Share on facebook
Share on twitter
Share on skype
Share on whatsapp
Share on print
Share on email

Παλινόρθωση στην Ουάσιγκτον;

Όταν ο Μπαράκ Ομπάμα, το 2008, επέλεγε τον κεντρώο βετεράνο Τζο Μπάιντεν ως αντιπρόεδρο στην εκστρατεία του, θεωρούσε πως επιβαλλόταν η σύνεση: οι Δημοκρατικοί είχαν ήδη εκφράσει την επιθυμία τους για ρήξη επιλέγοντας έναν προοδευτικό μαύρο πολέμιο του πολέμου στο Ιράκ για να διαδεχθεί τον Τζορτζ Μπους. Τον ερχόμενο Νοέμβριο είναι ο Μπάιντεν που θα τους εκπροσωπήσει. Όμως ο Τζο Μπάιντεν δεν κάνει τα πλήθη να παραληρούν. Ένα καλό πολιτικό κάστινγκ θα επέβαλε λοιπόν να επιλέξει για συνοδοιπόρο ένα σύμβολο που θα μπορούσε να προκαλέσει ενθουσιασμό. Όχι ένα σύμβολο πολιτικής ριζοσπαστικότητας, αλλά ένα σύμβολο «ενσωμάτωσης». Έτσι, διάλεξε την Καμάλα Χάρις, κόρη μεταναστών, ενός Τζαμαϊκανού και μιας Ινδής, παντρεμένη μ’ έναν Εβραίο.

Η τόλμη σταματά εκεί. Γιατί κατά τα λοιπά η γερουσιαστής της Καλιφόρνιας είναι μια συμβατική και οπορτουνίστρια πολιτικός, που κανείς δεν συνδέει με κάτι διαφορετικό από μια ξεκάθαρη προσωπική φιλοδοξία και το ταλέντο να συγκεντρώνει δωρεές από δισεκατομμυριούχους1. Η Γουόλ Στριτ, που είχε παρουσιάσει άνοδο τον περασμένο Μάρτιο όταν ο Μπάιντεν κέρδισε τον Σάντερς, ανέβηκε και πάλι με την ανακοίνωση της επιλογής της Χάρις. Έχοντας αποτύχει ηχηρά στην καμπάνια των προκριματικών –αποσύρθηκε στα τέλη του περασμένου χρόνου, πριν από την πρώτη ψηφοφορία– χρωστά τα πάντα στον άνθρωπο που την επέλεξε και τον οποίο υπάρχει πιθανότητα κάποια στιγμή να διαδεχθεί. Κάτι που έρχεται κουτί, αφού και οι δύο σκέφτονται με τον ίδιο τρόπο: η Αμερική είναι μεγάλη, η Αμερική είναι ωραία, κάποιες μεταρρυθμίσεις θα την κάνουν ακόμα καλύτερη, οι αξίες της εμπνέουν τον πλανήτη, οι στρατιωτικές συμμαχίες της προστατεύουν τη φιλελεύθερη δημοκρατία από τους τυράννους. 

Ο Μπάιντεν και η Χάρις δεν δεσμεύονται να κάνουν περισσότερα από όσα ο Ομπάμα στις δύο θητείες του. Τουλάχιστον δεν θα κάνουν την απρονοησία να ισχυριστούν, όπως ο Ομπάμα το βράδυ της εκλογής του2: «Θα μπορέσουμε να θυμόμαστε αυτήν την ημέρα και να λέμε στα παιδιά μας ότι ήταν τότε που η άνοδος της στάθμης των ωκεανών άρχισε να μειώνεται και ο πλανήτης να γιατρεύεται». Οκτώ χρόνια αργότερα, όταν ο Ομπάμα έδωσε τη θέση του στον Ντόναλντ Τραμπ, τα παιδιά είχαν μεγαλώσει χωρίς η άνοδος της στάθμης των ωκεανών να αρχίσει να μειώνεται.

Όσο περιορισμένη κι αν είναι εξαρχής η διαδρομή του διδύμου Μπάιντεν-Χάρις, τουλάχιστον περιλαμβάνει έναν σημαντικό σταθμό: την εκδίωξη του σημερινού προέδρου εκτός Λευκού Οίκου και την εκκαθάριση ενός θεσμού που οι Δημοκρατικοί θεωρούν ότι βεβηλώθηκε από έναν απατεώνα. Ένας από τους επικεφαλής τους συνέκρινε πρόσφατα τον Τραμπ με τον Μουσολίνι, εκτιμώντας ότι «Χίτλερ είναι ο Πούτιν»3. Ένας τόσο μισητός στόχος θα πρέπει να κινητοποιήσει τους ψηφοφόρους των Δημοκρατικών στις 3 του ερχόμενου Νοεμβρίου.

Οι περισσότερες από τις ευρωπαϊκές χώρες ελπίζουν και αυτές την επιστροφή μιας «κανονικής» προεδρίας στην Ουάσινγκτον. Εντελώς ανίκανες να αποδεσμευτούν από την αμερικανική ηγεμονία, ακόμα και όταν αυτή ασκείται από έναν ακαλλιέργητο και φαφλατά ηγέτη, φαντάζονται πως μια κυβέρνηση Δημοκρατικών θα τους συμπεριφερθεί με περισσότερη λεπτότητα. Και πως θα κάνει πιο πιστευτό το συνηθισμένο μπλα-μπλα για τη δημοκρατία, τον «ελεύθερο κόσμο» και τις αξίες της Δύσης. Θα πρέπει άραγε να χαρούμε με μια τέτοια παλινόρθωση, με μόνο κίνητρο ότι η εναλλακτική μοιάζει με την Αποκάλυψη;

  1. Michela Tindera, «Billionaires Loved Kamala Harris», «Forbes», Νέα Υόρκη, 12 Αυγούστου 2020.
  2. Στο αποτέλεσμα των προκριματικών εκλογών του Δημοκρατικού Κόμματος (τον Ιούνιο του 2008) και όχι το βράδυ των προεδρικών εκλογών (τον Νοέμβριο του 2008).
  3. Σύμφωνα με τον Τζέιμς Κλάιμπερν, έναν από τους επικεφαλής των Δημοκρατικών στην Βουλή των Αντιπροσώπων, στις 2 Αυγούστου στο CNN.

Μπορεί να σας ενδιαφέρουν επίσης:

Πρόσφατα άρθρα

Ιαπωνία: Η «μεγάλη φυγή» από τον δημόσιο τομέα

Απέχοντας παρασάγγας από την κοινότοπη εικόνα του δημοσίου υπαλλήλου που ζει μακριά από τις αντιξοότητες της ζωής, οι ανώτεροι υπάλληλοι του ιαπωνικού κράτους εργάζονται κάτω από εξαντλητικές συνθήκες εργασίας, πραγματοποιώντας έως και τριακόσιες ώρες υπερωριών ανά μήνα. Οι εργατικοί νόμοι της χώρας –ήδη ελάχιστα προστατευτικοί– δεν έχουν εφαρμογή στην ιδιαίτερη αυτή ομάδα εργαζομένων. Όλο και περισσότεροι εγκαταλείπουν τις θέσεις τους στα υπουργεία, προκαλώντας μια πρωτοφανή κρίση.

Τείχη από άμμο φράζουν τα περάσματα της Σαχάρας

Η κατασκευή ενός τείχους ή ενός φράχτη για την προστασία των συνόρων είναι πλέον ένα συνηθισμένο φαινόμενο σε ολόκληρο τον κόσμο. Η πρακτική έχει εξαπλωθεί και στην αφρικανική ήπειρο, με στόχο την παρεμπόδιση των μεταναστευτικών ροών. Με διακριτικότητα, από το Μαρόκο και την Αλγερία έως τον Νίγηρα, οι κυβερνήσεις υψώνουν τείχη από άμμο, φυλασσόμενα από πλήθος αστυνομικών και στρατιωτών και επιτηρούμενα από κάμερες.

Μακρόν δεσμώτης

Μετά την απώλεια της πλειοψηφίας στις βουλευτικές εκλογές, ο Εμμανουέλ Μακρόν προσπαθεί να πείσει ότι η αντιπροσωπευτικότερη Εθνοσυνέλευση που εκλέχθηκε αποτελεί πρόβλημα γιατί τον εμποδίζει να κυβερνήσει. Όμως στην πραγματικότητα το μόνο πρόβλημα είναι η άνοδος της ακροδεξιάς.

ΔΝΤ: Τα τρία πιο μισητά γράμματα στον κόσμο

Πέπλο μυστηρίου καλύπτει το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, με τους κανόνες του να μοιάζουν να μεταβάλλονται ανάλογα με τις πολιτικές στοχεύσεις: δρακόντεια λιτότητα για κάποιους, γενναιοδωρία χωρίς όρια για άλλους. Ας επιχειρήσουμε μια κατάδυση στην καρδιά ενός παγκόσμιου θεσμού.

Ημερολόγιο

Δε Τρ Τε Πε Πα Σα Κυ
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
293031  

Social