Share on facebook
Share on twitter
Share on skype
Share on whatsapp
Share on print
Share on email

Η δαιμονική μηχανή

Ήδη αντιμέτωπη με υγειονομικά, οικολογικά, οικονομικά και κοινωνικά προβλήματα, η γαλλική κοινωνία δέχεται καταιγισμό από επιπλέον χτυπήματα υπό τη μορφή τρομοκρατικών επιθέσεων. Θέλουμε λοιπόν να την κινητοποιήσουμε «πολεμικά».

Για μία φορά ακόμα. Καθώς όμως ο εχθρός είναι συχνά μη ανιχνεύσιμος, η καταστροφή του απαιτεί πάντα ένα οπλοστάσιο πιο ισχυρό από το προηγούμενο. Όχι –ή όχι ακόμα– κανόνια ή αλεξιπτωτιστές, αλλά επιπλέον περιορισμούς στις ατομικές ελευθερίες. Πράγματι, ποιος τολμά να τις υπερασπιστεί μετά από μια τρομοκρατική επίθεση ή κατά τη διάρκεια μιας επιδημίας; Οι περιορισμοί λοιπόν επιβάλλονται και γίνονται αποδεκτοί χωρίς δημόσιο διάλογο. Μας λένε ότι πρόκειται για παρένθεση: θα την κλείσουν μόλις καταπολεμηθεί ο ιός, ή ο τρομοκράτης, και θα επιστρέψουν οι ευτυχισμένες μέρες. Οι ευτυχισμένες μέρες δεν θα ξανάρθουν. Και υποταγμένη σ’ ένα τέτοιο καθεστώς, μια κοινωνία μπορεί να λυγίσει.

Σ’ ένα τέτοιο πλαίσιο, το έγκλημα του φανατικού ισλαμιστή που, βασισμένος σε μια ψευδή μαρτυρία που διακινήθηκε από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, αποκεφάλισε έναν εκπαιδευτικό τον οποίο δεν γνώριζε άφησε εμβρόντητο και αναστατωμένο έναν ολόκληρο λαό. Ένας Τσετσένος χωρίς άμεση σχέση με τρομοκρατική οργάνωση, ελάχιστοι συνεργοί, σχεδόν ανύπαρκτη στήριξη στη χώρα: σε διαφορετική περίοδο, η δολοφονία του Σαμυέλ Πατί θα έμοιαζε με τραγωδία που προκάλεσε ένας παρανοϊκός. Έρχεται όμως ως συνέχεια ισλαμιστικών τρομοκρατικών ενεργειών που μία ή δύο λέξεις συνδέουν μεταξύ τους: Σαλμάν Ρουσντί, 11η Σεπτεμβρίου, Μπαλί, Μαδρίτη, Μωχάμεντ Μερά, «Charlie Hebdo», Μπατακλάν, Νίκαια… Αντίστοιχες αιματηρές επιθέσεις ή απειλές θανάτου με στόχο συγγραφείς, Εβραίους, σκιτσογράφους, χριστιανούς. Και που είχαν επίσης ως θύματα μουσουλμάνους.

Μετράμε λοιπόν την ανευθυνότητα εκείνων που, μόλις έγινε γνωστός ο αποκεφαλισμός στην πόλη Κονφλάν-Σέντ-Ονορίν, έκαναν την υπέρβαση του συναισθήματός τους για να διατυμπανίσουν, αδίκως, ότι «τίποτα δεν έχει γίνει εδώ και τριάντα χρόνια» στον τομέα της επιτήρησης και της καταστολής. Κι αυτό για να απαιτήσουν στην συνέχεια από το κράτος να λάβει κατ’ εξαίρεση μέτρα ενάντια στους μουσουλμάνους και τους μετανάστες. Έτσι, η Δεξιά μιλά για αναθεώρηση του Συντάγματος, ο υπουργός Εσωτερικών ανησυχεί για τους «διαδρόμους με τρόφιμα εθνικών κοινοτήτων» στα σούπερ-μάρκετ, οι δημοσιογράφοι ζητούν να πάψουν να εισακούγονται το Συνταγματικό Συμβούλιο, το Συνταγματικό Δικαστήριο και το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο ώστε τίποτε πια να μην μπορεί να παρακωλύσει τα αυθαίρετα διοικητικά διατάγματα και τις φυλακίσεις με απλή απόφαση της αστυνομίας. Οι ίδιοι προσθέτουν ότι πρέπει να απαγορευθεί η «ρητορική μίσους» στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, χωρίς να σημειώνουν ότι και οι ίδιοι μεταφέρουν μια εξίσου φαρμακερή ρητορική, αλλά στα τηλεοπτικά δίκτυα συνεχούς ενημέρωσης.

Η φρίκη ενός εγκλήματος θα μπορούσε να έχει ευνοήσει την –επιτέλους σύσσωμη– στήριξη του πληθυσμού στους εκπαιδευτικούς, των οποίων τον ρόλο οι διαδοχικές κυβερνήσεις έχουν υποβαθμίσει σε μια μεταβλητή της δημοσιονομικής προσαρμογής, εγκαταλείποντάς τους στις πιέσεις των γονέων των μαθητών, που ασχολούνται λιγότερο με τις συνθήκες εργασίας τους και περισσότερο με το περιεχόμενο των μαθημάτων τους. Αντί γι’ αυτό, η μυρωδιά του «σοκ των πολιτισμών» αναδύεται και πάλι. Δεν θα μπορέσει παρά να διχάσει ακόμη περισσότερο τα τμήματα του γαλλικού πληθυσμού –και όχι μόνο τους μουσουλμάνους φονταμενταλιστές ή τους ακροδεξιούς– που συστηματικά στέλνονται πίσω στην «κοινότητά» τους, στην οικογένειά τους, στον Θεό τους. Ενάντια σε αυτή τη δαιμονική μηχανή είναι που «τίποτα δεν έχει γίνει εδώ και τριάντα χρόνια».

Μπορεί να σας ενδιαφέρουν επίσης:

Πρόσφατα άρθρα

Γαλλία: Υγειονομικό διαβατήριο και περιορισμοί των ελευθεριών

Με αφορμή τις έκτακτες υγειονομικές συνθήκες και την ανάγκη καταπολέμησης της πανδημίας, στη Γαλλία πολλαπλασιάζονται οι νόμοι που ροκανίζουν τις ατομικές ελευθερίες –συνεχίζοντας μια εικοσαετή παράδοση νομοθετημάτων που επικαλούνται κατάσταση εκτάκτου ανάγκης για να επιβάλουν περιορισμούς δικαιωμάτων χωρίς ημερομηνία λήξης.

Το πανταχού παρόν βλέμμα της βιντεοεπιτήρησης

Η συζήτηση για τη βιντεοεπιτήρηση και τον περιορισμό των ατομικών ελευθεριών είχε ήδη ξεκινήσει πριν γυρίσει ο αιώνας, όταν άρχισαν να πολλαπλασιάζονται οι κάμερες στους δρόμους, τους σταθμούς, τα μεγάλα καταστήματα, τα εμπορικά κέντρα και τους χώρους στάθμευσης. Μέσω του Διαδικτύου, αυτές οι κάμερες και χιλιάδες άλλες, τοποθετημένες σε ιδιωτικούς χώρους, δημιουργούν την αγχωτική προοπτική να είναι ορατά και να επιτηρούνται τα πάντα. Σε αυτό το πρωτοφανές πλαίσιο κοινωνικού ελέγχου, τι γίνονται άραγε τα δικαιώματα και οι ελευθερίες του ατόμου; Επιστροφή στην απαρχή του προβληματισμού με ένα διορατικό άρθρο μας του 1998.

Αποστολή στη Γεωργία: Η εμμονή με τη Ρωσία

Οι πρόσφατες δημοτικές εκλογές της 2ης Οκτωβρίου 2021, διεξαχθείσες υπό την αιγίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, δεν κατεύνασαν την πολιτική κρίση στη χώρα, όπου οι δύο μεγάλες παρατάξεις αλληλοκατηγορούνται ότι παίζουν το παιχνίδι της Μόσχας. Ενώ το ρωσικό ζήτημα στοιχειώνει την πολιτική αρένα, η γεωργιανή κοινωνία διατηρεί μια σχέση αμφιθυμίας με τη βόρεια γείτονά της.

Η Γεωργία δοκιμάζει τις αντοχές του Πούτιν

Μετά την διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης, οι σχέσεις ανάμεσα στην Ρωσία και την Γεωργία παρέμειναν τεταμένες εξαιτίας των περιοχών της Νότιας Οσσετίας και της Αμπχαζίας. Επιστροφή σήμερα, μέσα από το αρχείο μας, σε ένα από τα διπλωματικά επεισόδια μεταξύ τους, το φθινόπωρο του 2006.

Η αυτοκρατορία δεν καταθέτει τα όπλα

Οι Ηνωμένες Πολιτείες ποτέ δεν μένουν για πολύ ταπεινωμένες. Έναν μήνα μετά την ήττα τους στο Αφγανιστάν, η αυτοκρατορική τάξη αποκαταστάθηκε. Το μαρτυρά το ράπισμα που δέχτηκε το Παρίσι από την Ουάσιγκτον.

Ημερολόγιο

Δε Τρ Τε Πε Πα Σα Κυ
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
25262728293031

Social