Share on facebook
Share on twitter
Share on skype
Share on whatsapp
Share on print
Share on email

Μια αχτίδα στην πολιτική ζωή της Γαλλίας

Είναι άραγε πιθανό τους δέκα επόμενους μήνες να καθοριστεί η πολιτική ζωή της Γαλλίας από μία καταιγίδα γεγονότων του αστυνομικού δελτίου, τα οποία θα συντηρήσουν τον πανικό για την ασφάλεια1, καθώς και από δραματικές εκκλήσεις να «υψωθεί τείχος» απέναντι σε μία ακροδεξιά που εκτοξεύεται χάρη σ’ αυτό το κλίμα φόβου; Μια τέτοια αλληλουχία γεγονότων δεν είναι μοιραίο να συμβεί.

Το αποτέλεσμα των προεδρικών εκλογών του 2022 δεν είναι πλέον προδιαγεγραμμένο. Και οι δύο θεωρούμενοι φιναλίστ, η Μαρίν Λεπέν και ο Εμμανουέλ Μακρόν, βγαίνουν αποδυναμωμένοι από τις πρόσφατες περιφερειακές εκλογές. Τα τεράστια λάθη στις προγνώσεις των δημοσκόπων θα πρέπει να μας οδηγήσουν σε αμφισβήτηση των προβλέψεών τους κατά τις επόμενες εβδομάδες.

Είναι αλήθεια πώς το εξαιρετικά υψηλό ποσοστό αποχής (66,72% στον πρώτο γύρο) μπορεί να ερμηνευτεί και ως καταδίκη της αυθαίρετης και ακατανόητης χάραξης των εδαφικών ορίων των περιφερειών. Αλλά η «απεργία» των ψηφοφόρων εκφράζει επίσης την αποστροφή τους για μια πολιτική καμπάνια που στηρίχθηκε στα πιο ποταπά επιχειρήματα της ακροδεξιάς, σε σημείο που κάποιος νόμιζε ότι τα μεγάλα διακυβεύματα της εποχής ήταν η ασφάλεια, η εγκληματικότητα και η μετανάστευση, τρεις τομείς που έτσι κι αλλιώς διαφεύγουν της δικαιοδοσίας των περιφερειών.

Παρά το πολιτικό αυτό πλαίσιο που συντηρήθηκε από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης και που είχε ως στόχο να δώσει πνοή στον Εθνικό Συναγερμό ώστε την ερχόμενη άνοιξη, στο δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών, η νίκη του αντιπάλου να γίνει ακόμα μεγαλύτερη, το κόμμα της κυρίας Λεπέν έχασε πάνω από τους μισούς ψηφοφόρους του σε σχέση με τις προηγούμενες αντίστοιχες εκλογές (2.743.000 ψήφοι, έναντι 6.019.000 τον Δεκέμβριο του 2015). Ένα τέτοιο αποτέλεσμα δεν μαρτυρά μια άνοδο του φασισμού στη Γαλλία σε τέτοιο βαθμό ώστε να υποχρεώσει τους πολίτες να κουρνιάσουν σαν φοβισμένα πρόβατα δίπλα στον καλό ποιμένα του προεδρικού μεγάρου.

Το –προσωρινό;– φιάσκο του τεχνάσματος που εμπνεύστηκε ο κ. Μακρόν είναι ακόμα μεγαλύτερο καθώς οδήγησε τους περισσότερους από τους σημαντικούς υπουργούς του σε συντριπτική ήττα και καθώς το αποτέλεσμα των σχηματισμών που τον στηρίζουν (11 % κατά μέσο όρο, δηλαδή 3,66% των εγγεγραμμένων ψηφοφόρων!) αποτελεί εξευτελισμό, ιδιαίτερα αφού πρόκειται για τα κόμματα που έχουν την πλειοψηφία στην Εθνοσυνέλευση. Για ένα πρόεδρο που αρέσκεται να ασκεί ολομόναχος την εξουσία –σε σημείο που ήταν αυτός που έδωσε την κατ’ εξαίρεση άδεια για την άρση της απαγόρευσης κυκλοφορίας στους θεατές του ημιτελικού του Ρολάν Γκαρός…– η απόρριψη είναι πολύ βαριά.

Το ποσοστό αποχής και η δύναμη της αδράνειας ερμηνεύουν τη νίκη των πολιτικών σχηματισμών που είχαν ήδη την εξουσία στις περιφέρειες, δεν καθιστούν όμως δυνατή την εξαγωγή άλλων συμπερασμάτων από μια ψηφοφορία που χαρακτηρίστηκε από συμμαχίες της τελευταίας στιγμής χωρίς εθνική συνοχή. Συνεπώς, όλα παίζονται. Όμως και μόνο η ιδέα ότι δεν είμαστε εκ των προτέρων καταδικασμένοι να επιλέγουμε πάντοτε ανάμεσα στο κακό και το χειρότερο μοιάζει, παρ’ όλα αυτά, να είναι μια μικρή αχτίδα.


  1. ; Σύμφωνα με τις επίσημες στατιστικές, ο αριθμός των ανθρωποκτονιών στη Γαλλία κυμαίνεται από 784 έως 866 ετησίως, δηλαδή δύο ή τρεις την ημέρα. Ένας αριθμός ικανός για να τροφοδοτεί σε μόνιμη βάση τα ενημερωτικά κανάλια όταν δεν υπάρχουν άλλες καταστροφές και η φαντασία τους στερεύει.

Μπορεί να σας ενδιαφέρουν επίσης:

Πρόσφατα άρθρα

Η μάχη του αμερικανικού αετού με τον κινεζικό δράκο στη Λατινική Αμερική

Αμερικανικά πολεμικά πλοία οργώνουν τη Σινική Θάλασσα. Πιο αθόρυβα, το Πεκίνο προωθεί τα πιόνια του σε μια περιοχή που ο Λευκός Οίκος θεωρεί «πίσω αυλή» του, τη Λατινική Αμερική. Αφού προσπάθησαν να επιστρέψουν στην αγκαλιά της Ουάσιγκτον, οι συντηρητικές κυβερνήσεις της Κεντρικής και Νότιας Αμερικής, που άρχισαν να έρχονται στην εξουσία από τα μέσα της δεκαετίας του 2010, ανακαλύπτουν ότι οι ΗΠΑ είναι ένας απαιτητικός, αλλά ελάχιστα γενναιόδωρος σύμμαχος.

Η Αριστερά, μια καινούργια ιδέα στα Βαλκάνια

Μετά το τέλος της Γιουγκοσλαβίας, στα Βαλκάνια η πολιτική συζήτηση περιοριζόταν σε μια αντιπαράθεση ανάμεσα σε εθνικιστές και φιλελεύθερους. Πλέον όμως, αναδύεται μια αντικαπιταλιστική Αριστερά που υπερασπίζεται τα κοινά αγαθά και εναντιώνεται στις αυξανόμενες ανισότητες. Ο συνασπισμός της πράσινης Αριστεράς κέρδισε τη δημαρχία του Ζάγκρεμπ, ενώ στο Κόσοβο κυβερνάει ένα αριστερό κόμμα υπέρ της εθνικής κυριαρχίας.

Τα διαφημιστικά λόμπι εναντίον του νόμου για το κλίμα

Με τα φώτα της δημοσιότητας στις παγκόσμιες διαπραγματεύσεις στη Γλασκώβη και σε όσα αποφάσισε (ή όχι) το COP26 που τελείωσε προχθές, παραβλέπουμε τις μάχες που κερδίζονται ή χάνονται σε τοπικό επίπεδο. Μια τέτοια μάχη αφορά και την απαγόρευση διαφήμισης για τα ρυπογόνα προϊόντα. Στην Γαλλία τα διαφημιστικά λόμπι ενώθηκαν με τους μεγάλους ομίλους μέσων ενημέρωσης, που φοβούνται την μείωση τον εσόδων τους, ώστε να αποφύγουν μια τέτοια εξέλιξη. Και το πέτυχαν.

Κι έτσι η Ελλάδα ξανάγινε υπόδειγμα

Η Αθήνα έκανε νωρίτερα το χριστουγεννιάτικο δώρο στα στρατεύματα της: είκοσι τέσσερα μαχητικά αεροσκάφη Rafale και τρεις υπερσύγχρονες φρεγάτες, ενώ περιμένουν ακόμα ελικόπτερα F-35 και Sikorsky, για να μην αναφέρουμε τους δρόνους, τις τορπίλες και τους πυραύλους.

Βέλγιο: Οι δυσκολίες μιας «ηθικής» συνεταιριστικής τράπεζας

Αγανακτισμένες με την συμπεριφορά που επέδειξαν οι τράπεζες τις παραμονές της κρίσης του 2008, ορισμένες βελγικές οργανώσεις δραστηριοποιήθηκαν και δημιούργησαν ένα μη κερδοσκοπικό πιστωτικό ίδρυμα –για να διαπιστώσουν όμως στη συνέχεια ότι η ηθική, από μόνη της, δεν μπορεί να μεταρρυθμίσει τον χρηματοπιστωτικό τομέα.

Ημερολόγιο

Δε Τρ Τε Πε Πα Σα Κυ
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
2930  

Social