Share on facebook
Share on twitter
Share on skype
Share on whatsapp
Share on print
Share on email

Παλαιστίνη: Ένας λαός όρθιος

Εδώ και δεκαπέντε χρόνια, η Γάζα έχει υποστεί πέντε τιμωρητικές επιχειρήσεις: την «Καλοκαιρινή Βροχή» το 2006, το «Συμπαγές Μολύβι» την περίοδο 2008-2009, τον «Πυλώνα Άμυνας» το 2012 , την «Προστατευτική Αιχμή» το 2014 και τους «Φύλακες του Τείχους» το 2021. Το Ισραήλ επέλεξε αυτά τα ονόματα για να συγκαλύψει καλύτερα τις επιθέσεις του στους πολιορκημένους. Και εδώ και δεκαπέντε χρόνια, τα ίδια άτομα χρησιμοποιούν τα ίδια συνθήματα για να νομιμοποιήσουν την ίδια τιμωρία. Γιατί η ανισορροπία των μέσων που χρησιμοποιούνται κάνει τον όρο «πόλεμος» ακατάλληλο προς χρήση. Από τη μία πλευρά, ένας από τους πιο ισχυρούς και καλύτερα εξοπλισμένους στρατούς του κόσμου, που διαθέτει την άνευ ορίων στήριξη των Ηνωμένων Πολιτειών και που υποβάλλει σε μόνιμη βάση τους αντιπάλους του σε επίγειο και θαλάσσιο αποκλεισμό1. Από την άλλη, ούτε ένα τανκ, ούτε ένα αεροπλάνο, ούτε μία φρεγάτα, ούτε στήριξη από κανέναν παρά τις προφορικές διαβεβαιώσεις. Θα χρειαζόταν, άρα, μεγάλη αλαζονεία εκ μέρους του Ισραηλινού πρέσβη στη Γαλλία για να χρεώσει στους Παλαιστίνιους «ένα από τα πιο απεχθή εγκλήματα πολέμου του 21ου αιώνα»2. Ο αριθμός των θυμάτων της κάθε πλευράς που αντιστοιχεί στις πέντε συγκρούσεις αρκεί από μόνος του ως απάντηση.

Εδώ και δεκαπέντε χρόνια, όπως όλοι ξέρουμε, οι ισραηλινοί «ανταποδίδουν» ή «απαντούν» στις επιθέσεις που δέχονται. Γιατί το αφήγημα τους δεν ξεκινά ποτέ ούτε ένα δευτερόλεπτο πριν την απαγωγή ενός από τους στρατιώτες τους ή την ρίψη μιας ρουκέτας που τους σημαδεύει. Η εξιστόρηση των συγκρούσεων παραλείπει έτσι τις καθημερινές οχλήσεις που υφίστανται οι Παλαιστίνιοι, τους μόνιμους ελέγχους, τη στρατιωτική κατοχή, τον αποκλεισμό μιας περιοχής στην οποία δεν προσγειώνεται κανένα αεροπλάνο, τον διαχωριστικό φράχτη, την ανατίναξη των σπιτιών τους, τον εποικισμό της γης τους.

Αν υποθέσουμε ότι αύριο η Χαμάς εξαφανιζόταν, όλα τα παραπάνω θα παρέμεναν. Το Ισραήλ, που βοήθησε τη συγκεκριμένη οργάνωση να αναπτυχθεί και που συμβάλλει στη χρηματοδότηση της, το γνωρίζει καλά αυτό. Αλλά το να προτάσσει έναν τέτοιο αντίπαλο το εξυπηρετεί και του επιτρέπει να παρουσιάζει τον αγώνα ενός λαού για να αποκτήσει ένα νόμιμο κράτος ως τρομοκρατικές επιθέσεις μιας μεσσιανικής θρησκευτικής οργάνωσης. Με τη βίαιη παρέμβαση τους ενάντια στους πιστούς στο Όρος του Ναού, οι ισραηλινές αρχές δεν μπορούσαν παρά να γνωρίζουν ότι έριχναν νερό στο μύλο του ισλαμιστικού κινήματος.

Όσο κυνική και ξεκάθαρη κι αν ήταν, η επιχείρηση του Πρωθυπουργού Μπενιαμίν Νετανιάχου συνεχίστηκε χωρίς εμπόδια. Ούτε ψήφισμα του ΟΗΕ (που το Ισραήλ θα μπορούσε να αγνοήσει για μία ακόμη φορά), ούτε κυρώσεις, ούτε ανάκληση πρεσβευτών, ούτε αναστολή στις πωλήσεις όπλων. Όπως και η Ουάσιγκτον, η Ευρωπαϊκή Ένωση αναπαρήγαγε τη γλώσσα της ισραηλινής δεξιάς. Η γαλλική κυβέρνηση – με τη στήριξη της Μαρίν Λεπέν, του Μπερνάρ-Ανρί Λεβί και της σοσιαλίστριας δημάρχου του Παρισιού Αν Ινταλγκό – αντέδρασε μόνο για να απαγορεύσει μία εκδήλωση αλληλεγγύης με τους Παλαιστίνιους. Κάτι που μας κάνει να πιστεύουμε ότι όσο πιο ισχυρό και κυριαρχικό γίνεται το Ισραήλ, τόσο λιγότερο δημοκρατικό είναι και τόσο ο κόσμος ολόκληρος είναι στα πόδια του.

Ωστόσο, όπως αποδεικνύουν οι πέντε «πόλεμοι», η διπλωματική ασπίδα προστασίας του Ισραήλ δεν θα του εξασφαλίσει την ηρεμία. Η βία της αντίστασης απαντά πάντα στη βία της τυραννίας, εκτός εάν λαός έχει συνθλιβεί και υποταχθεί. Ο λαός της Παλαιστίνης, όμως, είναι ακόμα όρθιος.


  1. Βλ. Olivier Pironet, «À Gaza, un peuple en cage», «Le Monde diplomatique», Σεπτέμβριος 2019.
  2. Ο κ. Daniel Saada, στο ραδιόφωνο Europe 1, στις 12 Μαΐου 2021.

Μπορεί να σας ενδιαφέρουν επίσης:

Πρόσφατα άρθρα

Η γέννηση του γαλλικού ρεστοράν

Η γαλλική κουζίνα ήταν για πολύ καιρό διαχωρισμένη σε συντεχνίες: οι «τροφοδότες» πουλούσαν ραγού, οι πανδοχείς κρασί, οι ψήστες κρέας… Ύστερα, στα μέσα του 18ου αιώνα, εμφανίστηκε το restaurant –και καθιερώθηκε αμέσως μετά την Επανάσταση. Μια πολύ ενδιαφέρουσα κοινωνικο-πολιτιστική ματιά σε ένα γαλλικό φαινόμενο, που συμπληρώνει το πρόσφατο άρθρο μας «Κοινωνιολογία της υψηλής γαστρονομίας: Η συνταγή για να γίνεις μεγάλος σεφ» (1).

Έτσι εκτινάχθηκαν οι τιμές της ενέργειας

Οι Ευρωπαίοι ιθύνοντες διαβεβαίωναν κατηγορηματικά ότι ο ανταγωνισμός θα οδηγούσε στη μείωση των τιμών του φυσικού αερίου και του ηλεκτρισμού, προς όφελος των νοικοκυριών και των επιχειρήσεων. Όμως, από τη δεκαετία του 2000 έχει συμβεί ακριβώς το αντίθετο. Κι αν η χαοτική οικονομική ανάκαμψη μετά την αναστάτωση της πανδημίας πυροδότησε την τρέχουσα έκρηξη των τιμών, η απορρύθμιση προκαλεί μια πολύ πιο ανησυχητική δομική αύξηση των τιμών. Χαρακτηριστική είναι η ανάλυση του παραδείγματος της Γαλλίας, η οποία στις βασικές της γραμμές ισχύει για όλη την Ε.Ε. –και βεβαίως για την Ελλάδα.

Σε ποιον αγώνα να στρατευθούμε;

Σε ποιον αγώνα πρέπει να στρατευθούμε όταν δεν μπορούμε να τα κάνουμε όλα ταυτόχρονα; Καταρχάς, αναγνωρίζοντας ότι, παρ’ όλη τη διαφορετική περίμετρο των αγώνων ενάντια στις ποικίλες μορφές κυριαρχίας, είναι όλοι ισότιμοι. Στη συνέχεια, προτείνοντας ο απόλυτος διαχωρισμός αναμεταξύ τους να δώσει τη θέση του στη σχετική αυτονομία και στο αμοιβαίο ενδιαφέρον. Τέλος, αρνούμενοι το ενδεχόμενο ένας από αυτούς τους αγώνες να βλάπτει τους υπόλοιπους. Από τη στιγμή που θα τεθούν αυτές οι αρχές, τα πάντα μπορούν να ξεκινήσουν…

Ουγγαρία: Πώς ο Βίκτορ Όρμπαν εδραιώνει την εξουσία του μέσα από ιδιωτικά ιδρύματα

Με πρωτοβουλία της ουγγρικής κυβέρνησης, ιδιωτικά ιδρύματα πήραν τον έλεγχο της πλειονότητας των πανεπιστημίων και μιας δημόσιας περιουσίας αξίας πολλών δισεκατομμυρίων ευρώ. Με αυτή τη νέου τύπου γιγαντιαία ιδιωτικοποίηση, ο πρωθυπουργός Βίκτορ Όρμπαν αποψιλώνει το κράτος προς όφελος των ανθρώπων του περιβάλλοντός του, ενώ ταυτόχρονα θεμελιώνει την επιρροή του στους πολιτιστικούς και πανεπιστημιακούς θεσμούς της χώρας.

Ημερολόγιο

Δε Τρ Τε Πε Πα Σα Κυ
 12
3456789
10111213141516
17181920212223
24252627282930
31  

Social