε το σεξ εκτός γάμου να θεωρείται αξιόποινη πράξη, διεύρυνση του πεδίου εφαρμογής του νόμου περί βλασφημίας… Όλα αυτά, είχαν ως αποτέλεσμα την ισχυροποίηση των φανατικών ισλαμιστών, όπως μαρτυρά και η απόπειρα δολοφονίας του στρατηγού Ουιράντο, στις 10 Οκτωβρίου του 20186.

Ωστόσο, σε ένα ζήτημα υπάρχει κατεξοχήν κοινή ρότα: στην Παπούα. Οι κάτοικοί της, σκουρόχρωμοι, εκχριστιανισμένοι, που ενδέχεται ακόμα να φορούν θηκάρια πέους, μοιάζουν με απειλή τόσο για την θρησκευτική ηθική όσο και για την οικονομική ενότητα της χώρας. Έναν κίνδυνο που οι ισλαμιστές και οι στρατιωτικοί αναπαρήγαγαν εντόνως μετά τη δολοφονία δεκαέξι εργαζομένων -με καταγωγή εκτός της Παπούα- στην κατασκευή του οδικού άξονα Τρανς-Παπούα, στην περιοχή της Ντούνγκα7 που έλαβε χώρα την 1η Δεκεμβρίου του 2018. Το εμβληματικό αυτό έργο του Προέδρου Τζοκόουι συνδέει το Σορόνγκ με το Μερόκε, δύο πόλεις με απόσταση μεταξύ τους 4.330 χιλιομέτρων. Τη φονική επίθεση διεκδίκησε ο Στρατός Εθνικής Απελευθέρωσης της Δυτικής Παπούα (TPNPB), στρατιωτική πτέρυγα του Οργανισμού για μια Ελεύθερη Παπούα (OPM).

Το κάλεσμα για συλλογή υπογραφών που απηύθυνε ο επικεφαλής του Ενωμένου Απελευθερωτικού Κινήματος της Δυτικής Παπούα (Mulpo), Μπένυ Ουέντα, και διαδόθηκε κρυφά στην περιοχή από την Εθνική Επιτροπή της Δυτικής Παπούα (KNPB), την κυριότερη οργάνωση υπέρ του δημοψηφίσματος για την αυτοδιάθεση της περιοχής, είναι ένας κόλαφος για τις αρχές. Διαδόθηκε από χωριό σε χωριό, για αρκετούς μήνες, κάτω από τη μύτη στρατιωτικών και αστυνομικών δυνάμεων και συγκέντρωσε 1.800.000 υπογραφές (σε ένα σύνολο πληθυσμού περίπου 4.500.000 ατόμων). Το σύνολο των υπογραφών αυτών παραδόθηκε στις αρχές του έτους 2019 στην Μισέλ Μπασελέ, επικεφαλής της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τα ανθρώπινα δικαιώματα.

Ακόμα μια φορά οι κάτοικοι της Παπούα διεκδικούν το δικαίωμά να αποφασίσουν για το μέλλον τους, σε αντίθεση με το δημοψήφισμα-παρωδία, το οποίο διενεργήθηκε πενήντα δύο χρόνια πριν, τον Απρίλιο του 1969. Το δημοψήφισμα αυτό κατασκευάστηκε στο αποκορύφωμα του Ψυχρού Πολέμου, από τις ΗΠΑ, οι οποίες φοβούνταν πως η Ινδονησία, επικεφαλής του Κινήματος των Αδέσμευτων, θα στρεφόταν στους Σοβιετικούς. Για να την ικανοποιήσουν λοιπόν, εξανάγκασαν την Ολλανδία, με την υπογραφή της συμφωνίας της Νέας Υόρκης της 15ης Αυγούστου 1962, να εγκαταλείψει την κυριαρχία της στη Δυτική Νέα Γουινέα και να την παραχωρήσει στην Τζακάρτα, την 1η Μαΐου 1963. Σε αντάλλαγμα, η Ινδονησία εγγυήθηκε την διεξαγωγή δημοψηφίσματος για την αυτοδιάθεση της περιοχής μέσα στα επόμενα έξι χρόνια. Έξι χρόνια τρόμου και καταπίεσης (30.000 θύματα) με το πέρας των οποίων, περίπου 1000 κάτοικοι της Δυτικής Παπούα (στους 800.000) ψήφισαν υπέρ της προσάρτησης στην Ινδονησία. Στις 19 Νοεμβρίου 1969, ο Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών επικύρωσε το αποτέλεσμα.

Χωρίς αμφιβολία ο ΟΗΕ προτίμησε να θυσιάσει το δικαίωμα του λαού της Παπούα στην αυτοδιάθεση στο βωμό μιας πολύ πιο σταθερής και προσοδοφόρας για τα αμερικανικά συμφέροντα λύσης. Το πλούσιο υπέδαφος της περιοχής ανασκάλεψε την επιθυμία του αμερικανικού εξορυκτικού κολοσσού Freeport Sulphur (σήμερα γνωστού ως Freeport-McMoRan), ήδη από τα τέλη της δεκαετίας του 1950. Ο σκόπελος του Προέδρου Σουκάρνο, πατέρα της ανεξαρτησίας της Ινδονησίας, απείθαρχου απέναντι στην ισχύ του χρήματος, ξεπεράστηκε στο πρόσωπο του φιλόδοξου και με ιδιαίτερη επιρροή στρατηγού Σουχάρτο, ο οποίος δυνάμωσε γρήγορα την ελπίδα των ενδιαφερομένων μερών. Με τη στήριξη των Αμερικανών αλλά και της Κεντρικής Υπηρεσίας Πληροφοριών των ΗΠΑ (CIA), το πραξικόπημα της 30ης Σεπτεμβρίου 1965 του επέτρεψε να ανατρέψει τον Πρόεδρο Σουκάρνο, ενώ σφαγιάστηκαν περίπου 500.000 με 2 εκατομμύρια κομμουνιστές (ή υποτιθέμενοι ως τέτοιοι)8. Από τον Απρίλιο του 1967, ο στρατηγός παραχώρησε στην Freeport Sulphur το δικαίωμα να διερευνήσει, με αφορμή σημαντικές επενδύσεις, τα εκπληκτικά κοιτάσματα χαλκού και χρυσού των ορυχείων του Έρτσμπεργκ και του Γκράσμπεργκ, με το δεύτερο να αποτελεί το μεγαλύτερο ορυχείο χρυσού και ένα από τα μεγαλύτερα ορυχεία χαλκού του κόσμου- με ασύγκριτα κέρδη έως σήμερα.

Ενώ η καταστολή εντείνεται, ο λαός της Παπούα δεν τα παρατά. Οι ηγέτες των κυριότερων οργανώσεών τους συλλαμβάνονται, όπως για παράδειγμα ο Άνγκους Κοσέ, Πρόεδρος της Εθνικής Επιτροπής της Δυτικής Παπούα (ΚΝPB). Η πρόσβαση στο ίντερνετ μπλοκάρεται τακτικά. Ινδονήσιοι δημοσιογράφοι παρακολουθούνται, υπερασπιστές ανθρωπίνων δικαιωμάτων φυλακίζονται ή διώκονται. Η δικηγόρος Βερόνικα Κομάν, απειλούμενη με θάνατο, αναγκάστηκε να καταφύγει στην Αυστραλία. Σύμφωνα με τον Βίκτορ Γειμό, εκπρόσωπο της KNPB «ο λαός κατεβαίνει στους δρόμους γιατί δεν ανέχεται πλέον να είναι αποικιοκρατούμενος, περιθωριοποιημένος, με τους πολίτες να θεωρούνται στην καλύτερη των περιπτώσεων πολίτες δεύτερης κατηγορίας και στη χειρότερη υπάνθρωποι, ζώα!».

Οι κάτοικοι της Παπούα δεν έχουν κανένα δικαίωμα ελέγχου στο μέλλον και στο έδαφός τους. «Θεωρείται οικονομική ανάπτυξη, ο δρόμος που συνδέει το Σορόνγκ με το Μερόκε; Τα δεκατρία νέα λιμάνια; Τα επτά νέα αεροδρόμια; Μια απάτη είναι!», αναφωνεί ένας κάτοικος της περιοχής της Ντούνγκα. «Οι δρόμοι αυτοί εξυπηρετούν τις εταιρείες δασοκομικής εκμετάλλευσης που αφανίζουν τα δάση μας και τις πολυεθνικές εταιρείες γεωργικών προϊόντων διατροφής που αντικαθιστούν τις καλλιέργειες που προορίζονται για εσωτερική κατανάλωση με καλλιέργειες προϊόντων που προορίζονται για εξαγωγές (φοινικέλαιο, εκτροφές βοοειδών), κάνοντάς μας να λιμοκτονούμε. Το 2015, κανείς δεν είχε την οικονομική δύναμη να σταματήσει την εξάπλωση μιας επιδημίας κοκκύτη που προκάλεσε το θάνατο 51 παιδιών στα ορεινά της Ντούνγκα. Δεν θέλουμε αυτή την ανάπτυξη! Ναι, το ορυχείο του Γκράσμπεργκ είναι πλούσιο: κάθε μέρα, μας προσφέρει πάνω από 200.000 τόνους εξορυκτικών αποβλήτων που καταστρέφουν τα ποτάμια μας!» Από τον Ιούλιο του 2018, η κυβέρνηση της Ινδονησίας έγινε η πλειοψηφική μέτοχος της εταιρείας PT Freeport Indonesia, η οποία εκμεταλλεύεται το ορυχείο του Γκράσμπεργκ. Σε κάθε περίπτωση, ο επιδιωκόμενος σκοπός ήταν απλώς η βελτίωση της αποδοτικότητας του ορυχείου.

Βόμβες λευκού φωσφόρου

Επιδείνωση της κατάστασης: στον απόηχο της εκτέλεσης των δεκαέξι εργατών στο εργοτάξιο του οδικού άξονα Τρανς-Παπούα, ο στρατός μετέτρεψε τα χωριά σε εστίες φωτιάς, ρίχνοντας βόμβες λευκού φωσφόρου, όπως αναφέρει η αυστραλιανή εβδομαδιαία εφημερίδα «The Saturday Paper»9. Στους 100.000 κατοίκους της περιοχής της Ντούνγκα, 45.000 αναγκάζονται να εγκαταλείψουν την περιοχή, ενώ 5.000 θα περιπλανηθούν για καιρό στα εχθρικά και κρύα εδάφη των υψίπεδων της περιοχής. Σύμφωνα με ΜΚΟ, 190 εξ’ αυτών, στην πλειοψηφία τους γυναίκες και παιδιά, έχουν ήδη πεθάνει από την πείνα ή από ασθένειες. Κάποιοι δολοφονήθηκαν, όπως μαρτυρούν πέντε πτώματα που βρέθηκαν θαμμένα σε ένα λάκκο. «Ούτε λίγο, ούτε πολύ, αυτό ονομάζεται εθνοκάθαρση», γράφει ο Σάμιουελ Ταμπούνι, διευθυντής του Ινστιτούτου Γλωσσών της Παπούα (που εδρεύει στην Τζαγιαπούρα) σε ανοιχτή του επιστολή προς τον Γενικό Γραμματέα του ΟΗΕ10. Την ύπαρξη των περιστατικών αυτών αμφισβήτησαν οι αρχές, αρνούμενες ωστόσο να επιτρέψουν την είσοδο ανεξάρτητων ερευνητών στην περιοχή.

 «Θα είναι πολύ δύσκολο να επιτύχουμε ένα δημοψήφισμα για την αυτοδιάθεση της περιοχής», αναστενάζει ένας αγωνιστής από την Παπούα. «Όμως ποια άλλη λύση μας μένει; Εάν αντισταθούμε, θα μας σκοτώσουν. Εάν δεν ενεργήσουμε, είμαστε καταδικασμένοι να αφανιστούμε. Δείτε τις εκθέσεις των ΜΚΟ!» Πράγματι, «η Παπούα είναι μια από τις μαύρες τρύπες της Ινδονησίας στον τομέα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Είναι η περιοχή, όπου εδώ και χρόνια έχει επιτραπεί στις δυνάμεις ασφαλείας να σκοτώνουν γυναίκες, άνδρες, παιδιά, χωρίς να φοβούνται πως θα τους αποδοθεί η παραμικρή ευθύνη», διαπιστώνει ο Ουσμάν Αμίντ, εκτελεστικός διευθυντής της Διεθνούς Αμνηστίας Ινδονησίας11.

Στις 23 Σεπτεμβρίου 2019, νέες ταραχές έκαναν την Γουαμένα, την μεγαλύτερη πόλη στα κεντρικά υψίπεδα της Παπούα, να φλέγεται. Και πάλι, ένας δάσκαλος φέρεται να αποκάλεσε έναν μαθητή του «πίθηκο». Σύμφωνα με τις τοπικές αρχές, τριάντα τρία άτομα, μεταξύ των οποίων και είκοσι πέντε μετανάστες από τη Σουμάτρα ή το Σουλαουέζι, βρήκαν το θάνατο σε συνθήκες που έως και σήμερα δεν έχουν διαλευκανθεί. Πολλοί είναι αυτοί που αναρωτιούνται για την προέλευση των ταραχοποιών, τους οποίους κανένας κάτοικος της πόλης δεν φάνηκε να αναγνωρίζει12. Εν τω μεταξύ, περίπου οκτώ χιλιάδες άτομα με καταγωγή από την Παπούα αλλά και εκτός αυτής, εγκατέλειψαν την Γουαμένα, οι μεν πρώτοι από τον φόβο της καταστολής του στρατού, οι δε δεύτεροι από τη ριζοσπαστικοποίηση μέρους του τοπικού πληθυσμού. «Δεν έχουμε τίποτα εναντίον των μεταναστών», δηλώνει ο Τζέφρι Μπομανάκ, επικεφαλής του Κινήματος για μια Ελεύθερη Παπούα (OPM). «Οι εχθροί μας είναι η αστυνομία και ο στρατός. Όμως πολλοί νέοι μετανάστες, άμεσα ή έμμεσα χειραγωγούμενοι από την εξουσία, φτάνουν στην περιοχή για να προκαλέσουν συγκρούσεις μέσα στην κοινότητα.» Πολλοί από αυτούς ανήκουν σε εθνικιστικές και ισλαμιστικές πολιτοφυλακές που περιπολούν κάνοντας τον τρόμο να βασιλεύει. Με αυτά και με εκείνα, αναλογίζεται κανείς τις εξτρεμιστικές ομάδες που είχαν διεισδύσει στο Ανατολικό Τιμόρ13, διοχετεύοντας μέρα με τη μέρα το δηλητήριο του εμφύλιου πολέμου.


  1. Πρβ. Romain Bertrand, L’Histoire à parts égales, Εκδόσεις Seuil, Παρίσι, 2011.
  2. Gerry van Klinken, «Prabowo and human rights», «Inside Indonesia»,τ. 116, Μελβούρνη, Απρίλιος-Ιούνιος 2014. Το Ανατολικό Τιμόρ κηρύχθηκε ανεξάρτητο κράτος το 2002 και πήρε το όνομα Τιμόρ-Λέστε.
  3. Βλ. Rémy Madinier, «L’Indonésie choisit la démocratie», «Le Monde diplomatique», Ιούνιος 2019.
  4. «Rally leader named suspect of racially abusing Papuan students», «The Jakarta Post», 29 Αυγούστου 2019.
  5. Πρβ. Aaron Connelly et Evan A. Laksmana, «Jokowi offers Prabowo a piece of the pie», «Foreign Policy», Ουάσιγκτον, 31 Οκτωβρίου 2019.
  6. «22 terrorist suspects held following Wiranto stabbing incident», «The Jakarta Post», 15 Οκτωβρίου 2019.
  7. Richard Chauvel, «Indonesian infrastructure isn’t quelling desire for independence in Papua», «The Strategist», Μπάρτον (Αυστραλία), 18 Δεκεμβρίου 2018.
  8. Βλ. Lena Bjurström, «Indonésie 1965, mémoire de l’impunité», «Le Monde diplomatique», Δεκέμβριος 2015.
  9. John Martinkus, «Exclusive: Chemical weapons dropped on Papua», «The Saturday Paper», Καμπέρα, 22 Δεκεμβρίου 2018.
  10. Samuel Tabuni, «Urgent international intervention in the Regency of Nduga, Papua Province, Indonesia: Open Letter», «West Papua Daily», 11 Οκτωβρίου 2019, https://en.jubi.co.id
  11. «Indonesia: Police and military unlawfully kill almost 100 people in Papua in eight years with total impunity», Διεθνής Αμνηστία, 7 Ιανουαρίου 2018.
  12. Victor Mambor και Syofiardi Bachyul, «Wamena investigation: What the government is not telling us», «The Jakarta Post», 28 Οκτωβρίου 2019.
  13. Βλ. Noam Chomsky, «Timor-Oriental, l’horreur et l’amnésie», «Le Monde diplomatique», Οκτώβριος 1999.

Μπορεί να σας ενδιαφέρουν επίσης:

Πρόσφατα άρθρα

Η γέννηση του γαλλικού ρεστοράν

Η γαλλική κουζίνα ήταν για πολύ καιρό διαχωρισμένη σε συντεχνίες: οι «τροφοδότες» πουλούσαν ραγού, οι πανδοχείς κρασί, οι ψήστες κρέας… Ύστερα, στα μέσα του 18ου αιώνα, εμφανίστηκε το restaurant –και καθιερώθηκε αμέσως μετά την Επανάσταση. Μια πολύ ενδιαφέρουσα κοινωνικο-πολιτιστική ματιά σε ένα γαλλικό φαινόμενο, που συμπληρώνει το πρόσφατο άρθρο μας «Κοινωνιολογία της υψηλής γαστρονομίας: Η συνταγή για να γίνεις μεγάλος σεφ» (1).

Έτσι εκτινάχθηκαν οι τιμές της ενέργειας

Οι Ευρωπαίοι ιθύνοντες διαβεβαίωναν κατηγορηματικά ότι ο ανταγωνισμός θα οδηγούσε στη μείωση των τιμών του φυσικού αερίου και του ηλεκτρισμού, προς όφελος των νοικοκυριών και των επιχειρήσεων. Όμως, από τη δεκαετία του 2000 έχει συμβεί ακριβώς το αντίθετο. Κι αν η χαοτική οικονομική ανάκαμψη μετά την αναστάτωση της πανδημίας πυροδότησε την τρέχουσα έκρηξη των τιμών, η απορρύθμιση προκαλεί μια πολύ πιο ανησυχητική δομική αύξηση των τιμών. Χαρακτηριστική είναι η ανάλυση του παραδείγματος της Γαλλίας, η οποία στις βασικές της γραμμές ισχύει για όλη την Ε.Ε. –και βεβαίως για την Ελλάδα.

Σε ποιον αγώνα να στρατευθούμε;

Σε ποιον αγώνα πρέπει να στρατευθούμε όταν δεν μπορούμε να τα κάνουμε όλα ταυτόχρονα; Καταρχάς, αναγνωρίζοντας ότι, παρ’ όλη τη διαφορετική περίμετρο των αγώνων ενάντια στις ποικίλες μορφές κυριαρχίας, είναι όλοι ισότιμοι. Στη συνέχεια, προτείνοντας ο απόλυτος διαχωρισμός αναμεταξύ τους να δώσει τη θέση του στη σχετική αυτονομία και στο αμοιβαίο ενδιαφέρον. Τέλος, αρνούμενοι το ενδεχόμενο ένας από αυτούς τους αγώνες να βλάπτει τους υπόλοιπους. Από τη στιγμή που θα τεθούν αυτές οι αρχές, τα πάντα μπορούν να ξεκινήσουν…

Ουγγαρία: Πώς ο Βίκτορ Όρμπαν εδραιώνει την εξουσία του μέσα από ιδιωτικά ιδρύματα

Με πρωτοβουλία της ουγγρικής κυβέρνησης, ιδιωτικά ιδρύματα πήραν τον έλεγχο της πλειονότητας των πανεπιστημίων και μιας δημόσιας περιουσίας αξίας πολλών δισεκατομμυρίων ευρώ. Με αυτή τη νέου τύπου γιγαντιαία ιδιωτικοποίηση, ο πρωθυπουργός Βίκτορ Όρμπαν αποψιλώνει το κράτος προς όφελος των ανθρώπων του περιβάλλοντός του, ενώ ταυτόχρονα θεμελιώνει την επιρροή του στους πολιτιστικούς και πανεπιστημιακούς θεσμούς της χώρας.

Ημερολόγιο

Δε Τρ Τε Πε Πα Σα Κυ
 12
3456789
10111213141516
17181920212223
24252627282930
31  

Social